Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τι σκέφτεσαι;. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τι σκέφτεσαι;. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30.10.14

Τι σκέφτεσαι; #23

- Τι σκέφτεσαι;
- Όταν χαζεύω στο facebook από το κινητό φοβάμαι ότι θα μου γλιστρήσει, θα το πιάσω από την οθόνη, και θα κάνω κατά λάθος like σε κανά δυο πρώην, θα στείλω μήνυμα σε κανέναν άγνωστο και θα περάσω και καμιά πίστα στο candy crash!

3.10.14

Τι σκέφτεσαι; #22

- Τι σκέφτεσαι;
- Σκέφτομαι πως η πυγολαμπίδα ήταν ένα απλό ζουζούνι, μέχρι που μια μέρα ρώτησε πολλές φορές το Θεό "τη λάμπα που να την βάλω;"

18.10.13

Τι σκέφτεσαι; #21

- Τι σκέφτεσαι;
- Σκέφτομαι ότι αν 6 υπέρμαχοι της λογικής πάνε σε ένα μπαρ και η σερβιτόρα τους ρωτήσει "Θέλετε όλοι καφέ΄;" και οι 5 πρώτοι απαντήσουν "Δεν ξέρω" και ο τελευταίος πει "Όχι", τότε η σερβιτόρα ποιούς πρέπει να σερβίρει και γιατί;

28.8.13

Τι σκέφτεσαι; #20

- Τι σκέφτεσαι;
- Σκέφτομαι ότι έχω αρκετά λεφτά για να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου, αν πεθάνω τέλη του μήνα...

27.8.13

Τι σκέφτεσαι; #19

- Τι σκέφτεσαι;
- Μπήκα σ'ένα ταξί και ο ταξιτζής μία έκλαιγε και μία γέλαγε.
- Ε, και;
- Ε, να, ήμουν με ταξί σοβαρού κι αστείου.

7.3.12

Τι σκέφτεσαι; #17

- Τι σκέφτεσαι;
- Αναρωτιέμαι πως θα ήταν μια μέρα χωρίς facebook...

Σημ. Το facebook δε λειτουργεί από τα ξημερώματα σήμερα... Λογικά φταίει η μετάβαση στα νέα προφίλ, αλλά πόσο θα ήθελα να ήταν επίθεση hacker..!

11.1.11

Τι σκέφτεσαι; #12

- Τι σκέφτεσαι;
- Σκέφτομαι πως η αγάπη δεν κάνει τον κόσμο να γυρίζει, κάνει όμως το γύρισμα να αξίζει τον κόπο...
- Να κι αν γυρίζει, να κι αν δε γυρίζει!
- Χυλοπιτούλα, ε; :-P

12.7.10

Τι σκέφτεσαι; #10

- Τι σκέφτεσαι;
- Οι σχέσεις κατά βάθος διαγράφουν ημιτονοειδείς καμπύλες… Αυτό που διαφέρει είναι η περίοδος…

1.5.10

Τι σκέφτεσαι; #7

- Αν αφήσεις μια πίτσα Μαργαρίτα μια βδομάδα έξω απ' το ψυγείο και βγάλει... μανιτάρια γίνεται σπέσιαλ;;;

28.4.10

Τι σκέφτεσαι; #6 (σχεδόν)

- Τι σκέφτεσαι;
- Ένα καπέλο με κερασάκια...



Είχε ξανθά μαλλιά, μαζεμένα σε δυο χαλαρές πλεξίδες. Δεν έβλεπα το πρόσωπό της μα ήμουν σίγουρος ότι είχε φακίδες. Κι ίσως πράσινα μάτια.
Φορούσε ένα λευκό φουστάνι και πλάι της είχε ακουμπισμένο ένα ψάθινο καπέλο. Κι ένα βιβλίο.
Φαντάστηκα ότι ήταν το δικό μου βιβλίο. Περνάω από δίπλα της, γυρνάει με κοιτάει, κοιτάει το βιβλίο και ξανακοιτά εμένα. Με θαυμασμό. "Ω! Είναι δυνατόν να είστε... εσείς;"
Ένα πιτσιρίκι περνάει με το ποδήλατό του πάνω από το πόδι μου. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Κι αισθάνομαι και λίγο γελοίος.
Τι πιθανότητες θα είχε να είναι το δικό μου βιβλίο; Κι άσε το δικό μου, που έχει πουλήσει μόνο όσα αντίτυπα αγόρασε η μάνα μου - γιατί κι οι φίλοι μου τσάμπα το πήραν, εγώ τους το 'δωσα. Ας πιάσουμε ένα κλασσικό. Τι πιθανότητα υπάρχει να είναι ας πούμε Οι Άθλιοι του Ουγκώ; Πόσα βιβλία υπάρχουν στον κόσμο; Πόσα είναι "αναλώσιμα", ευκαιριακά σουξεδάκια - και ούτε καν; Και πόσα θα χαρίσουν την υστεροφημία στους δημιουργούς τους;
Έτος 2110. Το βιβλίο μου είναι ακόμα στα ράφια. Ακούω τον υπάλληλο να λέει "Α, ναι! Κλασσικό δείγμα γραφής του 21ου αιώνα. Δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη!"
Το παιδάκι με το ποδήλατο πρέπει να το κάνει επίτηδες. Μόλις κάνω ευχάριστες σκέψεις έρχεται να με ξενυχιάσει. Τι σαδισμός!
Να είναι δικό της; Της κοπέλας με το άσπρο φόρεμα. Μπα... Φαίνεται τόσο νέα για να έχει παιδί. Κι εξάλλου δεν έχει γυρίσει καθόλου να το κοιτάξει. Α! Νάτη η μάνα του. Ναι, αυτή μοιάζει. Κι εξάλου το μπουκώνει κεράσια κάθε φορά που πλησιάζει.
Αν κάναμε παιδιά θα είχαν σίγουρα ξανθά μαλλιά. Εγώ κι η κοπέλα με τα άσπρα. Κι αν ήμασταν τυχεροί πράσινα μάτια. Θα ήταν κορίτσι. Και θα το ντύναμε και αυτό με άσπρο φόρεμα. Και θα της έπαιρνα ένα ψάθινο καπέλο με κερασάκια. Κι αυτή δε θα το μπούκωνε. Θα σήκωνε μόνο που και που το βλέμμα από το βιβλίο της - που θα ήταν το τελευταίο μου μυθιστόρημα - για να την προσέχει. Και θα χαμογελούσε.
Πώς θα γινόταν να της μιλήσω;
Σήκωσα τα μάτια. Είχε φύγει... Μαζί με το παιδί μας. Το καπέλο με τα κερασάκια. Το τελευταίο μου μυθιστόρημα.
Αν είχε ξεχάσει το βιβλίο της;
Θα είχε γράψει μέσα το τηλέφωνο της. Για μένα. Και θα...

17.4.10

Τι σκέφτεσαι; #5

- Τι θα βάλεις στο ραντεβού το βράδυ;

(μετά από.... σκέψη)

- Τα κλάματα! (...γιατί δε μου κάνει τίποτε)

Μια σούπερ ατυχία

Μια φορά και έναν καιρό, όχι πολύ παλιά και όχι πολύ μακριά από εδώ, ζούσε ένα αγόρι, που το έλεγαν Σπύρο. Ο Σπύρος ήταν ένα αγόρι σχεδόν ...