Κλειδωμένη καγκελόπορτα - Μέρος 2ο

Εγώ επέστρεψα... Η Αθήνα όμως είναι άδεια! Όλοι λείπουν! Τα μισά μαγαζιά στου Ψυρρή είναι κλειστά! Και στη Μορφή, στο Θησείο, βρίσκεις εύκολα τραπέζι! Δεν πάμε καλά...

Τι γίνεται όμως στην πολυκατοικία μου;
Η καγκελόπορτα ελπίζω να με διαφωτίσει...

Χτες κατά τη μία βρήκα τα φώτα της εισόδου σβηστά και την καγκελόπορτα ξεκλείδωτη...
Μμμμ...
Δύο πράγματα ταυτόχρονα πρέπει να συμβαίνουν.
Βρισκόμαστε στο χρονικό διάστημα: 12 με 2 ξεκλείδωτη... (οι λιγότερο ευσυνείδητοι κάτοικοι βγαίνουν ή δέχονται επισκέψεις ή παραγγέλνουν σουβλάκια και αφήνουν ανοιχτά...)
Και επίσης η σπιτονοικοκυρά πρέπει να λείπει, για να εξηγήσουμε και το σβηστό φως...

Για να μη διαψεύσω και την μέχρι τώρα μελέτη μου, ούτε εγώ κάθησα να κλειδώσω την καγκελόπορτα μέσα στα μαύρα σκοτάδια. Άναψα όμως το φως για να κλειδώσει τουλάχιστον ο επόμενος!

Και σήμερα κατά τις οχτώ το βράδυ που αποφάσισα να συρθώ μέχρι το σούπερ μάρκετ βρήκα την καγκελόπορτα κλειδωμένη!

Μια πρώτη διάγνωση δείχνει ότι το πολύ να είμαστε δυο άτομα στην πολυκατοικία. Και πιθανότατα και ο δεύτερος είναι εξίσου βαμπίρ και αποφεύγει τις πρωινές εξορμήσεις μες στον καύσωνα...

Για να δούμε...

It's just cigarettes...

Με μουσική υπόκρουση: Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε!

3 Αυγούστου. 5 το πρωί. Στο κουπέ είμαι μόνο εγώ και μια ταλαιπωρημένη Ελβετίδα η οποία προσπαθεί να φτάσει στην Ελλάδα. Ξέχασε όμως ότι δε μπορεί να περάσει τη Macedonia χωρίς διαβατήριο και τώρα κάνει κύκλους.
Πριν κοιμηθούμε μου έλεγε για την περιπέτεια της στο προηγούμενο τρένο, όπου αμέσως μόλις πέρασαν τα σύνορα, οι συνεπιβάτες της στο κουπέ άρχισαν να βγάζουν τσιγάρα κάτω από τα μαξιλάρια, πίσω από τα καθίσματα κι από κάθε άλλο περίεργο μέρος! Για πλάκα ελέγχω πίσω από το κάθισμα μου. Τίποτε.
Λίγο πριν τα σύνορα μας ξυπνάνε άγαρμπα δυο τύποι που μπαίνουν στο κουπέ. Ο ηλικιωμένος χώνει κάτι τσάντες κάτω από το κάθισμα μου. Ο άλλος, ο οποίος είναι υπερβολικά αδύνατος, στριμώχνει το μπουφάν του πίσω από το backpack μου. Όπως κινείται πακέτα από τσιγάρα πέφτουν από τις τσέπες και μέσα από τα ρούχα του. Η Ελβετίδα με κοιτάει τρομαγμένη. "Πάλι;". Ανασηκώνω τους ώμους. Ο υπάλληλος στα σύνορα φαίνεται να τους γνωρίζει. Τους προειδοποιεί ότι σε λίγο θα περάσουν για έλεγχο. Αλλάζουν θέσεις, κλείνουν τις κουρτίνες και ο ηλικιωμένος φυλάει τσίλιες όσο ο άλλος ανεβαίνει πάνω στο κάθισμα, βγάζει από την τσέπη του ένα κατσαβίδι (!) και αρχίζει να ξεβιδώνει το φως της οροφής. Τοποθετεί μέσα ένα κουτί τυλιγμένο σε μαύρη σακούλα. Η Ελβετίδα βουτάει τη βαλίτσα της και βγαίνει από το κουπέ. Την ακολουθώ με συνοπτικές διαδικασίες όσο ο νεαρός μου φωνάζει "It's just cigarettes"...

