Me and my band!

Να ένα εύκολο post!
Έτσι, για να μη λέτε ότι δε γράφω τίποτε στο blog μου!
Είναι ένα παιχνιδάκι που μου έστειλε η Χιονάτη!

Kανόνες:
1. Μπαίνεις στη wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Ορίστε λοιπόν τα αποτελέσματα μου!




Περιμένω τα νέα cds των ARTemeis, xamenos, Μαρία, Sweet and bitter και elgalla!

Τι ΔΕΝ έγραψα στο χαρταετό μου...

Καταρχάς να δηλώσω ότι ακόμα μου αρέσει να πετάω αετό! Και δεν δέχομαι τις θεωρίες ότι αυτά είναι για τα πιτσιρίκια κτλ...

Εξάλλου τα πιτσιρίκια δεν πετάνε αετό! Οι μπαμπάδες τους πετάνε! Οι μπαμπάδες φτιάχνουν τα ζύγια, κάνουν πατέντες με την ουρά, τρέχουν πάνω κάτω σαν τρελοί (γι αυτό και αυτήν ειδικά τη μέρα μπορούν να καθήσουν χωρίς τύψεις στο τραπέζι!) κι όταν επιτέλους σηκώσουν τον αετό παραχωρούν στο πιτσιρίκι το δικαίωμα να κρατήσει την καλούμπα! Για πέντε λεπτά όμως! Γιατί μετά θα πρέπει να το ελέγξουν πάλι, να ξαναρχίσουν να τρέχουν για να μην πέσει στα καλώδια της ΔΕΗ ή στη θάλασσα κ.ο.κ.
Όχι βέβαια ότι και τα πιτσιρίκια πολυασχολούνται! Για πέντε λεπτά χαζοχαίρονται και μετά ασχολούνται με κάτι πιο διασκεδαστικό από το να κρατάς ένα σκοινί ενός αετού που ούτε που μπορείς να πολυδείς πλέον! (ναι, συνήθως το πιτσιρίκι δεν ξέρει ποιος είναι ο αετός του! από μια απόσταση και μετά όλοι ίδιοι είναι! ιδέα για μπαμπάδες που ΔΕΝ μπορούν ή βαριούνται να πετάξουν χαρταετό: δώστε στο πιτσιρίκι το σκοινί - σκέτο - και δείξτε του τον αετό του διπλανού - και πιο επιδέξιου - μπαμπά και αφήστε το να χαίρεται! δε θα καταλάβει ποτέ τη διαφορά πιθανότατα!)

Anyway, το θέμα μου είναι ότι δε θέλω να έχω άλλον έναν συνηθισμένο αετό, από αυτούς που πουλάνε ανά 100 μέτρα σε κάθε κεντρικό δρόμο! Θέλω ο αετός μου να έχει προσωπικότητα! Αν και ο Bob Σφουγγαράκης έχει πλάκα! Κι η Εθνική Ελλάδος σε χαρταετό ήταν μια αρκετά καλτ επιλογή! :-Ρ
Σκεφτόμουν λοιπόν να πάρω ένα μαρκαδόρο και να προσθέσω το προσωπικό μου μήνυμα στο χαρταετό μου! Φυσικά το ξέχασα... Αλλά οι ιδέες είναι εδώ για του χρόνου! Ή για την επόμενη απόπειρα φέτος (ναι, ομολογώ, δεν πέταξε ο αετός φέτος...) (προσπαθήσαμε όμως) (και παραλίγο να κάνω και το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα για φέτος, έστω και κατά λάθος)

Η πρώτη ιδέα ήταν σχετικά κλασσική! Μια φράση με βαθύ νόημα! Και μια ταξιδιάρικη αίσθηση. Μια μελαγχολία:
Χ*ζε ψηλά κι αγνάντευε!

Υπήρξαν βέβαια και μερικές πιο σοβαρές και βαθυστόχαστες ιδέες όπως το:
Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει...

Ή το πιο βαρύγδουπο:
Οσο πιο μεγάλος είσαι τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνεις όταν πέσεις

Επίσης - και γι αυτό φταίνε οι μαθητές μου - με έπιασε κι αυτό το... φίλαθλο αίσθημα και πολύ το σκεφτόμουν να γράψω:
Εκεί ψηλά στη θύρα 13...

Είχα και κάτι ιδέες εμπνευσμένες από τη μυθολογία... Να ονομάσω ίσως τον αετό μου Ίκαρο!

Ή έστω να γράψω το url του site μου και να κάνω λίγη δωρεάν διαφήμιση! "Υψηλού" επιπέδου!


Και του χρόνου (βλέπουμε)!
__________

Αυτό είναι το πρώτο post για το 2008! Οπότε να σας ευχηθώ καλή χρονιά! Και να εγκαινιάσω μια νέα κατηγορία με τίτλο ΔΕΝ! Γιατί πολλά σκέφτομαι να γράψω ή να κάνω και για x,y,z λόγους (βλέπε βαρεμάρα, αναβλητικότητα, κακό προγραμματισμό) δεν υλοποιώ ποτέ.

Είναι αθώος ο Μέρφυ;

Κάθε φορά που περιμένω στην ουρά του σούπερ μάρκετ καταριέμαι τον Μέρφυ! Γιατί όποια ουρά και να διαλέξω πάντα τελευταία τελειώνει!
Γενικά τον Μέρφυ τον κατηγορώ συχνά πυκνά για ότι στραβό μου συμβαίνει! Αλλά σήμερα άκουσα μια ενδιαφέρουσα άποψη που τον απαλάσσει τον καημένο από ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης!
Ας το δούμε καθαρά μαθηματικά το θέμα. Πιθανότητες!
Έστω ότι υπάρχουν τρία ταμεία στο σούπερ μάρκετ. Και αντίστοιχα τρεις ουρές. Κάθε μία από αυτές έχει 1/3 πιθανότητα να τελειώσει πρώτη. Εσύ υποχρεωτικά διαλέγεις και στέκεσαι σε μία από αυτές. (διαλέγοντας αυτήν με τα λιγότερα καρότσια και τις λιγότερες γιαγιάδες!)
Η πιθανότητα να τελειώσει η δική σου ουρά πρώτη είναι λοιπόν μία στις τρεις...
Η πιθανότητα τώρα να τελειώσει μία από τις δυο άλλες ουρές πρώτη είναι 2/3...
Άρα για τα δύο τρίτα τουλάχιστον των περιπτώσεων ΔΕΝ φταίει ο Μέρφυ!
:Ρ

Broken Glass...

Είχε περάσει αρκετός καιρός αλλά εγώ μπορούσα να δω ακόμα τα σημάδια του πάνω της. Όχι, προς θεού... Δεν εννοώ χτυπήματα. Ποτέ του δεν τη χτύπησε. Την είχε όμως τσακίσει σε τόσους άλλους τομείς. Είχε τσακίσει την αυτοπεποίθηση της, το ηθικό της, την εικόνα που είχε για τον κόσμο.
Τόσους μήνες μετά δεν είχε ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό. Κι ίσως να μην τον ξαναέβρισκε ποτέ.
"Πάντα παίρνουμε κάτι από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε", συνήθιζε να λέει, "και πάντα κι αυτοί παίρνουν κάτι από μας"...
Αυτός έμοιαζε να της έχει πάρει τα πάντα. Εξωτερικά ήταν η ίδια. Από μέσα όμως, από μέσα έμοιαζε κενή.
Κάθε της σκέψη, κάθε της κίνηση καθρέφτιζε αυτόν. Πίσω ακόμη κι από τις πιο απλές της συνήθειες κρυβόταν αυτός.
Είχα μάθει να τη διαβάζω τόσο καλά. Ακόμη κι οι πιο κρυφές της σκέψεις ήταν ορατές σε μένα. Κι ανησυχούσα. Προσπάθησα πολλές φορές να τη βοηθήσω. Να της μιλήσω. Να την κάνω επιτέλους να μιλήσει. Απέτυχα.
Την αγαπούσα όμως. Ήμουν ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Κι ας έβλεπα ότι δεν υπήρχε πια περίπτωση να το καταλάβει. Κι ας ήξερα ότι εγώ ποτέ δε θα μπορούσα να της το πω...
Συνέχιζα να την αγαπάω και να ψάχνω στα λόγια της, στο βλέμμα της, την κοπέλα που ήξερα... Και μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι ένα βράδυ Σαββάτου. Είχα πάει στο σπίτι της και την είχα βρει στη γνωστή της κακή διάθεση. Αράξαμε στον καναπέ βλέποντας μια ανόητη αμερικάνικη σειρά. Πρέπει να με πήρε ο ύπνος. Με ξύπνησε ο θόρυβος ενός ποτηριού που έσπαγε.
Στεκόταν στη μέση του δωματίου, με τα γυαλιά σκορπισμένα γύρω της. Τα χέρια της σφιγμένα σε γροθιές. Να τραντάζεται από τα νεύρα.
Προσπάθησα να την πάρω αγκαλιά, να την ηρεμήσω...
Αυτό φάνηκε να την εκνεύρισε ακόμα περισσότερο.
Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά λεπτά μέχρι να καταλάβω ότι εγώ ήμουν η αιτία του θυμού της.
Έχουν περάσει τρία χρόνια κι ακόμα δεν ξέρω γιατί._

Ποιος είναι ο επόμενος όρος;

Σήμερα διάβασα την Ακολουθία της Οξφόρδης και... εκνευρίστηκα! (με την καλή έννοια)
Το βιβλίο ανήκει στη λεγόμενη μαθηματική λογοτεχνία αλλά έχει τα λιγότερα μαθηματικά απ' όσα έχω διαβάσει. Σου δίνει όμως άφθονο υλικό για παραπέρα έρευνα! Τόσο search στο google με άλλο βιβλίο δεν πρέπει να έχω κάνει!
Που είναι το πρόβλημα λοιπόν; Στο τέταρτο ήδη κεφάλαιο αναφέρει τους τρεις πρώτους όρους μιας ακολουθίας! Και πουθενά σε ολόκληρο το βιβλίο δε δίνει τη λύση της!

Τι κάνει λοιπόν ένας καμένος άνθρωπος; Ο οποίος τελείωσε το βιβλίο πέντε λεπτά πριν βγει; Σάββατο βράδυ; Καταρχάς ενημερώνει έτερο καμένο για την ύπαρξη του προβλήματος! Και τον αφήνει κι αυτόν να παιδεύεται μέρα που είναι! Κι έπειτα - εν μέσω καπνών και ποτών - παρουσιάζει το πρόβλημα σε τρίτη καμένη! Κι αφού το λύσει; Έρχεται να παιδέψει κι εσάς!

Τι λέτε; Δέχεστε την πρόκληση;

Οι τρεις πρώτοι όροι είναι αυτοι:

Ή όπως τους περιγράφει το βιβλίο: Το πρώτο ήταν αναμφισβήτητα ένα κεφαλαίο Μ, το δεύτερο έμοιαζε με καρδιά πάνω σε μια γραμμή και το τρίτο ήταν ο αριθμός οχτώ...

Τεχνικός δι' αλληλογραφίας

Όλα ξεκίνησαν όταν δήλωσα ότι δεν ξαναπάω σε κανενός το σπίτι να του φτιάξω το pc χωρίς αμοιβή!
Ε, είχα βαρεθεί να τρέχω και να... κυλιέμαι στα πατωματα όταν οι ιδιοκτήτες καθόντουσαν αναπαυτικά στις καρεκλίτσες τους πίνοντας καφέ και δίνοντας οδηγίες! Ενίοτε φωνάζοντας κιόλας: "Αν είναι να το κάνεις χειρότερα άστο!"
Αν πληρωνόμουν για κάθε τέτοιου είδους επίσκεψη τώρα θα είχα λύσει το οικονομικό μου πρόβλημα! Τι dsl έχω συνδέσει, τι format έχω κάνει, τι προγράμματα έχω εγκαταστήσει, τι σκληρούς και dvd-players έχω συνδέσει ούτε που θυμάμαι!
Το κόλπο φαινομενικά έπιασε!
Οι φίλοι μου σταμάτησαν να μου λένε την κλασσική ατάκα "Μιας και ήρθες, δε ρίχνεις και μια ματιά στο pc μου;"!
Και ανακάλυψαν ότι έχουν κι άλλους φίλους - θύματα - τεχνικούς!
Για λίγο καιρό ήμουν πανευτυχής!
Μετά άρχισα να αισθάνομαι λίγο πικαρισμένη... Αισθανόμουν "κάπως" όταν άκουγα ότι φώναξαν κάποιον άλλο να τους φτιάξει το pc... Και καλά αν ο άλλος τα έκανε μαντάρα! Τα έπαιρνα στο κρανίο όταν άκουγα ατάκες του στυλ "Ο Νίκος μου σύνδεσε επιτέλους ΚΑΙ το cd-player που εσύ βαριόσουν!" ή "Μου καθάρισε τον υπολογιστή και τον βίδωσε κιόλας, όχι σαν κι εσένα που κάθε φορά αποφάσιζες ότι και με μια βίδα στέκεται ο σκληρός!"...
Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει ακόμα!
Γιατί εγώ είχα δηλώσει ότι "δεν ξαναπάω σε κανενός το σπίτι να του φτιάξω το pc χωρίς αμοιβή"! Δεν είχα δηλώσει ότι δεν παρέχω τεχνική υποστήριξη ούτε τηλεφωνικώς!
Άρχισαν λοιπόν τα τηλέφωνα!
Για μια περίοδο σκεφτόμουν να σηκώνω το τηλέφωνο και να λέω "Έχετε καλέσει τη γραμμή δωρεάν τεχνικής υποστήριξης. Αυτή τη στιγμή όλες οι γραμμές μας είναι κατηλειμμένες. Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα"! Αλλά μιας κι ακόμα δεν έχω πάρει τηλέφωνο με αναγνώριση είπα να μη φρικάρω τη μάνα μου ή τη γιαγιά μου που θα με ψάχνουν να πάω να πάρω το τάπερ με τα γεμιστά!
Οπότε άρχισα να συνδέω dsl από το τηλέφωνο!
Βάζεις το καλώδιο του τηλεφώνου στο μόντεμ... Συνδέεις το καλώδιο δικτύου από το μόντεμ στον υπολογιστή.. Ε, που να ξέρω που ακριβώς είναι η υποδοχή;;; Κάπου πίσω! Ψάξε! Όχι... Αν δε χωράει προσπαθείς να το βάλεις στην υποδοχή του τηλεφώνου. Δίπλα!
Και άλλα τέτοια ωραία...
Με το τηλέφωνο στηριγμένο στον ώμο να ψάχνω στο ίντερνετ τι πακέτο έχει αγοράσει ο καθένας, τι μόντεμ έχει το συγκεκριμένο πακέτο και τι διάολο ρυθμίσεις θέλει!
Κι η πλάκα είναι ότι συνήθως δούλευε!
Μετά βέβαια περάσαμε και στο επόμενο στάδιο!
Τεχνική υποστήριξη μέσω κινητού! Εγώ στο μετρό κι η άλλη να με ρωτάει τι ρυθμίσεις χρειάζεται το e-mule! Κι οι συνεπιβάτες μου να κοιτάνε περίεργα!
Αφορμή γι αυτό το κείμενο (ναι, καλά, αφορμή για να γκρινιάξω εννοώ) ήταν η... καινούρια φωτογραφική μηχανή της αρχιτεμπέλας! Όνομα και πράγμα!
- Μα καλά, οδηγίες δεν έχει;
- Έχει, αλλά είναι στα αγγλικά και βαριέμαι!
Πρόβλημα πρώτο! Πού μπαίνει η κάρτα μνήμης; (πολύ με προκαλεί αυτή η ερώτηση... αλλά θα είμαι κυρία!) Και που να ξέρω εγώ; Ψάξε! Κάποια υποδοχή θα έχει! Αμ, δε!
Έμπνευση! Ρε συ, μήπως είναι πίσω από τη μπαταρία;;;
Το βρήκαμε!
Μετά από λίγο δεύτερο τηλέφωνο...
- Δε μπαίνειιιι...
(πάλι σκέφτομαι διάφορα περίεργα να απαντήσω αλλά διατηρώ τον επαγγελματισμό μου)
Αναλύουμε όλους τους τρόπους που μπορεί να μπει μια μνήμη σε μια υποδοχή... Από μπρος, από πίσω, μπρούμυτα, ανάσκελα! (γκουχ! γκουχ!)
Και πάλι δε μπαίνει...
- Ρε συ, όταν λέμε δε μπαίνει, τι εννοούμε; Δε χωράει; Περισσεύει; (hot line έχουμε γίνει)
Έμπνευση νούμερο δύο!
Ρε συ, μήπως η μνήμη είναι σε ανταπτοράκι;
Το βρήκαμε κι αυτό!
Να μη συνεχίσω καλύτερα... Μετά προσπαθήσαμε να βρούμε πως πας στην προεπισκόπηση, πως ρυθμίζεις το μέγεθος της φωτογραφίας και πως τραβάς βιντεάκι. Κι όλα αυτά με εμένα στο κρεβάτι, να ατενίζω το ταβάνι και να περιμένω την επιφώτηση!
Διευκρινίζω λοιπόν: δεν παρέχω πλέον δωρεάν τεχνική υποστήριξη ούτε κατ' οίκον, ούτε τηλεφωνικώς! Ούτε μέσω msn! :-Ρ

Η κρίση του Σεπτέμβρη

Αν ήταν στο χέρι μου θα έσβηνα από το ημερολόγιο ορισμένες ημερομηνίες...
Καταρχάς θα έσβηνα την 17η Ιουνίου! Και θα έμενα για πάντα 24! Και πολλά είναι ήδη... (Αν βέβαια με το σβήσιμο αυτής της μέρας εγώ εξακολουθούσα να μεγαλώνω, άστην καλύτερα, ας υπάρχει... Να παίρνω και κανένα δώρο!)
Έπειτα θα έσβηνα την Πρωτοχρονιά. Μαζί με την παραμονή... Δε θέλω να ξανακάνω απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε! Δε θέλω να βάλω νέους στόχους - που σίγουρα δε θα εκπληρώσω! Ούτε να ξαναπνίξω τον... πόνο μου στη σαμπάνια! Άσε που έτσι θα γλιτώσω κι από τα κάλαντα! Κι από τη χασούρα στα χαρτιά! Και τη μόνιμη ατυχία μου στη βασιλόπιτα! (κι από την ηλίθια θεωρία ότι το πως θα σου πάει η χρονιά εξαρτάται από το πως θα σου πάει όπως η πρώτη μέρα! γιατί αν πάει έτσι... δεν πάει!)
Μιας και πήρα φόρα ας σβήσω και την 14η Φεβρουαρίου. Την οποία την απεχθάνομαι έτσι κι αλλιώς. Είτε είμαι μόνη είτε όχι... Όχι άλλες καρδούλες! Όχι άλλα λούτρινα αρκουδάκια που λένε σ' αγαπώ! Όχι άλλα κόκκινα τριαντάφυλλα και κάρτες που τραγουδάνε!
Να σβήσω και το Πάσχα; Μπα... Άστο! Τετραήμερο βγάζει... Βολεύει!
Και τέλος θα έσβηνα ολόκληρο το Σεπτέμβρη! Την κατεξοχήν μεταβατική περίοδο! Από τις διακοπές στα βάσανα! Την περίοδο που ουσιαστικά ξεκινάει ο χρόνος! Από τα έξι, που μας στέλνουν για πρώτη φορά σχολείο, μέχρι να βγούμε στη σύνταξη ο Σεπτέμβρης θα φωνάζει "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"! Τέρμα το καλοκαίρι! Πίσω στα θρανία, στη ρημαδοεξεταστική, στη δουλειά. Και καπάκι θα αρχίσει και να βρέχει. Το ραδιόφωνο θα παίζει τα τραγούδια που με κάνουν να θέλω να κόψω τις φλέβες μου. Θα με πιάνουν κι οι τύψεις μου που όλο ανέβαλα το διάβασμα και τώρα τρέχω και δε φτάνω... Θα με πιάνουν και τα νεύρα μου που οι άλλοι θα γυρνάνε μαυρισμένοι κι εγώ θα μετράω στα δάχτυλα του ενός χεριού τα μπάνια που έκανα φέτος (μαζί με τα βραδινά...).

Γαμώ το!
Με έπιασε πάλι η κρίση του Σεπτέμβρη...
I feel blue...
Τα νεύρα μου είναι τσιτωμένα.
Είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα με το παραμικρό.

Πώς γίνεται να περάσει αυτός ο μήνας σε fast forward;