Παίζοντας και πάλι με τις λέξεις...

Η japanorange με κάλεσε κι αυτή να παίξουμε το παιχνιδάκι με τις λέξεις... Και μου έδωσε τις λέξεις φτερά, παιδί, κερασιές, χρυσόψαρο και πύλη για να παίξω. Κι εγώ σαν παιδί ξεχάστηκα στο λούνα παρκ που δημιούργησα στο χαρτί (για την ακρίβεια στο notepad του υπολογιστή μου) και αράδιασα 1000 και βάλε λέξεις... Και τώρα αναρωτιέμαι αν θα καθήσετε να τις διαβάσετε.
Κι αφού χρησιμοποίησα και τις πέντε λέξεις στην πρώτη παράγραφο, σας προ(σ)καλώ να παίξουμε ένα άλλο παιχνιδάκι! Διαβάστε την πρώτη παράγραφο και γράψτε τη δική σας συνέχεια!!!

_________


To παιδί στεκόταν εκεί. Ακίνητο μπροστά στην πύλη του ερειπωμένου λούνα παρκ. Στο δεξί του χέρι κρατούσε μια πλαστική σακούλα με ένα νεκρό χρυσόψαρο. Ήταν το δώρο που είχε κερδίσει πριν δυο βδομάδες στο παιχνίδι με τους κρίκους. Εδώ. Σε αυτό το λούνα παρκ που τώρα έμοιαζε εγκαταλελειμμένο. Σαν να είχαν περάσει μήνες και χρόνια. Κι όμως. Είχαν απλά περάσει δυο βδομάδες. Δυο μόνο βδομάδες από τη στιγμή που είδε τον άγγελο. Δεν ήταν μόνο τα φτερά ο λόγος που τον αναγνώρισε. Ολόκληρος έλαμπε με ένα αλλόκοτο φως που έμοιαζε να βγαίνει από μέσα του. Από τα γαλάζια - τόσο μα τόσο ανοιχτά γαλάζια - μάτια του. Από τα κόκκινα χείλη του που θύμιζαν ανθισμένες κερασιές.

...

Δεν είχαν μιλήσει. Κι όμως το παιδί είχε ακούσει τη φωνή του αγγέλου μέσα στο κεφάλι του.
"Αυτό το ψαράκι είναι μαγικό" είχε πει η φωνή του αγγέλου. "Μπορεί να πραγματοποιήσει τρεις ευχές σου. Χρησιμοποίησε τις δυο πρώτες για σένα μα χάρισε του την τρίτη. Δώσε του την ελευθερία του".
Το παιδί δεν είχε δώσει σημασία σ' αυτά τα λόγια παρασυρμένο από τη γιορτινή ατμόσφαρα του μικρού λούνα παρκ. Είχε ξοδέψει το υπόλοιπο χαρτζιλίκι του στο καρουζέλ, στο σπίτι του τρόμου κι είχε αγοράζει κι ένα ξυλάκι μαλλί της γριάς, λευκό κι αφράτο σαν σύννεφο! Κι είχε γυρίσει στο σπίτι χαρούμενο και κουβαλώντας το πλαστικό σακουλάκι με το χρυσόψαρο.

Όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι θυμήθηκε τον άγγελο και τα παράξενα λόγια. "Λες;", σκέφτηκε και πήρε στα χέρια του το μπολ όπου είχε προσωρινά τοποθετήσει το ψαράκι. "Για να δούμε τι μπορείς να κάνεις" μουρμούρισε και κρατώντας με τα δυο του χέρια το μπολ είπε: "Θέλω όλα τα παιχνίδια που έχει το παιχνιδάδικο στη γωνία! Θέλω τις σβούρες, τα στρατιωτάκια, τα χρωματιστά αυτοκινητάκια, ακόμα κι εκείνο το κόκκινο γυαλιστερό ποδήλατο με το κουδουνάκι!".

Το ψαράκι ανοιγόκλεισε τρεις φορές το στόμα του, με το απορημένο βλέμμα που έχουν όλα τα χρυσόψαρα και κούνησε την μακριά χρυσοκόκκινη ουρά του. Τίποτε δεν έγινε.

"Είσαι ένα χαζό χρυσόψαρο και τίποτε άλλο! Εγώ φταίω που σε τάισα κιόλας! Και σε έβαλα στο μπολ μου!" είπε εκνευρισμένο το παιδί, παράτησε το ψάρι κι έπεσε απογοητευμένο στο κρεβάτι του. Στον ύπνο του είδε παιχνίδια. Πολλά παιχνίδια. Κούκλες κι επιτραπέζια, αρκουδάκια, αυτοκινητάκια ποδήλατα και μουσικά κουτιά. Και τα παιχνίδια όλο και πλήθαιναν. Και κάλυπταν το πάτωμα κι ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά. Έφτασαν στο κρεβάτι κι άρχισαν να το πνίγουν. Το παιδί ξύπνησε τρομαγμένο. Για μια στιγμή δε μπορούσε να καταλάβει που βρισκόταν. Το δωμάτιο του ήταν γεμάτο με παιχνίδια! Όλα τα παιχνίδια του συνοικιακού παιχνιδάδικου ήταν εκεί! Η ευχή του είχε πραγματοποιηθεί! Έκανε χώρο ανάμεσα στα παιχνίδια κι έψαξε το μπολ με το χρυσόψαρο. Ήταν ακόμα εκεί, ανοιγοκλείνοντας το στόμα του και κουνώντας τα πτερύγια του. Το παιδί τάισε το ψαράκι και το έβαλε σε ένα ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης. Και μετά άρχισε να παίζει! Με ποιο παιχνίδι όμως να πρωτοπαίξει; Τι απίστευτη χαρά! Είχε όλα τα παιχνίδια που είχε ποτέ ονειρευτεί κι ακόμα περισσότερα! Είχε μάλιστα και παιχνίδια για κορίτσια, κούκλες, καροτσάκια, κουζινικά! Αυτά θα τα χάριζε στη Μυρτώ, στην καλύτερη του φίλη!

Το παιδί ήταν πολύ χαρούμενο. Και για μέρες έπαιζε με τα παιχνίδια του κι ούτε στιγμή δεν ξέχναγε να ταΐζει το μικρό χρυσόψαρο. Ο καιρός όμως περνούσε και το παιδί είχε αρχίσει πια να βαριέται τα παιχνίδια. Τώρα μάλιστα ήταν της μόδας κάτι καινούριες σοκολάτες που είχε φέρει το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Κάτι σοκολάτες μικρές, σε χρωματιστό χαρτί που κάθε μία είχε κι ένα αυτοκόλλητο, διαφορετικό κάθε φορά. Το παιδί όμως δεν είχε αρκετά χρήματα για να αγοράσει πάνω από μία σοκολάτα τη βδομάδα. Και του έλειπαν τόσα αυτοκόλλητα...

"Για να δούμε αν μπορείς να το κάνεις κι αυτό" είπε το παιδί και ξαναπήρε στα χέρια του τη γυάλα με το χρυσόψαρο! "Θέλω όλες τις σοκολάτες που έχει το ψιλικατζίδικο!" Το χρυσόψαρο δεν αντέδρασε αλλά το παιδί είχε πια μάθει. Έπεσε γρήγορα γρήγορα στο κρεβάτι! Και το πρωί ξύπνησε σε μια θάλασσα από σοκολάτες! Άρχισε να τις ξετυλίγει από τα χρωματιστά τους περιτυλίγματα και να τις τρώει λαίμαργα. Μάζεψε και τα χαρτάκια σε μια στοίβα! Τα διπλά θα τα έδινε ίσως στη Μυρτώ! Ή μάλλον τα διπλά θα τα αντάλλαζε με τον Κώστα... Τα τριπλά θα έδινε στη Μυρτώ. Αλλά ακόμα και τα τριπλά ήταν πολλά!

Το επόμενο βράδυ το παιδί είδε στον ύπνο του τον άγγελο. "Το ψαράκι πραγματοποίησε τις δυο ευχές σου. Είναι σειρά σου να του χαρίσεις την ελευθερία του" του υπενθύμισε και χάθηκε. Το παιδί ξύπνησε προβληματισμένο. "Να το αφήσω; Μα, μπορεί να κάνει τόσο πολλά πράγματα... Κι η μόδα με τα αυτοκόλλητα τελείωσε. Θα μπορούσα τώρα να του ζητήσω κάτι πιο μεγάλο! Χρήματα ίσως! Ναι! Πολλά πολλά χρήματα! Κι εξάλλου δε θα το κάνω μόνο γα μένα... Θα δώσω και στο μπαμπά και τη μαμά μου. Θα δώσω και στη Μυρτώ λίγα! Και σε όποιον μου ζητάει" σκεφτόταν το παιδί. Κι όλη τη μέρα προσπαθούσε να αποφασίσει τι να κάνει...

Το βράδυ είχε πια πάρει την απόφαση του. Έπιασε τη γυάλα με τα δυο του χέρια και είπε δυνατά "Θέλω όλα τα λεφτά που έχει η τράπεζα απέναντι από το σχολείο!". Το ψαράκι ανοιγόκλεισε το στόμα του και πάλι. Και του παιδιού του φάνηκε ότι ήταν στενοχωρημένο. Αλλά μπα, ιδέα του θα ήταν. Τα χρυσόψαρα δε στεναχωριούνται. Κι εξάλλου με την ευχή του αυτή θα έκανε κάτι καλό!

Το πρωί το δωμάτιο ήταν γεμάτο δεσμίδες χαρτονομίσματα. Και σακιά με κέρματα! Το παιδί άρχισε να χοροπηδάει από τη χαρά του! Φώναξε και τη μαμά του για να χαρεί μαζί του. Αλλά η γυναίκα, μπαίνοντας στο δωμάτιο, σάστισε. Ήδη είχε προσέξει ότι το παιδί είχε πολλά καινούρια παιχνίδια. Και πολύ περισσότερες σοκολάτες από ότι του επέτρεπε το χαρτζιλίκι του, αλλά και όλα αυτά τα λεφτά; Τρομαγμένη άρχισε να ρωτάει που βρέθηκαν όλα αυτά. Και να φωνάζει ότι πρέπει να τα επιστρέψουν αμέσως. Μάταια προσπαθούσε το παιδί να της εξηγήσει. Κι όταν πήγε να της δείξει το μαγικό ψαράκι το βρήκε νεκρό μέσα στη γυάλα...

Τότε το παιδί συνειδητοποίησε ότι η απληστία του είχε σκοτώσει το μαγικό ψαράκι κι έμεινε να κλαίει. Ο πατέρας, που είχε μπει κι αυτός στο δωμάτιο, ρωτούσε με τη σειρά του πως βρέθηκαν όλα αυτά τα χρήματα εκεί μέσα. Το παιδί όμως δε μπορούσε να απαντήσει. Έβαλε το ψαράκι σε μια σακουλίτσα κι άρχισε να τρέχει. Έφτασε μπροστά στο λούνα παρκ και το βρήκε ερειπωμένο. Πουθενά ο πάγκος με τους κρίκους. Πουθενά το καροτσάκι με το μαλλί της γριάς. Το σπίτι του τρόμου και το καρουζέλ ακίνητα, εγκαταλελειμμένα... Τότε έπεσε στα γόνατα κι άρχισε να κλαίει... "Δε θέλω πια τα παιχνίδια... Ούτε τις σοκολάτες και τα λεφτά... Θα 'θελα μόνο το ψαράκι να ζει και πάλι... Άγγελε... Που είσαι;" Μέχρι που λιποθύμησε.

Το παιδί άνοιξε τα μάτια του. Τα δάχτυλα του κολλούσαν από τη ζάχαρη. Το ψαράκι έφερνε βόλτες στην πλαστική σακουλίτσα. Το χαρούμενο τραγούδι του καρουζέλ έφτανε στ' αυτιά του. "Τι ωραίο ψαράκι!" έλεγε ο νεαρός με τα γαλάζια μάτια και τα κόκκινα χείλη - σαν άνθη κερασιάς - που είχε σκύψει από πάνω του για να δει τι έπαθε...

Το παιχνίδι των λέξεων!

Η Ειρήνη - αρχιτεμπέλα - eirini1, μου ζήτησε να γράψω μια ιστορία με τις λέξεις: σοκολάτα, μωβ, μπιλιάρδο, βιβλίο, φεγγάρι, σκύλος και Καλαμάτα!
Ορίστε λοιπόν:

__________

Η Ειρήνη, γνωστή και ως αρχιτεμπέλα, είχε ξαπλώσει στον 500 ευρώ κόκκινο καναπέ της και απολάμβανε την τρίτη της σοκολάτα. Άλλα δυο περιτυλίγματα ήταν παρατημένα πάνω στο τραπέζι του μπιλιάρδου που τελικά είχε αγοράσει και έμενε αχρησιμοποίητο. Δεν είχε καταφέρει βλέπετε ακόμα να πείσει την Αρίστη, γνωστή και ως γκρινιάρα, να παίξουν. Κατά βάθος βέβαια φοβόταν ότι η προηγούμενη θα έσχιζε κατά λάθος και την τσόχα... Ααααχ! Οι φίλοι της από την Καλαμάτα σίγουρα θα εκτιμούσαν περισσότερο αυτό το τραπέζι!

Το ρολόι στον μπορντώ τοίχο, δίπλα στον κρυφό φωτισμό που με τόσο κόπο είχε εγκαταστήσει, έδειχνε τρεις. Πήρε λοιπόν το βιβλίο της και αποσύρθηκε στο μωβ υπνοδωμάτιο της. Το φως του φεγγαριού έλουζε τους τοίχους και την - επίσης μωβ - ντουλάπα. Έκλεισε εκνευρισμένη τα στόρια και χώθηκε κάτω από το πάπλωμα. Από το στοιχειωμένο σπίτι της Αραπάκη ακούστηκε το αλύχτισμα ενός σκύλου. Η Ειρήνη τράβηξε ακόμα πιο ψηλά τα σκεπάσματα και βυθίστηκε επιτέλους στον ύπνο!

Στον ύπνο της θα έβλεπε τρόπους να δολοφονήσει την Αρίστη - την επονομαζόμενη και γκρινιάρα - για την ιστορία που μόλις έγραψε! ;-)

__________

Ρε φιλενάδα, με αυτές τις λέξεις που μου έδωσες τι άλλο περίμενες να γράψω; Εμένα δε μου αρέσει ούτε η σοκολάτα ούτε το μπιλιάρδο! Άσε που δεν έχω και καμία σχέση με Καλαμάτα! Για να μη μιλήσω και για το μωβ! Μια ιστορία με ηρωίδα εσένα ήθελες έτσι κι αλλιώς! Κι εγώ στην έγραψα! ;-)

Με τη σειρά μου λοιπον θα βασανίσω την severin, τον axenbax, τον coffeemaker και τον xameno. Τι θέλω από εσάς; Να γράψετε μια ιστορία με τις λέξεις: καφές, επιτραπέζια, cd, βράδυ, τηλέφωνο κι ένα ζευγάρι παντόφλες!

Υ.Γ. Διαβάστε την ιστορία της Ειρήνης εδώ!

Περί αυτολογοκρισίας...

Μιας και στο προηγούμενο post αφιέρωσα αρκετές γραμμές γκρινιάζοντας και αυτολογοκρίνοντας τον εαυτό μου, είπα να δημοσιεύσω και το κειμενάκι που είχα γράψει σε μια παρόμοια φάση, στις 16/09/06...

_______

Δε μπορώ να αντισταθώ στο άδειο χαρτί. Κανένα χαρτί δεν πρέπει να είναι λευκό. Ο προορισμός του είναι να γραφτεί, να μουτζουρωθεί, να ζωγραφιστεί!

Το χαρτί παρακαλάει το στυλό να χαράξει πάνω του γραμμές, γράμματα, σχήματα. Λέξεις, σκέψεις, ιδέες...

Κι εγώ δε μπορώ να του χαλάσω χατήρι. Γράφω, μουτζουρώνω, ζωγραφίζω.

Ακόμη και σε αυτό το ατέλειωτο λευκό του notepad αραδιάζω τις λέξεις μου μέχρι να το δω να χορταίνει, να εκπληρώνει τον προορισμό του.

Κι όμως, τα περισσότερα κείμενά μου παραμένουν κρυμμένα. Τα χειρόγραφά μου σε ντοσιέ και κούτες. Τα ηλεκτρονικά μου έγγραφα σε φακέλους στον υπολογιστή, σε cd και δισκέτες...

Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι.

Γιατί όμως νοιώθω τόσο συχνά αυτή την ανάγκη να τα μοιραστώ; Για ποιο λόγο μας κατατρέχει αυτή η ανάγκη να ξεγυμνωνόμαστε; (η τελευταία φράση δεν είναι δική μου...)

Λογοκρίνω τα κείμενα που δημοσιεύω στο site μου, λογοκρίνω τα κείμενα που postάρω στα fora...

Αντιστέκομαι στον πειρασμό να γράψω ωμά αυτό που αισθάνομαι και που σκέφτομαι. Να σας αφήσω να κρυφοκοιτάξετε το "ημερολόγιο" μου...

Γιατί;

Γιατί τα γραπτά μένουν...

Γιατί φοβάμαι μην το μετανιώσω, μην τα παρερμηνέψετε...

Γιατί δεν υπάρχει λόγος να το κάνω άλλωστε.

Για να μην εκτεθώ...

Για να μην εκθέσω κι άλλους.

Για να μην πληγώσω, στεναχωρήσω, απογοητεύσω, προβληματίσω, μπερδέψω κανέναν σας.

Γιατί φοβάμαι την κριτική σας.

Μα πάνω απ' όλα γιατί φοβάμαι τη δική μου._

Πάρε 5!

Από την πρώτη στιγμή που εντόπισα αυτό το παιχνιδάκι - αλυσίδα περίμενα πως και πως να φτάσει και σε μένα!
Μέχρι που σκεφτόμουν να ζητήσω από κάποιον να... με παίξει κι εμένα!
Και να που έφτασε κι η σειρά μου χάρη στην αγαπητή nakupenda!
Και ξέρετε ποια είναι η πλάκα; Δεν ξέρω τι να γράψω!
Γράφω και σβήνω εδώ και ώρα!
Έχω απαρνηθεί την ανωνυμία του διαδικτύου εδώ και καιρό...
Και ίσως τώρα πληρώνω τις συνέπειες...
(κενό 4 λεπτών με πολύ σβήσιμο)
Αυτό που θέλω τέλος πάντων να πω είναι ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που θα ήθελα να γράψω κι είναι ενδιαφέροντα αλλά, λόγω του ότι οι μάσκες έχουν πέσει προ πολλού. αδυνατώ....
Και αυτά που θα μπορούσα να γράψω κι είναι "ακίνδυνα" δεν έχουν ούτε πλάκα ούτε ενδιαφέρον... :-(
Θα κάνω όμως μια προσπάθεια:
(πολύ σβήσιμο, γράψιμο στα παραπάνω...)

(...και στα παρακάτω)
Δε μου αρέσει καθόλου το όνομά μου! Κάνω τα πάντα για να αποφύγω να μαθευτεί το βαφτιστικό μου, ειδικά στις καινούριες μου παρέες, αλλά πάντα θα βρεθεί κάποιος "παλιός" και θα το μαρτυρήσει! Γυρνάω πάντως σχεδόν σε οποιαδήποτε προσφώνηση περιέχει 3+ γράμματα του ονόματος μου: Άρη, Άρις, Αριστέα, Αρίστο, Αρίνα (!) (το τελευταίο το χρωστάω στον φίλτατο hracker και ομολογώ ότι το βρήκα ενδιαφέρον!)

Ήμουν ανέκαθεν βιβλιοφάγος! Με την κυριολεκτική έννοια! Έχω μια φωτογραφία όπου είμαι μωρό, στην περπατούρα, μπροστά στη βιβλιοθήκη των γονιών μου και... τρώω ένα βιβλίο! Άλλα μωρά έτρωγαν χώμα από τις γλάστρες! Εγώ ήμουν πιο... κουλτουριάρα! ;-)

Αν και γενικά δεν παίζω παιχνίδια στον υπολογιστή και ψιλοκοροϊδεύω τους παθιασμένους gamers, μια περίοδο είχα κολλήσει άγρια με το The Sims 2... Είχα καεί τόσο πολύ που ακύρωνα μέχρι και εξόδους για να παίξω.

Τα περισσότερα χαρακτηριστικά μου, από χρώμα ματιών, μαλλιών, ομάδα αίματος μέχρι και τους κολλημένους λοβούς των αυτιών μου, οφείλονται σε υπολειπόμενα γονίδια! Αν και βαριόμουνα τη βιολογία στο σχολείο είχα βρει ιδιαίτερα ενδιαφέρον το μάθημα που εξηγούσε πως γίνεται να έχω γαλάζια μάτια όταν κι οι δυο γονείς μου έχουν καστανά! (μου άρεσαν κι οι ασκήσεις με τα γενεαλογικά δέντρα και τις αιμομιξίες αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!).

Ξέρω απ' έξω όλο το μεταφρασμένο κι ένα μεγάλο μέρος από το αρχαίο κείμενο της Αντιγόνης!

Κι ένα ακόμη... Που δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω... Αλλά το έχω ήδη πληκτρολογήσει και λέω να το αφήσω... Ας γλυτώσει και κάτι από την λογοκρισία!

Έχω ένα δεύτερο blog, ανώνυμο... Το δημιούργησα τελείως πειραματικά. Για να βοηθήσω έναν φίλο να στήσει το δικό του. Το συνέχισα για στατιστικούς λόγους, για να δω πως μπορώ να αυξήσω τα hits, τους επισκέπτες και τα comments. To διατηρώ γιατί ανέκαθεν μου άρεσε να γράφω. Και σε αυτό μπορούσα να γράφω απολύτως ελεύθερα. Το πείραμα όμως απέτυχε γιατί έχω αρχίσει να παραμελώ το site μου και κατ' επέκτασιν κι αυτό το blog εξαιτίας του. Και κυρίως γιατί δυστυχώς έχω πάλι αρχίσει να αυτολογοκρίνομαι ακόμα και σε εκείνο γιατί όλο και περισσότεροι που με ξέρουν σαν αρίστη ή areir το επισκέπτονται!

Αφού λοιπόν μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να συλλέξω 5+1 πραγματάκια που ίσως να μην ξέρατε (και τι σας νοιάζει άλλωστε;) για την πάρτη μου, ήρθε η σειρά μου να καλέσω μερικούς φίλους να παίξουμε!

Τον xameno
Tον drcypher
Tην deadendmind
Tον zlatkogr
Και την maria

π

Ένα κόλλημα με τα μαθηματικά είναι γνωστό ότι το έχω... Δε θα διάλεγα και τη σχολή που διάλεξα αν δεν το είχα άλλωστε. Κι ένα κόλλημα με τα βιβλία επίσης το έχω! Δε θα σας ζάλιζα τόσο συχνά με το BookCrossing αν δεν το είχα, έτσι δεν είναι; Τι γίνεται λοιπόν όταν αυτές οι δυο μεγάλες αγάπες μου συνδυαστούν; Μα φυσικά ένα μαθηματικό μυθιστόρημα! Λατρεύω τα μαθηματικά μυθιστορήματα! Και τελευταία διάβασα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον! Τα Πυθαγόρεια Εγκλήματα του Τεύκρου Μιχαηλίδη! Από εκεί λοιπόν είναι κι αυτό το μικρό απόσπασμα σχετικά με τον αριθμό π και τα ποιήματα-μνημονικά τεχνάσματα που έχουν γραφτεί γι αυτό!

---

π=3,1415926535897932384626

Όπως το συνηθίζουν πολλοί κορυφαίοι μαθηματικοί, πέρα από τις σημαντικές τους έρευνες, αρεσκόταν και σε πολύ απλοϊκά, παιδιάστικα σχεδόν, παιχνίδια. Είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του στη δημιουργία ενός ποιήματος που ο αριθμός των γραμμάτων κάθε λέξης του να δίνει τα ψηφία του π. Ήδη εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν στα γαλλικά και τα γερμανικά αρκετά ποιήματα-μνημονικοί κανόνες για τα ψηφία του π.

Οι Γάλλοι, ας πούμε, θυμόντουσαν τα ψηφία του π με το ποίημα:

QUE J' AIME À FAIRE APPRENDRE UN NOMBRE UTILE AUX SAGES!
IMMORTEL ARCHIMÈDE ARTISTE INGÉNIEUR
QUIDE TON JUGEMENT PEUT PRISER LA VALEUR?
POUR MOI TON PROBLÈME EUT DE PAREILS AVANTAGES

Οι Γερμανοί πάλι είχαν το:

DIR O HELD O ALTER PHILOSOPH DU RIESEN GENIE
WIE VIELE TAUSENDE BEWUNDERN GEISTER
HIMMLISCH WIE DU UND GÖTTLICH
NOCH REINER IN AEONEN
WIRD DAS UNS STRAHLEN
WIE IM LICHTEN MORGENROT

"Είναι ντροπή!" συνήθιζε να λέει. "Οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι έχουν αποτυπώσει τα ψηφία του π σε στίχους, και οι Έλληνες, που πρώτοι ανακάλυψαν την ύπαρξη του π, να μην έχουν ανάλογο ποίημα". Μια μέρα μπήκε στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου λάμποντας από υπερηφάνεια. Με πλησίασε βιαστικά και άφησε μπροστά μου ένα χαρτάκι.
"Ιδού", μου είπε όλος χαρά:

ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ
ΤΟ ΚΥΚΛΟΥ ΜΗΚΟΣ ΙΝΑ ΟΡΙΣΗ ΔΙΑΜΕΤΡΩ
ΠΑΡΗΓΑΓΕΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΝ
ΚΑΙ ΟΝ ΦΕΥ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΟΛΟΝ ΘΝΗΤΟΙ ΘΑ ΕΥΡΩΣΙ

Δε νομίζω πως όταν έλυνε τα δύσκολα προβλήματα που του ανέθετα ο Χίλμπερτ και ο Κλάιν, ένιωθε μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Από το βιβλίο του Τεύκρου Μιχαηλίδη "Πυθαγόρεια Εγκλήματα"

Πότε ξεστολίζουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο;

Πότε ξεστολίζουν κανονικά το χριστουγεννιάτικο δέντρο;
Μα γιατί;
Εμένα μου αρέσει τόσο πολύ!
Και μετά τι; Θα μείνει άδεια αυτή η γωνιά;
Μπα! Εγώ λέω να το αφήσω στολισμένο μέχρι το Πάσχα! Από άποψη!
...Καλά μωρέ... Από βαρεμάρα εννοώ!

Πειράζει που δεν έχω καμία όρεξη να αμπαλάρω μπάλες, γιρλάντες και κλαριά; Όσο απολαμβάνω το στόλισμα, τόσο βαριέμαι την αντίστροφη διαδικασία. Μου φαίνεται τόσο στενάχωρη...

Άντε! Τέλος και τα Χριστούγεννα!
Πάμε για το Πάσχα τώρα! Ευτυχώς φέτος πέφτει νωρίς!

Τι μου άφησαν τα φετινά Χριστούγεννα;

Καταρχάς ένα σπίτι άνω κάτω! Ταχτοποιώντας το όμως (ακόμα δεν έχει επανέλθει πλήρως) ξαναζώ κάποια από τα γεγονότα των ημερών...

Θυμάμαι μεθυσμένα πάρτι, παιχνίδια αθώα και μη, μεγάλες ποσότητες αλκοόλ...

Βράδια με φίλους, έξω, σε σπίτια, σε καφετέριες, επιτραπέζια, καφέδες, χαρτιά....

Μηνύματα και τηλέφωνα, ευχές, συναντήσεις, ένα μικρό ταξιδάκι με τη μηχανή του χρόνου και δυο αξέχαστες ώρες...

Το καθιερωμένο προσκύνημα στο Σταυρό του Νότου, την κλασική πια βόλτα στην Ερμού, τα κάλαντα με τους BookCrossers...

Ανταλλαγές δώρων (μικρό το φετινό budget, λίγα και τα δώρα...), ένα ταξίδι αστραπή στο χωριό, δυο σφραγίδες στο διαβατήριο μου από ισάριθμες επισκέψεις στα Σκόπια, μια επίσκεψη - το έβγαλα κι αυτό το απωθημένο - σε καζίνο κι η διαπίστωση ότι τελικά όντως ο τζόγος δε μου ταιριάζει...

Ένα ταξιδάκι στη Σαντορίνη - παράταση των διακοπών μου... Βόλτες στα στενάκια, καφέδες με την ωραιότερη θέα, το μπαράκι των καθηγητών...

Αδυναμία να επανέλθω στους ρυθμούς μου...

Άντε! Και του χρόνου!

Που πήγαν τα κάλαντα;;;

Σκεφτόμουν να γράψω και φέτος ένα κειμενάκι για τα κάλαντα... Αλλά μιας και θα μπορούσα άνετα να κάνω copy-paste το περσινό, αποφάσισα απλά να γκρινιάξω!

Παραμονή Χριστουγέννων έμεινα σπίτι μόνο μέχρι τις 10...
Είχα κανονίσει βλέπετε να πάω να πω ΕΓΩ τα κάλαντα μαζί με τους bookcrossers στην Ερμού! Τουλάχιστον εκεί περάσαμε υπέροχα! Και κάλαντα είπαμε κι ό,τι χριστουγεννιάτικο τραγούδι ξέραμε! Και βιβλία μοιράσαμε! Και δώρα ανταλλάξαμε και γενικά περάσαμε πάρα πολύ ωραία!
Από το σπίτι φυσικά δεν πέρασε ούτε ένα πιτσιρίκι! Μα καλά, μόνο εμείς βγαίναμε από τις 8 και ξυπνάγαμε τους κακόμοιρους τους "νοικοκύρηδες";

Παραμονή Πρωτοχρονιάς γύρισα σπίτι στις 7:30 το πρωί μετά από ένα "μεθυσμένο" πάρτυ...
Είχα αρχίσει τη γκρίνια από νωρίς: "Πω πω! Αύριο είναι τα κάλαντα! Μάτι δε θα καταφέρω να κλείσω!".
Αυτο βέβαια δε με εμπόδισε να το ξημερώσω... ;-)
Κατά βάθος δε με πείραζε και τόσο να θυσιάσω - άλλη - μια μέρα τον ύπνο μου!

Από την προηγούμενη μέρα είχα κάνει ψιλά και περίμενα τους παράφωνους καλαντοτραγουδιστές με τα τριγωνάκια τους!
Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, την έβγαλα στον καναπέ με μια κανάτα γαλλικό καφέ - ψέματα, την κανάτα την έχω σπάσει εδώ και μήνες, κούπα-κούπα τον φτιάχνω! - περιμένοντας μάταια τα κάλαντα!
Ούτε ένα πιτσιρίκι δε μου χτύπησε την πόρτα!

Μα πού πήγαν επιτέλους;

Α! Το δηλώνω από τώρα: στον πρώτο που θα έρθει του χρόνου για τα κάλαντα θα δώσω 20ρικο! (λες να πιάσει;)

____________________________

Το περσινό κείμενο για τα κάλαντα:

07:45...
Ντριιιιιιιιιν!
Ντριιιν Ντριιιιιιιιν!
Ποιος είναι; Ποιος χτυπάει το κουδούνι πρωινιάτικα;
Α! Τα κάλαντα!
Βασικά θα ήθελα να σφάξω το μικρό τσογλάνι που χτυπάει το κουδούνι με τέτοιο πείσμα, αλλά... είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς! Πρέπει να έχω καλή διάθεση!
Ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν!
Θα το σφάάάάάξω!
Ντριν Ντριν Ντριν!
Τώρα, καλά, ανοίγω....

Μέχρι να ανοίξω βέβαια πρώτα το δεξί και μετά και το αριστερό μάτι, να ντυθώ και να φτάσω στην πόρτα οι καλαντοτραγουδιστές είχαν φύγει... Δεν πειράζει... Τώρα πλέον έχω ξυπνήσει! Φτιάχνω μια κανάτα καφέ και ανοίγω την τηλεόραση. Παιδικά! Ωραία, κλασικά κινούμενα σχέδια! Με τον Μίκυ, το Ντόναλντ, τον Τσιπ και τον Ντέηλ! Τέλεια!

08:45...
Ντριιιιιιιιιν!
Ε, με πήρε ο ύπνος στον καναπέ!
Ντριιιιν Ντριιιιιιιν!
Το κουδούνι!
Ντριιιιιιιιιιιν!
Τα κάλαντα!
Ε, αυτή τη φορά πρόλαβα και άνοιξα!
Δύο - όχι και τόσο μικρά παιδάκια - με σκουφάκια Άι-Βασίλη!
Και άκουσα τα πιο παράφωνα κάλαντα του κόσμου!
Και με τους στίχους ανάκατους!
Αλλά είχε πλάκα!
Και του χρόνου παιδιά, και του χρόνου!

12:45...
Ε; Τι;
Πάλι με πήρε ο ύπνος...
Φτου! Και έχει στρουμφάκια!
Μα, που είναι τα κάλαντα;

Όλη μέρα μόνο αυτά τα δύο πιτσιρίκια;
Τι έγινε ρε παιδιά;
Που είστε;
Γιατί δεν είστε στους δρόμους;
Γιατί δε χτυπάτε εκνευριστικά το κουδούνι μου;
Εγώ, κατέβηκα πρωί πρωί για να κάνω ψιλά...
Ήπια μια κανάτα καφέ για να αντέξω!
Μάζεψα βιβλιαράκια να σας μοιράσω...
Που είστε;

Τι έγιναν λοιπόν τα πιτσιρίκια με τα τριγωνάκια;
Που ξυπνούσαν από τις εφτά για να βγουν στους δρόμους!
Που έψελναν με τις - όχι και τόσο - μελωδικές φωνές τους τα κάλαντα;

Είναι άραγε σπίτια τους και κοιμούνται;
Βλέπουν τηλεόραση;
Παίζουν video games;

Σίγουρα πάντως δεν τους συγκινούν πλέον τα γυαλιστερά πενηντάλεπτα...
Τα περισσότερα έχουν πολύ περισσότερα χρήματα από ότι χρειάζονται...
και πολύ περισσότερα παιχνίδια...

Ααααχ!
Ας φύγει πλέον αυτή η χρονιά...
Που θέλει ακόμη και την τελευταία της μέρα να μου χαλάσει τη διάθεση...
Να μου απομυθοποιήσει τα πάντα...
Αλλά δε θα πτοηθώ!

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά........