Κλειδωμένη καγκελόπορτα - Τέλος (?)

Τις τελευταίες μέρες η καγκελόπορτα κλείδωνε και ξεκλείδωνε όλο και πιο δύσκολα... Και φοβόμουν ότι θα σπάσει το κλειδί στην κλειδαριά.
Σήμερα είδα ότι δεν υπάρχει πλέον κλειδαριά...

Κι εγώ τώρα που θα στηρίζω τις θεωρίες μου;;;

Τέσπα, όσοι είχατε κλειδιά, άκυρα... :-Ρ

Το παράθυρο

Το παράθυρο μου βλέπει στον πλαϊνό τοίχο μιας πολυκατοικίας. Σε έναν άδειο τοίχο, χωρίς μπαλκόνια και παράθυρα. Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι. Έχω την ησυχία μου...
Την Τετάρτη η ζέστη ήταν αφόρητη. Δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Στριφογυρνούσα στο κρεβάτι, τσαλακώνοντας τα σεντόνια.
Δεν ήμουν σίγουρη τι με ξύπνησε. Ήχος; Φως; Κάτι έθεσε σε πλήρη επιφυλακή τις αισθήσεις μου.
Γύρισα τα μάτια μου προς το παράθυρο. Φως ερχόταν από τον απέναντι τοίχο!
Τρόμαξα. Γύρισα από την άλλη. Αγκάλιασα το μαξιλάρι και προσπάθησα να κοιμηθώ. Δεν μπορεί να υπήρχε κάτι στον τοίχο. Ήταν άδειος...
Δε μπόρεσα να κοιμηθώ. Από τη μία η περιέργεια.... Από την άλλη ένα αίσθημα ότι δυο μάτια είναι καρφωμένα πάνω μου... Φοβόμουν να γυρίσω.
Ένας σιγανός, μονότονος ήχος...
Γύρισα ξανά προς το παράθυρο. Αυτή τη φορά είδα πια καθαρά το παράθυρο.
Στη μέση ακριβώς του άδειου τοίχου, ένα μεγάλο φωτισμένο παράθυρο. Κι ένας ανεμιστήρας οροφής που γυρίζει προκαλώντας τον μονότονο θόρυβο.
Πάγωσα για άλλη μια φορά. Κι έμεινα στο παράθυρο, μισοκρυμμένη από τα στόρια να κοιτάω το φως.
Οι θόρυβοι της νύχτας άρχισαν να ξεχωρίζουν καλύτερα. Εκτός από τον ήχο του ανεμιστήρα, από το δωμάτιο έβγαινε μια απαλή μελωδία. Λίγες, επαναλαμβανόμενες νότες. Σα μουσικό κουτί...
Έψαξα για σκιές στο χώρο. Άρχισα να κοιτάω επίμονα στο παράθυρο περιμένοντας να δω κάποιον. Και ταυτόχρονα τρομοκρατημένη στην ιδέα να δω κάποιον.
Ένα αγριεμένο νιαούρισμα από κάπου μακριά έκανε την καρδιά μου να χτυπάει ακόμα πιο δυνατά. Πιο πολύ τρόμαζα τον εαυτό μου πλάθοντας εικόνες του μυστηριώδη ξένου. Που τον περίμενα να εμφανιστεί ξαφνικά στο φως. Κρατώντας ένα μαχαίρι. Φορώντας μια απαίσια μάσκα. Σχεδόν τον έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας μου. Σχεδόν παρακαλούσα να εμφανιστεί επιτέλους και να δώσει τέλος στο μαρτύριο μου.
Και πράγματι δυο σκιές εμφανίστηκαν στο παράθυρο. Δυο άντρες που έμοιαζαν να παλεύουν. Ο ένας ήταν εμφανές ότι θα έχανε τη μάχη. Αντιστεκόταν όμως όσο μπορούσε. Καθυστερώντας το μοιραίο. Κάποια στιγμή όμως ο άλλος άντρας κατάφερε να τον πιάσει και να τον σηκώσει. Με φρίκη διαπίστωσα ότι προσπαθούσε να τον σηκώσει προς τον ανεμιστήρα. Κραυγές... Αίματα...
Τσίριξα...
Ξύπνησα το πρωί λουσμένη στον ιδρώτα. Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ο τοίχος ήταν και πάλι άδειος. Το παράθυρο δεν υπήρχε πουθενά. Όνειρο…
Έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν όνειρο. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Τρεις μέρες αργότερα, διαβάζοντας μια εφημερίδα, τα μάτια μου έπεσαν σε μια συγκεκριμένη είδηση. Τραγικό ατύχημα... Ανεμιστήρας οροφής... Συνέχισα να διαβάζω.
Είχε συμβεί σε άλλη περιοχή. Και σχεδόν όλα έδειχναν ότι ήταν ατύχημα. Για κάποιο λόγο όμως κάτι δε μου κολλούσε... Συνέχισα να κοιτάω το άρθρο. Υπήρχε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του χώρου. Σε μια γωνιά διέκρινα ένα μικρό μουσικό κουτί που είχε ανοίξει...

Pub Crawling

Ο τίτλος του πάρτυ ήταν "pub crawling". Θεώρησα κι εγώ ότι θα κατεβούμε στην πόλη και θα γυρίζουμε από pub σε pub μέχρι να γίνουμε λιώμα! Έλα όμως που έκανα λάθος...
Φτάνοντας στην κεντρική πλατεία της Νις μας χώρισαν σε ομάδες και μας έδωσαν μια λίστα με αποστολές κι ένα χάρτη. Κάτι σαν κυνήγι θησαυρού με πολύ αλκοόλ όμως!
Ισπανία, Εσθονία, Ελλάδα (x2) και Πορτογαλία ενώσαμε τις δυνάμεις μας και καταφέραμε να... γίνουμε λιώμα!

Ήπιαμε μπύρα με καλαμάκι, βότκα ξυπόλυτοι, σφηνάκια φορώντας τα εσώρουχα μας στο κεφάλι! Χορέψαμε με αγνώστους, κλέψαμε τασάκια, ποτήρια και χαρτί υγείας! Βάλαμε παγάκια στις τσέπες μας, ζητήσαμε αυτόγραφα και προφυλακτικά από περαστικούς, καθαρίσαμε τασάκια και... ανταλλάξαμε φιλιά - για τους έξτρα πόντους! ;-)
Δεν ξέρω αν ποτέ ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. Όταν φτάσαμε στο σημείο του τερματισμού ήμουν ήδη τύφλα... Όπως κι όλοι άλλωστε!
Αυτό το παιχνίδι πάντως πρέπει να το παίξουμε και στην Ελλάδα!!!

Hostel Central Station

Αν το έβλεπα απ' έξω σε καμία περίπτωση δε θα έμπαινα. Είμαστε όμως έξι άτομα και η Ylva λέει ότι είναι καλό. Και το σημαντικότερο, είναι κοντά! Είμαι τόσο κουρασμένη που δεν προβάλω αντίσταση.

Μας δείχνουν ένα δωμάτιο με οχτώ κουκέτες. Στο ένα από αυτά κοιμάται ήδη ένας ημίγυμνος τύπος. Διαλέγω ένα από τα κάτω κρεβάτια. Είναι όμως τόσο χαμηλό που δε μπορείς να καθήσεις χωρίς να χτυπάς στο πάνω. Τα πρωινά κουτούλησα αρκετές φορές. Και κάθε φορά που ο Bruno άλλαζε πλευρό αισθανόμουν ότι θα πέσει πάνω μου.

Ήταν όμως ένα πραγματικά πολύ καθαρό και χαριτωμένο hostel. 12 € το βράδυ, σεντόνια, πετσέτες και δωρεάν ίντερνετ. Με ένα χαριτωμένο μπαλκονάκι το οποίο τιμήσαμε δεόντως πίνοντας τις μπύρες μας το βράδυ και τον καφέ μας το πρωί.

Εκεί γνώρισα και τον Ολλανδό που είχε γυρίσει όλη την Ευρώπη με το ποδήλατό του. Μια Πολωνή που ταξίδευε μόνη ένα μήνα τώρα, γιορτάζοντας το τελευταίο καλοκαίρι των φοιτητικών της χρόνων. Έναν Ιταλό που εξαιτίας μιας λάθος συνεννοήσης είχε ξεμείνει στο Βελιγράδι... Μια Βραζιλιάνα, ένα Γάλλο, μια Νεοζηλανδή (28 ώρες πτήση!)...

Μόνο Έλληνα δε συνάντησα...

Κι ίσως πραγματικά είμαστε από τους λίγους ευρωπαίους που δεν μένουμε σε hostel. Είναι έξω από τη νοοτροπία μας στην τελική. Ειδικά οι κοιτώνες.
Τι φταίει όμως; Γιατί αν οι Σουηδέζες μένουν χαλαρά σε μεικτά δωμάτια, που και λεφτά έχουν και είναι συνηθισμένες σε ανέσεις, πραγματικά δεν καταλαβαίνω εμείς που κολλάμε. Στο να μείνουμε με αγνώστους; Στο να μας κλέψουν τις βαλίτσες; Ή συνηθίσαμε ίσως τις τιμές των ενοικιαζόμενων στα νησιά μας και τα hostel μας φαίνονται τόσο φτηνά που τα προσπερνάμε;

Γιατί ωραία και τα ξενοδοχεία, αλλά το hostel είναι άλλη εμπειρία... Έχει άλλο χρώμα... Έχει κάτι χύμα, κάτι multilingual, κάτι που θυμίζει teen movies. Δεν είναι απλά το μέρος που θα γυρίσεις το βράδυ να κοιμηθείς. Είναι εκεί που θα γνωρίσεις κόσμο, θα ανταλλάξεις εμπειρίες, θα πάρεις τις καλύτερες ταξιδιωτικές πληροφορίες (και δεν εννοώ από το προσωπικό). Εκεί που θα βρεις παρέα να βγεις το βράδυ, άτομα για να συνεχίσεις το ταξίδι σου, νέους φίλους...


(btw στη Σόφια, αν και κοιτάξαμε πρώτα τα hostels, τελικά σε διαμέρισμα καταλήξαμε... έτσι για να επιβεβαιώνουμε τα περί ελληνικής νοοτροπίας...)

Ό,τι ξέρω για το Βελιγράδι το έμαθα από το(ν) Κθούλου

Τον παρακάτω εμπνευσμένο ταξιδιωτικό οδηγό του Βελιγραδίου μου τον έστειλε ο FB κάνοντας με να λυθώ στα γέλια!

1) Στο Βελιγράδι δεν μιλάει κανείς Αγγλικά, εκτός από τους αρχαίους παλαιούς.

2) Οι ντόπιοι χρησιμοποιούν σύγχρονες μεθόδους υδροκαλλιέργειας που περιλαμβάνουν το να παίρνεις μια ανήλικη τσιγγάνα και να την περιφέρεις ωσάν αρκούδι από σπίτι σε σπίτι για να πάει καλά η σοδειά

3) Το γεγονός οτι λατρεύουν την Shub-Niguraath, μια μαύρη κατσίκα, ως τη θεά της γονιμότητας, υποδεικνύει οτι οι τσοπαναίοι του Βελιγραδίου έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο στα χέρια τους όταν βόσκουν τα κατσικάκια τους σε απόμερες πλαγές

4) Μακρυά από γιαγιάδες

5) Μακρυά από πόδια κότας

6) Γενικότερα, μακρυά και αγαπημένα

7) Οταν βγαίνουμε βόλτα στην αγορά, δεν φοράμε εσώρουχο: φοράμε απλά ένα φαρδύ, εφαπτώμενο στο κώλο μας, πορτοφόλι

8) Τη στιγμή που θα πεσει το μάτι σου πάνω σε κάτι μωβ και κεραμικό, take cover πριν πέσουν τα πρώτα πιστολίδια

9) Αν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο οι χωρικοί φοβούνται να πάνε, δεν είναι επειδή είναι αμόρφωτοι και ηλίθιοι, αλλά επειδή έχουν παρατηρήσει πως κάθε φορά που πάνε κάποιοι εκεί, ο νεκροθάφτης του χωριού παίρνει καινούργια πόρσε

10) Αν σε έχουν καλέσει για δείπνο αλλά δεν βλέπεις πουθενά το φαγητό, μην πανικοβάλλεσαι. Μπορεί οι ώρες σου να είναι μετρημένες, αλλά σκέψου οτι θα γελάς σατανικά στο καζάνι σου όταν μεθαύριο η Baba Yaga πεθάνει απο υψηλή χοληστερίνη και τριγλυκερίδια

__________


Κι όμως! Πράγματι σε αυτό το ταξίδι ένοιωσα σαν να ήμουν μέσα στο παιχνίδι!
Ακόμη και η Florence ήταν εκεί! Ο Todorovic... Τα παζάρια που φοβόσουν ότι κάποιος θα σου βουτήξει το πορτοφόλι... Τα χωριουδάκια με τα περιέργα ονόματα. Το σπίτι της Μπάμπα Γιάγκα στο δάσος! Οι μαύρες κατσίκες...

Ευτυχώς πάντως δε συνάντησα ούτε τη Sub Nigurath!

Ούτε τον Cthulhu! :)

Το σπίτι της Μπάμπα Γιάγκα είναι τελικά στη Vranje?



Στο παζάρι δε βρήκα αγάλματα αλλά ίσως η Miss Owens θέλει μια... καινούρια μηχανή;

Βλέπω καλά τι γράφει στο τζάμι;;;

Thanks FB για τα... c(l)opy rights! :)

Τζιτζίκια στην Αθήνα;!

Κλειδωμένη καγκελόπορτα - Μέρος 2ο

Εγώ επέστρεψα... Η Αθήνα όμως είναι άδεια! Όλοι λείπουν! Τα μισά μαγαζιά στου Ψυρρή είναι κλειστά! Και στη Μορφή, στο Θησείο, βρίσκεις εύκολα τραπέζι! Δεν πάμε καλά...

Τι γίνεται όμως στην πολυκατοικία μου;
Η καγκελόπορτα ελπίζω να με διαφωτίσει...

Χτες κατά τη μία βρήκα τα φώτα της εισόδου σβηστά και την καγκελόπορτα ξεκλείδωτη...
Μμμμ...
Δύο πράγματα ταυτόχρονα πρέπει να συμβαίνουν.
Βρισκόμαστε στο χρονικό διάστημα: 12 με 2 ξεκλείδωτη... (οι λιγότερο ευσυνείδητοι κάτοικοι βγαίνουν ή δέχονται επισκέψεις ή παραγγέλνουν σουβλάκια και αφήνουν ανοιχτά...)
Και επίσης η σπιτονοικοκυρά πρέπει να λείπει, για να εξηγήσουμε και το σβηστό φως...

Για να μη διαψεύσω και την μέχρι τώρα μελέτη μου, ούτε εγώ κάθησα να κλειδώσω την καγκελόπορτα μέσα στα μαύρα σκοτάδια. Άναψα όμως το φως για να κλειδώσει τουλάχιστον ο επόμενος!

Και σήμερα κατά τις οχτώ το βράδυ που αποφάσισα να συρθώ μέχρι το σούπερ μάρκετ βρήκα την καγκελόπορτα κλειδωμένη!

Μια πρώτη διάγνωση δείχνει ότι το πολύ να είμαστε δυο άτομα στην πολυκατοικία. Και πιθανότατα και ο δεύτερος είναι εξίσου βαμπίρ και αποφεύγει τις πρωινές εξορμήσεις μες στον καύσωνα...

Για να δούμε...