Κλειδωμένη καγκελόπορτα...

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να διαπιστώσεις αν γύρισες αργά στο σπίτι...
Υπάρχει ο απλός: να κοιτάξεις το ρολόι σου!
Αν είσαι ένα από εκείνα τα περιέργα πλασμάτα που ζουν χωρίς ρολόγια (!!!) μπορείς να κοιτάξεις το κινητό σου για να δεις την ώρα...
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον τρόπο του μικρού εξερευνητή - φυσιολάτρη και να κοιτάξεις τον ουρανό...
Να κρίνεις από τις εκνευρισμένες φωνές των γειτόνων όταν μεθυσμένος θα σκοντάφτεις στις γλάστρες...
Από το αν ξύπνησε η μικρή Ελισάβετ απέναντι...
Ακούγοντας παιδικά από την τηλεόραση του γείτονα...
Ή πρωινάδικα από τον απέναντι...
Ακούγοντας τον κόκορα...
Την καμπάνα...
Κρίνοντας από το αν σε κόβουν οι φακοί...
Αν το βιολογικό σου ρολόι έχει αρχίσει να χάνει...
Από το ξυπνητήρι που βρίσκεις στο διαμέρισμα να χτυπάει (και φυσικά ξεχνάς να το κλείσεις για το Σαββατοκύριακο)...


Στην πολυκατοικία μου λοιπόν υπάρχει και ένας επιπλέον τρόπος!
Η καγκελόπορτα!
Κλειδωμένη ή ξεκλείδωτη;

Στατιστικές μελέτες έχουν δείξει τα παρακάτω:

10 με 12 κλειδωμένη... (οι ευσυνείδητοι γείτονες επιστρέφουν και κλειδώνουν για ασφάλεια)
12 με 2 ξεκλείδωτη... (οι λιγότερο ευσυνείδητοι κάτοικοι βγαίνουν ή δέχονται επισκέψεις ή παραγγέλνουν σουβλάκια και αφήνουν ανοιχτά...)
2 με 5:30 κλειδωμένη... (ε, όλο και κάποιος φιλοτιμείται να συνετιστεί στους κανόνες της πολυκατοικίας και να κλειδώσει)
5:30 ανοιχτή... (εδώ παίζεται... ή ο πρώτος πρωινός άφησε ανοιχτά, ή ο τελευταίος βραδυνός ήταν απλά πολύ τύφλα για να ξαναβρεί την κλειδαριά...)

Κι η μελέτη πάνω στην καγκελόπορτα συνεχίζεται...

Πώς καταλαβαίνεις ότι πάλι έχεις μείνει μόνος στην πολυκατοικία κι όλοι λείπουν σε διακοπές;
Η καγκελόπορτα είναι κλειδωμένη από τις έξι το πρωί μέχρι τις δέκα το βράδυ!

Πώς καταλαβαίνεις ότι η σπιτονυκοκοιρά λείπει διακοπές;
Η καγκελόπορτα είναι διάπλατα ανοιχτή!
Γιατί τα φώτα της εισόδου είναι σβηστά και φυσικά κανείς δε βλέπει για να ξανακλειδώσει!

Πώς καταλαβαίνεις ότι τωωωωωρα την πάτησες;
Έχεις κατέβει βιαστικά να ξεκλειδώσεις και πάνω στη βιασύνη σου πιάνονται τα κλειδιά στο πόμολο της εξώπορτας - από τη μέσα πλευρά! Και βρίσκεσαι στην αυλή με κάλτσα και σαγιονάρα! Ανάμεσα σε μια κλειστή και μία κλειδωμένη πόρτα! Και χρησιμοποιείς κάποιον από τους παραπάντω τρόπους για να εκτιμήσεις τις συνέπειες τους να χτυπήσεις ένα κουδούνι να σου ανοίξουν να πιάσεις τα κλειδιά σου! Και η φίλη σου το βρίσκει εξαιρετικά αστείο! Και τα μυαλά... στην καγκελόπορτα!

Το χέρι στο παράθυρο

Κάποιος ίσως με έλεγε ψυχωτική... Δεν είμαι όμως. Δεν αναβοσβήνω 13 φορές το διακόπτη του ρεύματος για να μην πεθάνει η οικογένειά μου. Ούτε ελέγχω 7 φορές την πόρτα πριν φύγω από το σπίτι.
Μπορεί καμιά φορά να προσέχω να μην πατάω τις γραμμές στο πεζοδρόμιο... Και να αθροίζω τα νούμερα στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Και να θεωρώ τύχη να βρω τουλάχιστον μία με άθροισμα 18 μέχρι να φτάσω σπίτι. Κι ίσως καμιά φορά να έχω κάνει κανέναν κύκλο παραπάνω για να βρω τον πολυπόθητο συνδιασμό. Κατά προτίμηση με διπλά. Αλλά και μια ακολουθία 567 ή 3456 πάλι είναι καλή...
Αλλά δεν είμαι ψυχωτική.
Είναι παιχνίδια όλα αυτά.
Παιχνίδια δεν είναι;
Και αυτό με το στοιχειωμένο σπίτι παιχνίδι είναι. Φοβάμαι κάθε φορά που περνάω απ' έξω βράδυ. Και σκέφτομαι επίτηδες τρομαχτικές ιστορίες. Και σκέφτομαι ότι θα δω το χέρι στο παράθυρο. Μια ματωμένη παλάμη. Να εμφανίζεται στο δεξί παράθυρο του τελευταίου ορόφου. Να σέρνεται για λίγα δευτερόλεπτα πάνω στο σκονισμένο τζάμι και να χάνεται. Αφήνοντας ένα ματωμένο αποτύπωμα που δύσκολα διακρίνεται μέσα στο σκοτάδι.
Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που περνάω μπροστά από το σπίτι.
Και χτες το είδα.
Είδα πράγματι το χέρι. Τη ματωμένη παλάμη. Να σέρνεται για μερικά δευτερόλεπτα πάνω στο τζάμι. Και να χάνεται.
Έτριψα τα μάτια μου. Ξανακοίταξα στο παράθυρο. Το δεξί παράθυρο του τελευταίου ορόφου. Στη σκόνη νόμισα πως διέκρινα ίχνη από αίμα. Σταμάτησα και αφουγκράστηκα.
Κανένας ήχος δεν ερχόταν από το στοιχειωμένο σπίτι. Το λιγοστό φως δε μου επέτρεπε να δω καλά το παράθυρο. Οι σκιές έπαιζαν παιχνίδια με τα μάτια μου. Το μυαλό μου μου έπαιζε παιχνίδια. Δε μπορεί να είδα το χέρι. Το φαντάστηκα.
ΤΟ φαντάστηκα...
ΤΟ Φαντάστηκα...
ΤΟ ΦΑντάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝτάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤΑστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣτηκα...

Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)

Ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος...

Τι λέτε;

Παίζουμε;

Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)

Me and my band!

Να ένα εύκολο post!
Έτσι, για να μη λέτε ότι δε γράφω τίποτε στο blog μου!
Είναι ένα παιχνιδάκι που μου έστειλε η Χιονάτη!

Kανόνες:
1. Μπαίνεις στη wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Ορίστε λοιπόν τα αποτελέσματα μου!




Περιμένω τα νέα cds των ARTemeis, xamenos, Μαρία, Sweet and bitter και elgalla!

Τι ΔΕΝ έγραψα στο χαρταετό μου...

Καταρχάς να δηλώσω ότι ακόμα μου αρέσει να πετάω αετό! Και δεν δέχομαι τις θεωρίες ότι αυτά είναι για τα πιτσιρίκια κτλ...

Εξάλλου τα πιτσιρίκια δεν πετάνε αετό! Οι μπαμπάδες τους πετάνε! Οι μπαμπάδες φτιάχνουν τα ζύγια, κάνουν πατέντες με την ουρά, τρέχουν πάνω κάτω σαν τρελοί (γι αυτό και αυτήν ειδικά τη μέρα μπορούν να καθήσουν χωρίς τύψεις στο τραπέζι!) κι όταν επιτέλους σηκώσουν τον αετό παραχωρούν στο πιτσιρίκι το δικαίωμα να κρατήσει την καλούμπα! Για πέντε λεπτά όμως! Γιατί μετά θα πρέπει να το ελέγξουν πάλι, να ξαναρχίσουν να τρέχουν για να μην πέσει στα καλώδια της ΔΕΗ ή στη θάλασσα κ.ο.κ.
Όχι βέβαια ότι και τα πιτσιρίκια πολυασχολούνται! Για πέντε λεπτά χαζοχαίρονται και μετά ασχολούνται με κάτι πιο διασκεδαστικό από το να κρατάς ένα σκοινί ενός αετού που ούτε που μπορείς να πολυδείς πλέον! (ναι, συνήθως το πιτσιρίκι δεν ξέρει ποιος είναι ο αετός του! από μια απόσταση και μετά όλοι ίδιοι είναι! ιδέα για μπαμπάδες που ΔΕΝ μπορούν ή βαριούνται να πετάξουν χαρταετό: δώστε στο πιτσιρίκι το σκοινί - σκέτο - και δείξτε του τον αετό του διπλανού - και πιο επιδέξιου - μπαμπά και αφήστε το να χαίρεται! δε θα καταλάβει ποτέ τη διαφορά πιθανότατα!)

Anyway, το θέμα μου είναι ότι δε θέλω να έχω άλλον έναν συνηθισμένο αετό, από αυτούς που πουλάνε ανά 100 μέτρα σε κάθε κεντρικό δρόμο! Θέλω ο αετός μου να έχει προσωπικότητα! Αν και ο Bob Σφουγγαράκης έχει πλάκα! Κι η Εθνική Ελλάδος σε χαρταετό ήταν μια αρκετά καλτ επιλογή! :-Ρ
Σκεφτόμουν λοιπόν να πάρω ένα μαρκαδόρο και να προσθέσω το προσωπικό μου μήνυμα στο χαρταετό μου! Φυσικά το ξέχασα... Αλλά οι ιδέες είναι εδώ για του χρόνου! Ή για την επόμενη απόπειρα φέτος (ναι, ομολογώ, δεν πέταξε ο αετός φέτος...) (προσπαθήσαμε όμως) (και παραλίγο να κάνω και το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα για φέτος, έστω και κατά λάθος)

Η πρώτη ιδέα ήταν σχετικά κλασσική! Μια φράση με βαθύ νόημα! Και μια ταξιδιάρικη αίσθηση. Μια μελαγχολία:
Χ*ζε ψηλά κι αγνάντευε!

Υπήρξαν βέβαια και μερικές πιο σοβαρές και βαθυστόχαστες ιδέες όπως το:
Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει...

Ή το πιο βαρύγδουπο:
Οσο πιο μεγάλος είσαι τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνεις όταν πέσεις

Επίσης - και γι αυτό φταίνε οι μαθητές μου - με έπιασε κι αυτό το... φίλαθλο αίσθημα και πολύ το σκεφτόμουν να γράψω:
Εκεί ψηλά στη θύρα 13...

Είχα και κάτι ιδέες εμπνευσμένες από τη μυθολογία... Να ονομάσω ίσως τον αετό μου Ίκαρο!

Ή έστω να γράψω το url του site μου και να κάνω λίγη δωρεάν διαφήμιση! "Υψηλού" επιπέδου!


Και του χρόνου (βλέπουμε)!
__________

Αυτό είναι το πρώτο post για το 2008! Οπότε να σας ευχηθώ καλή χρονιά! Και να εγκαινιάσω μια νέα κατηγορία με τίτλο ΔΕΝ! Γιατί πολλά σκέφτομαι να γράψω ή να κάνω και για x,y,z λόγους (βλέπε βαρεμάρα, αναβλητικότητα, κακό προγραμματισμό) δεν υλοποιώ ποτέ.

Είναι αθώος ο Μέρφυ;

Κάθε φορά που περιμένω στην ουρά του σούπερ μάρκετ καταριέμαι τον Μέρφυ! Γιατί όποια ουρά και να διαλέξω πάντα τελευταία τελειώνει!
Γενικά τον Μέρφυ τον κατηγορώ συχνά πυκνά για ότι στραβό μου συμβαίνει! Αλλά σήμερα άκουσα μια ενδιαφέρουσα άποψη που τον απαλάσσει τον καημένο από ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης!
Ας το δούμε καθαρά μαθηματικά το θέμα. Πιθανότητες!
Έστω ότι υπάρχουν τρία ταμεία στο σούπερ μάρκετ. Και αντίστοιχα τρεις ουρές. Κάθε μία από αυτές έχει 1/3 πιθανότητα να τελειώσει πρώτη. Εσύ υποχρεωτικά διαλέγεις και στέκεσαι σε μία από αυτές. (διαλέγοντας αυτήν με τα λιγότερα καρότσια και τις λιγότερες γιαγιάδες!)
Η πιθανότητα να τελειώσει η δική σου ουρά πρώτη είναι λοιπόν μία στις τρεις...
Η πιθανότητα τώρα να τελειώσει μία από τις δυο άλλες ουρές πρώτη είναι 2/3...
Άρα για τα δύο τρίτα τουλάχιστον των περιπτώσεων ΔΕΝ φταίει ο Μέρφυ!
:Ρ

Broken Glass...

Είχε περάσει αρκετός καιρός αλλά εγώ μπορούσα να δω ακόμα τα σημάδια του πάνω της. Όχι, προς θεού... Δεν εννοώ χτυπήματα. Ποτέ του δεν τη χτύπησε. Την είχε όμως τσακίσει σε τόσους άλλους τομείς. Είχε τσακίσει την αυτοπεποίθηση της, το ηθικό της, την εικόνα που είχε για τον κόσμο.
Τόσους μήνες μετά δεν είχε ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό. Κι ίσως να μην τον ξαναέβρισκε ποτέ.
"Πάντα παίρνουμε κάτι από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε", συνήθιζε να λέει, "και πάντα κι αυτοί παίρνουν κάτι από μας"...
Αυτός έμοιαζε να της έχει πάρει τα πάντα. Εξωτερικά ήταν η ίδια. Από μέσα όμως, από μέσα έμοιαζε κενή.
Κάθε της σκέψη, κάθε της κίνηση καθρέφτιζε αυτόν. Πίσω ακόμη κι από τις πιο απλές της συνήθειες κρυβόταν αυτός.
Είχα μάθει να τη διαβάζω τόσο καλά. Ακόμη κι οι πιο κρυφές της σκέψεις ήταν ορατές σε μένα. Κι ανησυχούσα. Προσπάθησα πολλές φορές να τη βοηθήσω. Να της μιλήσω. Να την κάνω επιτέλους να μιλήσει. Απέτυχα.
Την αγαπούσα όμως. Ήμουν ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Κι ας έβλεπα ότι δεν υπήρχε πια περίπτωση να το καταλάβει. Κι ας ήξερα ότι εγώ ποτέ δε θα μπορούσα να της το πω...
Συνέχιζα να την αγαπάω και να ψάχνω στα λόγια της, στο βλέμμα της, την κοπέλα που ήξερα... Και μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι ένα βράδυ Σαββάτου. Είχα πάει στο σπίτι της και την είχα βρει στη γνωστή της κακή διάθεση. Αράξαμε στον καναπέ βλέποντας μια ανόητη αμερικάνικη σειρά. Πρέπει να με πήρε ο ύπνος. Με ξύπνησε ο θόρυβος ενός ποτηριού που έσπαγε.
Στεκόταν στη μέση του δωματίου, με τα γυαλιά σκορπισμένα γύρω της. Τα χέρια της σφιγμένα σε γροθιές. Να τραντάζεται από τα νεύρα.
Προσπάθησα να την πάρω αγκαλιά, να την ηρεμήσω...
Αυτό φάνηκε να την εκνεύρισε ακόμα περισσότερο.
Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά λεπτά μέχρι να καταλάβω ότι εγώ ήμουν η αιτία του θυμού της.
Έχουν περάσει τρία χρόνια κι ακόμα δεν ξέρω γιατί._