Για τη βαλίτσα έχετε εισιτήριο;

Σόφια. 3 Αυγούστου, δύο η ώρα το μεσημέρι. 40 βαθμοί υπό σκιά. Backpack, τσάντες, σακ βουαγιάζ... Δύο ταλαιπωρημένες τουρίστριες περιμένουν επί 45 λεπτά ένα λεωφορείο που δεν περνάει. Μια πολύ ευγενική κοπελιά που είχαμε ρωτήσει νωρίτερα για τη στάση, μας λέει ότι μόλις έμαθε ότι λόγω έργων το λεωφορείο δε σταματάει εδώ!!!
Περνάμε απέναντι στη σωστή στάση και επιτέλους μπαίνουμε στο ρημαδολεωφορείο. Χτυπάμε τα εισιτήρια και καταρρέουμε στα καθίσματα. Για την ακρίβεια χτυπάμε μόνο το ένα εισιτήριο γιατί πάνω στη μία θέση βρίσκουμε ένα ήδη χτυπημένο και η κοπέλα μας λέει ότι μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε κανονικά. Και φυσικά μπαίνει ελεγκτής! Με το άγχος για το χτυπημένο εισιτήριο του τα δείχνουμε και αρχίζει να μας μιλάει στα βουλγάρικα! Η κοπελιά προσπαθεί να μας βοηθήσει. Ο τύπος ζητάει εισιτήριο για το backpack μου! Του δείχνω τα αχτύπητα που έχω στο πορτοφόλι με την ελπίδα ότι μπορώ να τα χτυπήσω τώρα. Κουνάει το κεφάλι αρνητικά και συνεχίζει την πολυλογία στα βουλγάρικα. Η κοπελιά μας λέει ότι θέλει να κατεβούμε. Κατεβαίνουμε στη στάση και μας ζητάει 10 ΛΕΒΑ (5 ευρώ). Κατεβάζω καντήλια σε ελληνικά και αγγλικά. Φωνάζει και ένα συνάδελφο του. Μου δείχνουν ένα φυλλάδιο που λέει ότι πράγματι χρειάζομαι εισιτήριο για τις μεγάλες αποσκευές. Προσπαθώ - μάταια προφανώς - να διαμαρτυρηθώ ότι κανένας δε με ενημέρωσε όταν αγόρασα τα εισητήρια. Η Ειρήνη μου λέει να πληρώσω να τελειώνουμε. Εμένα όμως με έχει πιάσει το πείσμα μου και συνεχίζω να φωνάζω. Ζητάω να μου φωνάξουν έναν αστυνομικό. Τα μόνα αγγλικά που καταφέρνει τελικά και λέει ο τύπος είναι "Here ten ΛΕΒΑ. Police hundred ΛΕΒΑ"!!! Κατεβάζω ακόμα περισσότερα καντήλια για το παράλογο της απειλής, αλλά στο τέλος ακολουθώ τη φωνή της λογικής - της Ειρήνης δηλαδή;;;!!! - και πληρώνω το καταραμένο το πρόστιμο. Ε, εδώ που τα λέμε δεν είναι και η καλύτερη ιδέα να περάσουμε όλη την πρώτη μέρα στη Σόφια σε αστυνομικά τμήματα. Άει στο διάολο όμως! Ουφ!


**** ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Χρήσιμη ταξιδιωτική συμβουλή: Όσοι ταξιδέψετε στη Σόφια μην ξεχάσετε να χτυπήσετε εισιτήριο και για τη βαλίτσα σας! ****

Ηρεμίες...

Η σχέση μου με την τάξη και τον προγραμματισμό θα έλεγα ότι είναι μάλλον.. σχετική! Αλλά σίγουρα όταν πρόκειται για ταξίδι μου αρέσει να προγραμματίζω τα πάντα. Να έχω βρει από πριν εισιτήρια, δωμάτιο, να έχω ίσως κάνει συνάλλαγμα, να έχω βρει χάρτες, αξιοθέατα. Σε αυτό όμως το ταξίδι τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι...
Καταρχάς έκανα το "λάθος" να εμπιστευτώ το Σπύρο να κανονίσει τα περί του ταξιδιού μέχρι τη Νις! Ο Σπύρος όμως είναι το πιο χαλαραααα άτομο που έχω γνωρίσει! "Ηρεμίες" μου είπε! "Δε θα με αγχώσεις εσύ με τις ερωτήσεις σου"! Και το αποτέλεσμα;
Πρώτον δε βρήκαμε τρένο για Θεσσαλονίκη! Ευτυχώς υπάρχουν και τα ΚΤΕΛ και δεν πήγαμε με ωτοστόπ... Την επόμενη μέρα πραγματικά με άγχωσε μέχρι να επιβιβαστούμε στο ρημαδοτρένο (να επισημάνω ότι δεν ξύπναγε και με τίποτε;;;). Και αν και όλα πήγαν τέλεια, εγώ φρίκαρα φτάνοντας στη Νις 3 η ώρα το βράδυ χωρίς χρήματα και χωρίς να έχω ιδέα που είμαι και τι κάνω. Ο couchsurfer όμως με τον οποίο είχε συνεννοηθεί ο Σπύρος ήρθε και μας παρέλαβε με αμάξι, μας τάισε (!) και μας κοίμισε. Ένα ζεστό μπάνιο, έξι ώρες ύπνου και πολλά cartoon στη Σέρβικη τηλεόραση αργότερα μας έκανε και ξενάγηση στην πόλη, μας πήγε για καφέ και φαγητό και μας έστειλε και στην ώρα μας για το σεμινάριο!

Το δεύτερο μέρος του ταξιδιού ήταν εξ' ορισμού φλου καθώς είχα πέντε μέρες κενές αό τη λήξη του σεμιναρίου μέχρι να συναντήσω την Ειρήνη στη Σόφια. Και καθώς δεν είχα ιδέα πως θα είναι τα πράγματα στη Νις, ποιον θα γνωρίσω και που θα θέλω να πάω μετά, δε θα μπορούσα να κάνω κανένα πρόγραμμα. Κατέληξα ότι δεν έχω καμία όρεξη να γυρίσω Θεσσαλονίκη κι ότι προτιμώ να ταξιδέψω λίγο ακόμα παρατείνοντας κι άλλο την ώρα του αποχωρισμού με τα παιδιά. Και φυσικά βρέθηκα πάλι με το... γκρουπ των ανοργάνωτων! Τελευταία στιγμή και αφού οι διοργανωτές μας είχαν ρωτήσει εκατό φορές πότε θα φύγουμε και για που, οι τρεις Πορτογάλοι, η Σουηδέζα συγκάτοικος και η αφεντιά μου πήραμε το απογευματινό λεωφορείο για Βελιγράδι! Και στο σταθμό των λεωφορείων βρήκαμε και την άλλη Σουηδέζα να μας περιμένει, μετανιώνοντας που είχε φύγει τόσο νωρίς! Μας πήγε σε ένα hostel που είχε βρει στο μεταξύ και αράξαμε εκεί τρελαίνοντας πλήρως την ιδιοκτήτρια η οποία απλά ήθελε να ξέρει πόσο θα μείνει ο καθένας μας! Έλα όμως που ούτε εμείς ξέραμε!

Μερικές ώρες πανικού σχετικά με το πως και πότε θα έρθει η Ειρήνη στη Σόφια, ξεκίνησα και το τρίτο μέρος του ταξιδιού μου, το οποίο ήταν επίσης σχεδόν ανοργάνωτο. Η κράτηση είχε γίνει τηλεφωνικά, με σπαστά αγγλικά και χωρίς να έχω καμιά περεταίρω επιβεβαίωση και φυσικά οι ώρες άφιξης δε συνέπιπταν! Παρ' όλ' αυτά όμως και την Ειρήνη βρήκα, και το δωμάτιο και όλα!

Κι αν σας πω ότι το πιο δύσκολο απ' όλα σε αυτό το ταξίδι ήταν να βρω πως θα γυρίσω; Ένας τεράστιος σιδηροδρομικός σταθμός δίπλα στο μεγαλύτερο σταθμό λεωφορείων των Βαλκανίων έκαναν την επιλογή πιο δύσκολη από ποτέ, ειδικά εφόσον εγώ ήθελα τρένο και η Ειρήνη λεωφορείο! Κι όμως, ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ! :)

...

Ξέρεις, πολλές φορές όταν ακούω ένα από κείνα τα αστεία που μόνο εσύ θα καταλάβαινες, κοιτάω τριγύρω για να δω αν γελάς… Αλλά δεν είσαι εκεί…

Κλειδωμένη καγκελόπορτα...

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να διαπιστώσεις αν γύρισες αργά στο σπίτι...
Υπάρχει ο απλός: να κοιτάξεις το ρολόι σου!
Αν είσαι ένα από εκείνα τα περιέργα πλασμάτα που ζουν χωρίς ρολόγια (!!!) μπορείς να κοιτάξεις το κινητό σου για να δεις την ώρα...
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον τρόπο του μικρού εξερευνητή - φυσιολάτρη και να κοιτάξεις τον ουρανό...
Να κρίνεις από τις εκνευρισμένες φωνές των γειτόνων όταν μεθυσμένος θα σκοντάφτεις στις γλάστρες...
Από το αν ξύπνησε η μικρή Ελισάβετ απέναντι...
Ακούγοντας παιδικά από την τηλεόραση του γείτονα...
Ή πρωινάδικα από τον απέναντι...
Ακούγοντας τον κόκορα...
Την καμπάνα...
Κρίνοντας από το αν σε κόβουν οι φακοί...
Αν το βιολογικό σου ρολόι έχει αρχίσει να χάνει...
Από το ξυπνητήρι που βρίσκεις στο διαμέρισμα να χτυπάει (και φυσικά ξεχνάς να το κλείσεις για το Σαββατοκύριακο)...


Στην πολυκατοικία μου λοιπόν υπάρχει και ένας επιπλέον τρόπος!
Η καγκελόπορτα!
Κλειδωμένη ή ξεκλείδωτη;

Στατιστικές μελέτες έχουν δείξει τα παρακάτω:

10 με 12 κλειδωμένη... (οι ευσυνείδητοι γείτονες επιστρέφουν και κλειδώνουν για ασφάλεια)
12 με 2 ξεκλείδωτη... (οι λιγότερο ευσυνείδητοι κάτοικοι βγαίνουν ή δέχονται επισκέψεις ή παραγγέλνουν σουβλάκια και αφήνουν ανοιχτά...)
2 με 5:30 κλειδωμένη... (ε, όλο και κάποιος φιλοτιμείται να συνετιστεί στους κανόνες της πολυκατοικίας και να κλειδώσει)
5:30 ανοιχτή... (εδώ παίζεται... ή ο πρώτος πρωινός άφησε ανοιχτά, ή ο τελευταίος βραδυνός ήταν απλά πολύ τύφλα για να ξαναβρεί την κλειδαριά...)

Κι η μελέτη πάνω στην καγκελόπορτα συνεχίζεται...

Πώς καταλαβαίνεις ότι πάλι έχεις μείνει μόνος στην πολυκατοικία κι όλοι λείπουν σε διακοπές;
Η καγκελόπορτα είναι κλειδωμένη από τις έξι το πρωί μέχρι τις δέκα το βράδυ!

Πώς καταλαβαίνεις ότι η σπιτονυκοκοιρά λείπει διακοπές;
Η καγκελόπορτα είναι διάπλατα ανοιχτή!
Γιατί τα φώτα της εισόδου είναι σβηστά και φυσικά κανείς δε βλέπει για να ξανακλειδώσει!

Πώς καταλαβαίνεις ότι τωωωωωρα την πάτησες;
Έχεις κατέβει βιαστικά να ξεκλειδώσεις και πάνω στη βιασύνη σου πιάνονται τα κλειδιά στο πόμολο της εξώπορτας - από τη μέσα πλευρά! Και βρίσκεσαι στην αυλή με κάλτσα και σαγιονάρα! Ανάμεσα σε μια κλειστή και μία κλειδωμένη πόρτα! Και χρησιμοποιείς κάποιον από τους παραπάντω τρόπους για να εκτιμήσεις τις συνέπειες τους να χτυπήσεις ένα κουδούνι να σου ανοίξουν να πιάσεις τα κλειδιά σου! Και η φίλη σου το βρίσκει εξαιρετικά αστείο! Και τα μυαλά... στην καγκελόπορτα!

Το χέρι στο παράθυρο

Κάποιος ίσως με έλεγε ψυχωτική... Δεν είμαι όμως. Δεν αναβοσβήνω 13 φορές το διακόπτη του ρεύματος για να μην πεθάνει η οικογένειά μου. Ούτε ελέγχω 7 φορές την πόρτα πριν φύγω από το σπίτι.
Μπορεί καμιά φορά να προσέχω να μην πατάω τις γραμμές στο πεζοδρόμιο... Και να αθροίζω τα νούμερα στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Και να θεωρώ τύχη να βρω τουλάχιστον μία με άθροισμα 18 μέχρι να φτάσω σπίτι. Κι ίσως καμιά φορά να έχω κάνει κανέναν κύκλο παραπάνω για να βρω τον πολυπόθητο συνδιασμό. Κατά προτίμηση με διπλά. Αλλά και μια ακολουθία 567 ή 3456 πάλι είναι καλή...
Αλλά δεν είμαι ψυχωτική.
Είναι παιχνίδια όλα αυτά.
Παιχνίδια δεν είναι;
Και αυτό με το στοιχειωμένο σπίτι παιχνίδι είναι. Φοβάμαι κάθε φορά που περνάω απ' έξω βράδυ. Και σκέφτομαι επίτηδες τρομαχτικές ιστορίες. Και σκέφτομαι ότι θα δω το χέρι στο παράθυρο. Μια ματωμένη παλάμη. Να εμφανίζεται στο δεξί παράθυρο του τελευταίου ορόφου. Να σέρνεται για λίγα δευτερόλεπτα πάνω στο σκονισμένο τζάμι και να χάνεται. Αφήνοντας ένα ματωμένο αποτύπωμα που δύσκολα διακρίνεται μέσα στο σκοτάδι.
Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που περνάω μπροστά από το σπίτι.
Και χτες το είδα.
Είδα πράγματι το χέρι. Τη ματωμένη παλάμη. Να σέρνεται για μερικά δευτερόλεπτα πάνω στο τζάμι. Και να χάνεται.
Έτριψα τα μάτια μου. Ξανακοίταξα στο παράθυρο. Το δεξί παράθυρο του τελευταίου ορόφου. Στη σκόνη νόμισα πως διέκρινα ίχνη από αίμα. Σταμάτησα και αφουγκράστηκα.
Κανένας ήχος δεν ερχόταν από το στοιχειωμένο σπίτι. Το λιγοστό φως δε μου επέτρεπε να δω καλά το παράθυρο. Οι σκιές έπαιζαν παιχνίδια με τα μάτια μου. Το μυαλό μου μου έπαιζε παιχνίδια. Δε μπορεί να είδα το χέρι. Το φαντάστηκα.
ΤΟ φαντάστηκα...
ΤΟ Φαντάστηκα...
ΤΟ ΦΑντάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝτάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤΑστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣτηκα...