Μα, γιατί με λένε γκρινιάρα;

Πρέπει να σταματήσω να γράφω τρομαχτικές ιστορίες.

2012-02-05T22:47:00.000+02:00

Πρέπει να σταματήσω να γράφω τρομαχτικές ιστορίες. Πρέπει. Πριν να είναι πολύ αργά.

Όλα ξεκίνησαν πριν μερικές βδομάδες. Και στην αρχή συνέβαινε απλά στον ύπνο μου. Πρώτα είδα το ερειπωμένο σπίτι. Σε έναν ολοζώντανο εφιάλτη. Κι έπειτα το δρόμο. Αν και ξυπνούσα με ταχυπαλμία, πρέπει να ομολογήσω ότι τα απολάμβανα κάπως αυτά τα όνειρα. Τα έργα μου, σε ιδιωτική προβολή και παγκόσμια πρεμιέρα, αποκλειστικά στο κεφάλι μου.

Έπειτα όμως άρχισα να βλέπω σκηνές και στον ξύπνιο μου. Σε αυτές τις στιγμές που νοιώθεις τόσο κουρασμένος που όνειρο και πραγματικότητα δύσκολα διαχωρίζονται. Και μέρα με τη μέρα οι εικόνες αυτές γίνονταν πιο ζωντανές. Ένα απόγευμα είδα την κοπέλα στο παράθυρο. Ζωντανή, ολοζώντανη. Και πριν δω τη συνέχεια τράβηξα τις κουρτίνες και κατέρρευσα.

Τώρα πια, τα φαντάσματα από το πατάρι - μια ιστορία που δεν έχω ολοκληρώσει καν - περνάνε από πίσω μου όταν δουλεύω στον υπολογιστή. Η ματωμένη παλάμη στο παράθυρο αφήνει καθημερινά σημάδια που τρίβω με μανία να καθαρίσω. Τα βράδυα περιμένω ανυπόμονα να με πάρει ο ύπνος για να σταματήσω να ακούω το μουσικό κουτί. Να με πάρει ο ύπνος γιατί εκεί τουλάχιστον οι εφιάλτες μου δε μπορούν να με σκοτώσουν.

Τρέμω για τις ιστορίες που έκανα το λάθος να βάλω τον εαυτό μου στη θέση του ήρωα.

Μα πιο πολύ φοβάμαι αυτές τις μισοσχηματισμένες εικόνες. Των κειμένων που ακόμα δεν έγραψα. Των ηρώων που δημιουργούνται στο κεφάλι μου. Του εφιάλτη που τελικά θα με σκοτώσ

Τι σκέφτεσαι; #16

2012-01-24T16:52:00.000+02:00

- What are you thinking my love?
- You must be the square root of -1 because you can't be real...

Η αντιγραφή, το record...settler και ο δαίμων του τυπογραφείου!

2012-01-20T13:02:00.000+02:00

Με τον κλασσικό τρόπο που περιπλανιέται κανείς άσκοπα στο διαδίκτυο, χαζεύοντας το newsfeed στο facebook έκανα κλικ στο link ενός φίλου, βρέθηκα σε ένα site, διάβασα ένα άρθρο, βρήκα μια παραπομπή για ένα άλλο και κατέληξα σε αυτό:

Ποιά είναι τα περισσότερα comments που έχουν γίνει ποτέ σε κάποιο status του Facebook; Πόσα τα περισσότερα likes; Και ποιός είχε τα περισσότερα pokes;Ο ιστότοπος recordsettler απαντά σε όλα τα 'καυτά' ερωτήματα που έχουν σχέση με το γνωστό social network, δίνοντάς μας μια λίστα με τα περίεργα ρεκόρ στο Facebook.

Αφενός ήταν ένα άρθρο τηλεγράφημα, αφετέρου κατά βάθος πολύ μου αρέσουν όλα αυτά τα ρεκόρ και τα στατιστικά. Οπότε είπα να πάω στον περιβόητο ιστότοπο... recordsettler!

Έκανα λοιπόν κι εγώ μια αναζήτηση στο google και... βρέθηκα μπροστά σε δεκάδες σελίδες αποτελεσμάτων με... το ίδιο ακριβώς άρθρο! Και ΠΟΥΘΕΝΑ το ίδιο το recordsettler!

Προφανώς θα μου πείτε... Τι recordsettLer ρε παιδιά... RecordSetter είναι το site...

Κι αναρωτιέμαι εγώ τώρα... Οκ, αυτός που έγραψε το original άρθρο έβαλε ένα λάμδα παραπάνω (και δε θεώρησε καθόλου σκόπιμο να δώσει και link για το site - αλλά τέσπα)! Οι υπόλοιποι 100+ που το αντέγραψαν δεν το έψαξαν καν; Καθαρό copy - paste; Και καμία περιέργεια ρε παιδιά;

Επίσης, δεν κατάφερα να εντοπίσω το original άρθρο και χάθηκα σε πηγές και ημερομηνίες... Ξέρει κανείς κανέναν τρόπο φιλτραρίσματος που να δίνει το πρώτο χρονολογικά αποτέλεσμα;

Και μια άσχετη παρένθεση γύρω από τις λέξεις demon και daemon... Το συζητούσαμε με τον αδερφό τις προάλλες και αναρωτιόμασταν ποια είναι η "σωστή" ορθογραφία. Η καλύτερη (και περιεκτικότερη) απάντηση λοιπόν που βρήκα είναι η εξής:

A daemon is your spiritual kin, like the totem spirit. And a demon is that evil dude.

:-P

Best viewed with... your eyes open!

2011-11-10T16:52:00.001+02:00

Η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό να πετύχω σελίδα με εκνευριστικά μηνύματα του στυλ:

"Best viewed in 1024 x 768 resolution"
"Best viewed with Internet Explorer 5.1"
"Best viewed in 800 x 600 resolution. We strongly suggest that you have Internet Explorer 4.0"
"Best viewed at 1024x786 screen resolution, with Safari 2.0 and Internet Explorer 5.1, requires the Flash Player and Windows Media Player"
"Best viewed with MY browsers, MY screen resolution, MY OS"!

Τα προβλήματα συμβατότητας όμως ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν... Αλλά - αλήθεια - δεν έγραψα αυτό το post για να γκρινιάξω! Το έγραψα απλά για να σας παρουσιάσω μερικά χρήσιμα εργαλεία για να τσεκάρετε τα site σας σε διαφορετικούς browsers και διαφορετικές αναλύσεις...

Το viewlike.us σας επιτρέπει να δοκιμάσετε 9 διαφορετικές αναλύσεις (από οθόνη iphone μέχρι 1920x1200) και να δείτε live πως θα φαινόταν το site σας.

Το browsershots.org σας επιτρέπει να διαλέξετε από μια μεγάλη ποικιλία browsers, αναλύσεων, εκδόσεων flash κτλ και σας βγάζει screenshots του site σας.

Τέλος, η adobe προσφέρει δωρεάν μέχρι τον Aπρίλιο του '12 το browserlab.adobe.com, το οποίο επίσης τραβάει screenshots από το site σας (δυνατότητα επιλογής μετά από πόσα δευτερόλεπτα να τραβήξει το screenshot) χρησιμοποιώντας διαφορετικούς browsers.

Ο διορθωτής του Word, η (αντι)παθητική φωνή και ένα τείχος...

2011-11-09T15:19:00.001+02:00

Ναι, πάλι θα γκρινιάξω! Για την ορθογραφία αυτή τη φορά! Και δε θα μπω καν στον κόπο να μουρμουρίσω για τα ακαλαίσθητα greeklish... Ούτε για κραυγαλέα λάθη, ρήματα με όμικρον και ανορθόγραφες πινακίδες!

Αυτοί που με εκνευρίζουν περισσότερο είναι οι... ανορθόγραφοι του word! Αυτοί που περνάνε τα κείμενα τους από κάποιο πρόγραμμα ορθογραφικού ελέγχου και φυσικά καταφέρνουν και πάλι να είναι ανορθόγραφοι! Και μάλιστα τα κείμενά τους δημοσιεύονται ή κυκλοφορούν ευρέως σε ενδοεταιρικά email, τοιχοκολλούνται σε δημόσιους χώρους και άλλα τέτοια φαντεζί!

Τι εννοείτε κύριε "ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ"; Τουλάχιστον είστε πρωτότυπος ομολογουμένως... Το πιο συχνό λάθος είναι μάλλον το ανάποδο... Παθητική φωνή με έψιλον.. "Ο ασθενής οδηγείτε..."! Ο ασθενής οδηγείται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, εσείς τώρα μπορεί να οδηγείτε και ferrari...

Ευγενική χορηγία της σημερινής παράκρουσης αποτέλεσε δημοσίευμα για το... τοίχος του Βερολίνου! Το τείχος έπεσε, το τείχος πάει... Κι εγώ πάω να κουτουλήσω το κεφάλι μου στον τοίχο μπας και συνέλθω!

Το Google έχει την απάντηση...

2011-11-08T12:33:00.000+02:00

...στην ερώτηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα!

Just google "answer to life, the universe, and everything" και τσέκαρε την απάντηση στο calculator.

To scroll or not to scroll?

2011-10-18T17:01:00.002+03:00

Περί μεγέθους... ιστοσελίδας το ερώτημα!

Τον παλιό καλό καιρό 800x600 ήταν ένα λογικό, βολικό και χαριτωμένο μέγεθος για σελίδα!
Μετά όμως άρχισαν να μεγαλώνουν οι οθόνες των σταθερών, να μικραίνουν οι οθόνες των φορητών, να μη συμβαδίζουν οι browsers, να γίνεται της κακομοίρας συνοπτικά!

Τι κάνεις λοιπόν αν θες να είσαι... συμβατός;
Χιλιάδες λύσεις - καμία όμως που να εφαρμόζεται στο 100% των περιπτώσεων!

Και ρωτάω εγώ, to scroll or not to scroll;
Καθέτως; Οριζοντίως;
Κι άμα είναι να scrollάρεις, δε scrollάρεις τουλάχιστον πολύ, να το θεωρήσει και ο άλλος... τέχνη; :)

6 + 1 sites με οριζόντιο scroll

Χασισοανέκδοτα #2

2011-10-18T15:55:00.002+03:00

- Γιαγιά, μήπως είδες τα χάπια μου; Έγραφαν πάνω lsd...

- Άσε τα χάπια! Τους πράσινους δράκους στην κουζίνα τους είδες;!;!;!

Point 'n Click experiments...

2011-10-04T16:26:00.000+03:00

Αφού το έφτιαξα, να μην το προβάλω; :-P

"Τώρα η εγγραφή γίνεται... παιχνίδι" flash game

Το powerpoint από την παρουσίαση του παιχνιδιού.

Το video της παρουσίασης όπου υπάρχει και η λύση του παιχνιδιού.

Παντομίμα..!

2011-09-22T11:39:00.000+03:00

Τι καταλαβαίνεις όταν παίζεις παντομίμα "Ταινίες" και ο συμπαίκτης σου σου δείξει αυτό;

- Η πέμπτη λέξη..;

- Όχι η πέμπτη λέξη! Σε μουντζώνω ηλίθια!

:-P

Χασισοανέκδοτα #1

2011-08-04T09:35:00.002+03:00

-Τι είπαν οι Τζαμαϊκανοί όταν τους τελείωσε η φούντα;

(κάνε κλικ για την απάντηση)

-Τελικά, μαλακία μουσική αυτή η ρέγγε...

Νιώθεις μόνη;

2011-07-12T09:12:00.001+03:00

Νιώθεις μόνη;
Θέλεις να έρθεις κοντά με κάποιον; Σου έχει λείψει αυτή η στενή ανθρώπινη επαφή;
Να κοιτιέστε στα μάτια... Και οι μύτες σας σχεδόν να αγγίζουν... Να σου πιάνει τον πισινό;

Ε! Πάρε τρόλεϋ 8 το πρωί! :-P

Δέκα πράγματα που ΔΕΝ θα ακούσετε ποτέ στο μετρό!

2011-06-21T19:55:00.001+03:00

1. Να μπείτε πρώτα και μετά κατεβαίνουμε!
2. Ευτυχώς δεν έχετε βάλει αποσμητικό, θα χαλάσουμε το όζον!
3. Ευτυχώς έχετε το χέρι σας στον πισινό μου και με στηρίζετε!
4. Κάτσε παιδί μου, εγώ γιαγιά είμαι σήμερα βγήκα για βόλτα, εσύ είσαι κουρασμένος.
5. Κλείστε τα παράθυρα ρε παιδιά, κάνει κρύο.
6. Τι ωραίος ο ήχος κλεισίματος των θυρών!
7. Επιτέλους ελεγκτής!!!!!!!
8. Κρίμα που θα κατέβω στην επόμενη στάση!
9. Χαλασμένες κυλιόμενες, επιτέλους γυμναστική!
10. Δεν λειτουργεί ο ηλεκτρικός, πρέπει να αλλάξω γραμμή στην Ομόνοια, αλλά σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός.

πηγή: Μαύρη πένα

Ωριαίες αποβολές...

2011-04-28T10:08:00.000+03:00

Καθηγητής: Μη μιλάς... Θα σε βγάλω έξω!
Μαθητής: Οκ κύριε, αλλά κερνάτε εσείς..

Τι σκέφτεσαι; #15

2011-04-11T01:12:00.000+03:00

- Πολιτικός με @ρχίδια ή @ρχίδια πολιτικός; Μπερδεύτηκα πάλι...

Τι σκέφτεσαι; #14

2011-02-26T01:19:00.002+02:00

- Σοβαρά ρε, τι σκεφτόσουν;
- Σκεφτόμουν ότι αν δεν έχεις ιδέα που πας, τότε αποκλείεται να χαθείς...

Τι σκέφτεσαι; #13

2011-02-26T01:18:00.000+02:00

- Τι σκέφτεσαι;
- Ότι αν δεν ήμουν αναβλητικός άνθρωπος θα 'πεφτε Παρασκευή το 13...

Παιχνιδιάρικη διάθεση...

2011-02-18T17:26:00.001+02:00

Τι σας έχω, τι σας έχω; Μπελάδες προφανώς! :)
Αυτή την περιόδο έχω φάει ένα κόλλημα με το flash και φτιάχνω παιχνιδάκια! Το συγκεκριμένο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στη Βιργινία που με κόλλησε με ένα συγκεκριμένο ρημαδοπαίχνιδο στο facebook...

Τι θέλω λοιπόν από σας; Να το παίξετε και να αφήσετε κανένα σχολιάκι... Σκοπεύω έτσι κι αλλιώς να βελτιώσω το γραφικό και να αυξήσω την ποικιλία, οπότε προτείνετε ελεύθερα!
Το παιχνίδι είναι εδώ!

Τι να σε κάνω πουλάκι μου;;;

2011-01-25T17:34:00.000+02:00

Ρε παιδιά, ρίξτε καμιά καλή ιδέα για το πως μπορώ να αξιοποιήσω τον twitter λογαριασμό μου "δημιουργικά"....

Τι σκέφτεσαι; #12

2011-01-11T10:42:00.000+02:00

- Τι σκέφτεσαι;
- Σκέφτομαι πως η αγάπη δεν κάνει τον κόσμο να γυρίζει, κάνει όμως το γύρισμα να αξίζει τον κόπο...
- Να κι αν γυρίζει, να κι αν δε γυρίζει!
- Χυλοπιτούλα, ε; :-P

Flash experiments...

2010-12-10T02:24:00.001+02:00

Επιτέλους ολοκλήρωσα μια εργασία που είχα στη flash... Πώς σας φαίνεται το νέο μου portfolio; :)

Ας μετρήσουμε μέχρι το 20...

2010-09-17T14:13:00.000+03:00

Υποσχέθηκα ότι σύντομα θα έχω έτοιμο το 3ο επίπεδο για το "Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)"...

Επειδή όμως δεν τα πάω καλά με τα deadlines κι επειδή οι συνήθεις ύποπτοι - beta testers με κοίταξαν πολύ απειλητικά, λέω να σας δώσω τώρα ένα μικρό bonus επίπεδο, για να κερδίσω λίγο χρόνο!

Τέλος η αλφαβήτα! Πάμε να μάθουμε να μετράμε τώρα!

Ας μετρήσουμε λοιπόν μέχρι το 20!

-------------------

Η κεντρική σελίδα του παιχνιδιού

Το forum του παιχνιδιού

Τι του λείπει, τι του λείπει;

2010-09-15T14:45:00.000+03:00

Προχτές όπως χάζευα τα στατιστικά των διαφόρων site που διαθέτω - και διαθέτω ουκ ολίγα όπως θυμήθηκα - έβγαλα διάφορα χρήσιμα συμπεράσματα!
(γκουχ γκουχ)
Εεεε... Εντάξει, όχι ακριβώς χρήσιμα, κάτι να σκοτώσω την ώρα μου έψαχνα.
Δημιουργικά πάντα!

Αφού λοιπόν ανανέωσα μερικά από αυτά, διόρθωσα keywords, πρόσθεσα counters και γενικά έριξα ένα φρεσκαρισματάκι, πήγα και κόλλησα με το "Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)"...

Τον Ιούνιο ειδικά το παιχνίδι είχε χτυπήσει κόκκινο! 446 επισκέπτες μόνο στο 1ο επίπεδο!
Είπα κι εγώ να δω από που μου ήρθαν όλοι αυτοί και ανακάλυψα ένα post σε ένα forum...

Καλά το πήγαινε γενικά η κοινότητα, όσοι είχαν προχωρήσει βοηθούσαν τους υπόλοιπους, εγώ πάντως κάτι τύψεις τις αισθάνθηκα που δεν τους είχα εντοπίσει εγκαίρως, να βοηθήσω κι εγώ... (όχι τίποτε άλλο, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, πολλά "ατυχήματα" έπαθα τον Ιούνιο!)

Και λέω... τι του λείπει, τι του λείπει του παιχνιδιού;
Ένα forum του λείπει!!!

Και το έφτιαξα!

Πλέον το "Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)" έχει το δικό του forum!

Παλιοί και νέοι παίκτες είστε ευπρόσδεκτοι. Και τι σας ετοιμάζω;
Το 3ο επίπεδο είναι στα σκαριά κι ελπίζω μες στον Οκτώβρη να είναι online για να σας βασανίσει! :)

Βάσεις Πανελληνίων 2010

2010-08-25T10:39:00.000+03:00

Χωρίς σχόλιο γιατί πρέπει να πάω στη δουλειά...

http://news.in.gr/files/1/2010/AEI-Hmerisia-90.TXT

Όλες οι κατηγορίες: εδώ

Τι σκέφτεσαι; #11

2010-08-24T02:21:00.000+03:00

- Τι σκέφτεσαι πάλι;
- Ούτε το "φουντώνω" έχει να κάνει με τη φούντα, ε;

Ειδωλολατρεία

2010-08-22T21:51:00.000+03:00

Το πρώτο πράγμα που αντίκρισε όταν ξύπνησε ήταν η αντανάκλασή της στο μεγάλο καθρέφτη. Όπως κάθε πρωί, έτσι και σήμερα, τεντώθηκε κρατώντας τα μάτια της καρφωμένα στο είδωλό της, παρατηρώντας το χώρο μέσα από τον καθρέφτη. Συνέχισε να κοιτιέται σε αυτόν όσο ντυνόταν. Όσο χτένιζε τα μακρυά μαλλιά της. Ανάμεσα από τις καστανοκόκκινες τούφες που έπεφταν στα μάτια της. Έριξε μια τελευταία ματιά πριν βγει από το δωμάτιο. Επέστρεψε – όπως κάθε μέρα άλλωστε – για να κάνει μια τελευταία στροφή.
Δεν έδωσε καμιά σημασία στον καθρέφτη του σαλονιού. Στάθηκε πλάτη στον καθρέφτη του ασανσέρ. Ποτέ της δε στάθηκε να καθρεφτιστεί σε μια βιτρίνα. Στο τζάμι του μετρό. Ποτέ δεν κουβάλησε καθρεφτάκι στην τσάντα της.
Δεν ήταν ερωτευμένη με το είδωλό της, όπως της είχε πει εκείνος ο γκόμενος κάποτε, όταν είχε δει την πρωινή της ιεροτελεστία μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη.
Για την ακρίβεια δεν ήταν ερωτευμένη με όλα τα είδωλά της. Παρά μόνο με κείνο που έβλεπε στον μεγάλο καθρέφτη.
Οι καθρέφτες στα δοκιμαστήρια την έδειχναν χοντρή. Άχαρη. Κανένα ρούχο δε φαινόταν να της πηγαίνει όταν κοιταζόταν σε κείνα τα θλιβερά κομμάτια καθρέφτη. Κολλημένα σε έναν τοίχο. Χωρίς κορνίζα.
Τα μαλλιά της δεν είχαν ποτέ το σωστό χρώμα στους καθρέφτες των κομμωτηρίων. Ούτε το σωστό μήκος. Το σωστό χτένισμα.
Στο μεγάλο καθρέφτη του δωματίου όμως όλα ήταν σωστά. Όπως θα έπρεπε να είναι. Όπως αισθανόταν ότι είναι.
Μακρυά από αυτόν τον καθρέφτη ένοιωθε μακρυά από εκείνη την ίδια. Τις ώρες που έλειπε από το σπίτι της έλειπε και η αντικειμενική ματιά του.
Παλιότερα οι διακοπές ήταν εφιάλτης. Και όχι μόνο γιατί πια δεν ήξερε πώς πραγματικά έμοιαζε. Όχι γιατί δεν ήξερε πια αν της πηγαίνει το κόκκινο φουστάνι . Ή αν τα μαλλιά της εξακολουθούσαν να έχουν αυτό το βαθύ καστανοκόκκινο χρώμα. Όχι. Υπέφερε γιατί ένοιωθε σαν να είχε αφήσει πίσω ένα κομμάτι του εαυτού της.
Πλέον είχε σταματήσει τα ταξίδια. Και τις περιττές εξόδους. Έβγαινε βέβαια για να πάει στη δουλειά της. Για να ψωνίσει. Για κανέναν καφέ με τις φίλες της. Αλλά όταν αγαπάς κάποιον δε θες να τον αφήνεις και πολύ μόνο του, έτσι δεν είναι; Το είδωλο της έγνεφε καταφατικά σε αυτήν την ερώτηση.
Γυρνώντας σπίτι εκείνο το απόγευμα έκανε το λάθος να κοιταχτεί στον καθρέφτη του ασανσέρ. Έκανε ένα μορφασμό όλο αποστροφή προς τη γυναίκα που την κοιτούσε μέσα από το γυαλί. Έκλεισε σφιχτά τα μάτια μετρώντας τα 15 δευτερόλεπτα που χρειαζόταν για να φτάσει στον όροφο της. Άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ και βγήκε αποφεύγοντας να ξανακοιτάξει το τζάμι.
Μπαίνοντας στο σπίτι έτρεξε στον καθρέφτη της. Ευτυχώς. Όλα ήταν όπως τα ήξερε. Όπως έπρεπε να είναι. Όπως άλλωστε αισθανόταν ότι είναι.
Δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπο της. Δεν άντεχε άλλο να αμφισβητεί συνέχεια το ποια είναι. Κουλουριάστηκε στο πάτωμα μπροστά στον καθρέφτη. Ακούμπησε το μάγουλό της στο κρύο τζάμι. Και το ένοιωσε ζεστό.
Ένοιωσε μια ζεστασιά εκεί, κολλημένη πάνω στον καθρέφτη. Ένοιωσε ήρεμη και γαλήνια. Και το κυριότερο. Έπαψε να νοιώθει μόνη.
Ένα χέρι την ακούμπησε στην πλάτη. Τη χάιδεψε απαλά. Την κράτησε μέχρι που σταμάτησαν οι λυγμοί.
Κάποια στιγμή σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε δειλά προς τον καθρέφτη. Το είδωλό της ήταν καθισμένο δίπλα της, έχοντας το χέρι του περασμένο στον ώμο της. Χαμογελώντας με κατανόηση. Της σκούπισε τα δάκρυα.
Τσίριξε!
Τσίριξε και με σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να απελευθερωθεί από αυτό το ξένο – κι όμως δικό της – χέρι. Πισωπάτησε και απομακρύνθηκε. Σκαρφάλωσε στο κρεβάτι. Κρατώντας πάντα τα μάτια της καρφωμένα στη γυναίκα μες στον καθρέφτη.
Εκείνη σηκώθηκε ήρεμα και με χάρη. Χαμογέλασε καλοσυνάτα και ανέβηκε κι αυτή στο κρεβάτι. Απ’ τη δική της πλευρά του καθρέφτη. Έριξε ένα τελευταίο βλέμμα στην κοπέλα που κοιτούσε πανικόβλητη κι έγινε πάλι το είδωλό της.
Έμεινε παγωμένη σε αυτή τη θέση. Κοιτώντας πάντα την άλλη. Έγειρε λίγο το κεφάλι της. Το είδωλό της ακολούθησε την κίνηση. Δειλά σήκωσε και το χέρι της. Η γυναίκα στον καθρέφτη έκανε το ίδιο. Με αργές κινήσεις κατέβηκε από το κρεβάτι μένοντας όσο μπορούσε πιο μακρυά από τον καθρέφτη. Και κοιτώντας πάντα προσεχτικά τη γυναίκα πίσω από το γυαλί.
Βγήκε από το δωμάτιο όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Άρπαξε την τσάντα της και βγήκε από το σπίτι. Κράτησε την πλάτη της γυρισμένη στον καθρέφτη του ασανσέρ. Νοιώθοντας δυο πύρινα μάτια να την καρφώνουν. Σε σχεδόν αλλόφρονη κατάσταση βγήκε στο δρόμο. Περπάτησε για λίγο χωρίς κι αυτή να ξέρει που πάει.
Για πρώτη φορά παρατήρησε πόσες επιφάνειες υπήρχαν που μπορούσε να καθρεφτιστεί κάποιος. Χιλιάδες μάτια – δικά της μάτια – την κοίταζαν από όλες τις λείες γυαλιστερές επιφάνειες που προσπερνούσε. Η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που την τρόμαζε. Άρχισε να τσιρίζει και να τρέχει στο δρόμο.

Πέντε μέρες αργότερα η εξαφάνιση της έγινε θέμα στα κανάλια. Εφτά μέρες αργότερα ξεχάστηκε. Και όλοι αγνόησαν τις τρεις λέξεις που βρέθηκαν γραμμένες στη σκόνη του καθρέφτη...

Ο λεκές στα σκαλοπάτια

2010-08-22T21:17:00.001+03:00

Τα παιδιά είχαν νοικιάσει ένα σπίτι ούτε τρία τετράγωνα παρακάτω. Ένα ρετιρέ, με απίστευτη βεράντα. Και τόσο κοντά. Θα μπορούσε να τους βλέπει πλέον όσο συχνά ήθελε.
Έτσι και τώρα είχε αποφασίσει να περάσει να πει ένα γεια. Να κάνει ένα διάλειμμα.
Χτύπησε το κουδούνι. Σαν να άργησαν λίγο να ανοίξουν. 13 σκαλοπάτια. Για κάποιο λόγο όλες οι παλιές πολυκατοικίες έχουν συνολικά 13 σκαλοπάτια πριν το ασανσέρ. Και στη δικιά της τόσα είχε.
Στο έβδομο σκαλοπάτι υπήρχε ένας λεκές. Και στο όγδοο. Έμοιαζε με αίμα. Πλησίασε να το δει καλύτερα. Δε μπορεί να ήταν μπογιά. Ήταν όντως αίμα. Μόνο σε αυτά τα δυο σκαλιά. Περίεργο...
- Τι είναι αυτά τα αίματα στα σκαλοπάτια; ρώτησε μόλις μπήκε στο σπίτι.
Κατά βάθος πρέπει να περίμενε να ακούσει καμιά περίεργη, ενδιαφέρουσα ιστορία. Τα παιδιά όμως δεν είχαν ακούσει τίποτε. Ούτε φασαρία, ούτε ασθενοφόρο...

- Μήπως απλά άνοιξε η μύτη κάποιου;
Μα, τόσο αίμα; Σύντομα πάντως ξέχασε και το αίμα και τις ιστορίες που είχε αρχίσει να πλάθει στο μυαλό της. Και δεν το θυμήθηκε παρά όταν έφτασε πια η ώρα να φύγει. Ένας παράξενος φόβος την έπιασε στην ιδέα να αντικρύσει ξανά τα ματωμένα σκαλοπάτια. Ανόητες φοβίες, αλλά αλήθεια είχε ένα κακό προαίσθημα.
Η Βιργινία είτε γιατί το κατάλαβε, είτε απλά από περιέργεια, προθυμοποιήθηκε να κατέβει μαζί της να δει κι αυτή το λεκέ.
Όσο το ασανσέρ κατέβαινε, τόσο αυξάνονταν οι χτύποι της καρδιάς της. Ανάμεσα από τις ξύλινες πόρτες του ασανσέρ έβλεπε τους ορόφους να εναλάσσονται και σαν να περίμενε ένα ποτάμι από αίμα να αρχίσει να χύνεται μέσα στο φρεάτιο.
Προσπαθώντας να σταματήσει να αυθυποβάλλεται άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ. Κοίταξε τα σκαλιά. Ήταν καθαρά. Πλησίασε να δει αν υπήρχε κάποιο ίχνος. Δε φαινόταν τίποτε. Ούτε καν τίποτε που να δείχνει ότι τα σκαλιά καθαρίστηκαν πρόσφατα.
- Κάποιος θα τα καθάρισε, μουρμούρισε η Βιργινία.
Δεν υπήρχε νόημα να το αμφισβητήσει. Οι λεκέδες αίματος δεν εξαφανίζονται διά μαγείας.
Γυρνώντας σπίτι εξακολούθησε να πλάθει σενάρια, με αποτέλεσμα να διασχίσει σχεδόν τρέχοντας τα τελευταία μέτρα από το φόβο της. Κι αν υπήρχε αίμα και στα δικά της σκαλοπάτια;
Μέχρι να μπει στο διαμέρισμα και να κλειδώσει την πόρτα πίσω της της είχε κοπεί η ανάσα.
Πέρασε ένα πολύ δύσκολο βράδυ. Γεμάτο εφιάλτες. Κι οι ώρες που πέρασε ξύπνια ήταν ακόμη πιο εφιαλτικές, καθώς φοβόταν και να κινηθεί μέσα στο σκοτάδι του δωματίου.
Στο φως της μέρας όλα αυτά φαίνονταν αρκετά ανόητα, αλλά παρ' όλα αυτά, απέφυγε τις επισκέψεις στα παιδιά εκείνο το Σαββατοκύριακο. Μέχρι τη Δευτέρα.
Ήταν περίπου 11 το βραδυ κι ο δρόμος σχεδόν άδειος. Πηγαίνοντας σκεφτόταν πάλι τα ματωμένα σκαλοπάτια. Ανατρίχιαζε ελαφρά πλάθοντας εικόνες. Μια κοπέλα με ματωμένη μύτη. Ένας άντρας που κουβαλάει ένα σφαγμένο αρνί. Ένα παιδάκι με πληγωμένα γόνατα. Εικόνες συνοδευόμενες από το υπόκωφο πλιτς που κάνουν οι σταγόνες του αίματος όταν προσγειώνονται στο μάρμαρο...
Για κάποιο λόγο ανυπομονούσε να φτάσει στα σκαλιά. Και σχεδόν ήλπιζε να δει τον λεκέ.
Κι ο λεκές ήταν πράγματι εκεί. Στο έβδομο και το όγδοο σκαλοπάτι. Ανοιγόκλεισε τα μάτια αλλά ο λεκές παρέμεινε στη θέση του. Θα έπαιρνε όρκο ότι οι σταγόνες σχημάτιζαν το ίδιο ακριβώς μοτίβο. Ότι ήταν ο ίδιος ακριβώς λεκές. Αλλά αυτό θα ήταν ανοησία.
Ένα νέο ρίγος την έκανε να απομακρυνθεί βιαστικά από τα σκαλιά και να μπει στο ασανσέρ όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Μέχρι να φτάσει στον 5ο είχε κάπως ηρεμήσει.
- Ρε παιδιά, ποιον σφάξανε πάλι στα σκαλιά σας; είπε, καταφέρνοντας να ακουστεί σχεδόν χαλαρή.
Τους είπε ότι πάλι υπήρχαν αίματα στα σκαλιά. Δεν ανέφερε βέβαια τη θεωρία της για το ότι επρόκειτο για τον ίδιο ακριβώς λεκέ. Η βραδιά αναλώθηκε με σουρεαλιστικές sci-fi λύσεις για τον μυστηριώδη λεκέ. Και για τα λοιπά μυστήρια της πολυκατοικίας. Δυστυχώς όμως, για άλλη μια φορά, η μυστηριώδης καθαρίστρια είχε εξαφανίσει τον λεκέ, όπως τους πληροφόρησε η Αργυρώ που ήρθε αργότερα. Πριν προλάβουν να κάνουν τη χημική ανάλυση που συζητούσαν.
Κατά τις τέσσερις το πρωί αποφάσισε ότι ήταν ώρα πια να γυρίσει σπίτι. Κατέβηκε με το ασανσέρ χωρίς ταχυπαλμίες και περίεργες σκέψεις. Και κοίταξε γενναία τα σκαλοπάτια. Κανένας λεκές δεν ήταν εκεί! Ένοιωσε μια ευχάριστη ανακούφιση. Τόσο που άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά με μικρά πηδηματάκια. Κι εκεί στο όγδοο σκαλί παραπάτησε. Το πόδι της γλίστρησε κι ένοιωσε να πέφτει. Και στα λίγα δευτερόλεπτα που της απέμεναν είδε σαν σε ταινία τον εαυτό της να πέφτει. Και το κεφάλι της να χτυπάει στο όγδοο σκαλοπάτι. Αφήνοντας έναν ματωμένο λεκέ. Που θα έπαιρνε όρκο ότι οι σταγόνες σχημάτιζαν το ίδιο ακριβώς μοτίβο. Τον ίδιο ακριβώς λεκέ.

Τι σκέφτεσαι; #10

2010-07-12T00:57:00.001+03:00

- Τι σκέφτεσαι;
- Οι σχέσεις κατά βάθος διαγράφουν ημιτονοειδείς καμπύλες… Αυτό που διαφέρει είναι η περίοδος…

Μασάει η κατσίκα ταραμά;

2010-07-01T15:04:00.000+03:00

Δεν ξέρω ΤΙ μασάει η κατσίκα, αλλά η κοπελιά στο δίπλα γραφείο μασάει ΣΑΝ κατσίκα!!!
Ειλικρινά, νοιώθω μια πολύ έντονη επιθυμία να σηκωθώ και να της κολλήσω την τσίχλα στο μαλλί!

Το μισό μου βασίλειο για μια γρανίτα! Για ένα μπεγλέρι! Ένα ό,τι να 'ναι που να κάνει θόρυβο! Κάπως πρέπει να αντεπιτεθώ! Α στο διάλο και τη γαϊδουριά (γαϊδούρα ή κατσίκα? ιδού η απορία!) του καθενός! Συγχίστηκα πάλι!

Τι σκέφτεσαι; #9

2010-06-18T11:53:00.000+03:00

- Τι σκέφτεσαι;
- Το "μπαφάρισμα" στο DnD ουδεμία σχέση έχει με μπάφο, έτσι;;;

Τι σκέφτεσαι; #8

2010-05-07T00:41:00.001+03:00

- Τι σκέφτεσαι;
- Ότι αν όντως η χώρα είναι μπουρδέλο, ο Γιωργάκης είναι η τσατσά;

Τι σκέφτεσαι; #7

2010-05-01T02:50:00.000+03:00

- Αν αφήσεις μια πίτσα Μαργαρίτα μια βδομάδα έξω απ' το ψυγείο και βγάλει... μανιτάρια γίνεται σπέσιαλ;;;

Τι σκέφτεσαι; #6 (σχεδόν)

2010-04-28T22:46:00.000+03:00

- Τι σκέφτεσαι;
- Ένα καπέλο με κερασάκια...

Είχε ξανθά μαλλιά, μαζεμένα σε δυο χαλαρές πλεξίδες. Δεν έβλεπα το πρόσωπό της μα ήμουν σίγουρος ότι είχε φακίδες. Κι ίσως πράσινα μάτια.
Φορούσε ένα λευκό φουστάνι και πλάι της είχε ακουμπισμένο ένα ψάθινο καπέλο. Κι ένα βιβλίο.
Φαντάστηκα ότι ήταν το δικό μου βιβλίο. Περνάω από δίπλα της, γυρνάει με κοιτάει, κοιτάει το βιβλίο και ξανακοιτά εμένα. Με θαυμασμό. "Ω! Είναι δυνατόν να είστε... εσείς;"
Ένα πιτσιρίκι περνάει με το ποδήλατό του πάνω από το πόδι μου. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Κι αισθάνομαι και λίγο γελοίος.
Τι πιθανότητες θα είχε να είναι το δικό μου βιβλίο; Κι άσε το δικό μου, που έχει πουλήσει μόνο όσα αντίτυπα αγόρασε η μάνα μου - γιατί κι οι φίλοι μου τσάμπα το πήραν, εγώ τους το 'δωσα. Ας πιάσουμε ένα κλασσικό. Τι πιθανότητα υπάρχει να είναι ας πούμε Οι Άθλιοι του Ουγκώ; Πόσα βιβλία υπάρχουν στον κόσμο; Πόσα είναι "αναλώσιμα", ευκαιριακά σουξεδάκια - και ούτε καν; Και πόσα θα χαρίσουν την υστεροφημία στους δημιουργούς τους;
Έτος 2110. Το βιβλίο μου είναι ακόμα στα ράφια. Ακούω τον υπάλληλο να λέει "Α, ναι! Κλασσικό δείγμα γραφής του 21ου αιώνα. Δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη!"
Το παιδάκι με το ποδήλατο πρέπει να το κάνει επίτηδες. Μόλις κάνω ευχάριστες σκέψεις έρχεται να με ξενυχιάσει. Τι σαδισμός!
Να είναι δικό της; Της κοπέλας με το άσπρο φόρεμα. Μπα... Φαίνεται τόσο νέα για να έχει παιδί. Κι εξάλλου δεν έχει γυρίσει καθόλου να το κοιτάξει. Α! Νάτη η μάνα του. Ναι, αυτή μοιάζει. Κι εξάλου το μπουκώνει κεράσια κάθε φορά που πλησιάζει.
Αν κάναμε παιδιά θα είχαν σίγουρα ξανθά μαλλιά. Εγώ κι η κοπέλα με τα άσπρα. Κι αν ήμασταν τυχεροί πράσινα μάτια. Θα ήταν κορίτσι. Και θα το ντύναμε και αυτό με άσπρο φόρεμα. Και θα της έπαιρνα ένα ψάθινο καπέλο με κερασάκια. Κι αυτή δε θα το μπούκωνε. Θα σήκωνε μόνο που και που το βλέμμα από το βιβλίο της - που θα ήταν το τελευταίο μου μυθιστόρημα - για να την προσέχει. Και θα χαμογελούσε.
Πώς θα γινόταν να της μιλήσω;
Σήκωσα τα μάτια. Είχε φύγει... Μαζί με το παιδί μας. Το καπέλο με τα κερασάκια. Το τελευταίο μου μυθιστόρημα.
Αν είχε ξεχάσει το βιβλίο της;
Θα είχε γράψει μέσα το τηλέφωνο της. Για μένα. Και θα...

Τι σκέφτεσαι; #5

2010-04-17T23:50:00.000+03:00

- Τι θα βάλεις στο ραντεβού το βράδυ;

(μετά από.... σκέψη)

- Τα κλάματα! (...γιατί δε μου κάνει τίποτε)

Το 50-50-100 και τα μέσα μαζικής ταλαιπωρίας... (ψυχολογικής!)

2010-04-14T13:25:00.000+03:00

"Μη με ξυπνάς απ' τις έξι,
πριν ακόμα η μέρα να φέξει..."
Τι ώρα είναι; Εφτά;;;!!! Φτου! Μια μέρα έχω κι εγώ που ξυπνάω αργά και ξέχασα να αλλάξω το ξυπνητήρι!
Ξύπνησα που ξύπνησα, δε μαζεύω και τη μπουγάδα που κρέμεται χαριτωμένα πάνω από την καινούρια καφετέρια που άνοιξε στο ισόγειο; Σα σωστή υψοφοβική, μόνο που δε δέθηκα με σκοινιά και γάντζους. Τη μάζεψα πάντως!
7:20... Να ταϊσω τα ψάρια μου στο facebook ή να ρίξω μισό υπνάκο ακόμα; Ιδού η απορία! Το κρεβάτι μου έκλεισε το μάτι πονηρά οπότε ξνακουκουλώθηκα και τον πήρα - μετά συγχωρήσεως.
9:24... Φτου! Δεν το άκουσα το ξυπνητήρι; Το έκλεισα; Ή απλά δεν το έβαλα ποτέ; Δεν είναι ώρα για προβληματισμούς! Τρέχουμε τώρα!
9:55... Είμαι στο δρόμο. Κι αναρωτιέμαι. Να πάω στη στάση που είναι στ' αριστερά και περνάει μόνο το τρόλεϋ; Ή να πάω στην αμέσως προηγούμενη που περνάει και το λεωφορείο;
Κι εδώ είναι που μπαίνει στην ιστορία ο περιβόητος κανόνας 50-50-100...
Όταν σωστή και λάθος απόφαση είναι ισοπίθανες κι εγώ δηλαδή έχω 50% πιθανότητα να πάρω τη σωστή, σας διαβεβαιώ ότι είναι 100% σίγουρο ότι θα πάρω τη λάθος!
Έτσι και σήμερα! Αποφάσισα να ποντάρω στην προηγούμενη στάση και... με το που έφτασα στα εφιαλτικά φανάρια της Θησέως είδα στη στάση και το λεωφορείο και ακριβώς πίσω του το τρόλεϋ! Μέχρι να περάσω βέβαια απέναντι και τα δύο είχαν φύγει από τη στάση... Αλλά..! Τα είχε πιάσει το φανάρι! Και το τρόλεϋ είχε μετατοπιστεί τοοοοσο λίγο από τη στάση. Έκανα ένα νόημα στον οδηγό του τρόλεϋ και... μου άνοιξε!
Να! Κάτι τέτοια συμβαίνουν και φτιάχνει η μέρα σου!
"Κανονικά δεν έπρεπε να ανοίξετε!"
Και κάπως έτσι χαλάει και πάλι........
Η παραπάνω φράση ανήκει σε αξιολάτρευτη συνεπιβάτισσα, γύρω στα εξήντα-φεύγα-και-μη-γυρίσεις-πίσω...
"Ναι, κύριε οδηγέ! Δεν έπρεπε", συμπληρώνει δεύτερη κυρία.
"Το ξέρω..." απαντάει ο οδηγός. Η πρώτη κυρία συνεχίζει τη μουρμούρα περί έπρεπε-δεν έπρεπε! (η άλλη κάνει δεύτερη φωνή και μίνι χορευτικό με το κεφάλι)
"Κι αν ήσασταν εσείς στη θέση της κοπέλας;" τη ρωτάει ο οδηγός.
"Α! Είμαι αντικειμενική! Αν το έχασα, το έχασα! Θα περιμένω το επόμενο!" δηλώνει περήφανη.
Να μιλήσω, να μη μιλήσω... Να μιλήσω, να μη μιλήσω...
"Συγγνώμη, για ψώνια πάτε;" ρωτάω, "γιατί εγώ πάω στη δουλειά μου". (για να είμαι κι ειλικρινής, πήγαινα στη σχολή. Μετά στη δουλειά. Και μετά στη δεύτερη δουλειά...)
"Δεν το λέω προσωπικά για σένα κοριτσάκι μου!" (αχά! διάνα έπεσα!) "Αλλά είναι παράνομο!" συνεχίζει το τροπάρι της και αρχίζει να ρωτάει τον οδηγό τι θα έκανε αν τον έβλεπε κάποιος υπεύθυνος και κάτι τέτοια!
Μιλάει σοβαρά;! Θα του κάνει και μήνυση μήπως;!
Ωχ, θα τον βάλω και σε μπελάδες τον άνθρωπο που μου έκανε μια εξυπηρέτηση...
Κρατάτε με! Θα την τσουρομαδήσω! Τι όρεξη έχει πρωί πρωί;!
Επειδή δε διακρίνομαι και για την ψυχραιμία μου, στην πρώτη ευκαιρία κατέβηκα και πήγα στη μεσαία πόρτα, όσο γίνεται μακρύτερα από την εν λόγω κυρία! Και - αν είναι δυνατό - εξακολούθησε να μουρμουράει!
Συγγνώμη κύριε οδηγέ...
Α! Και πολύ σε παραδέχτηκα που περίμενες αυτούς που έτρεχαν και ξανάνοιξες την πόρτα στο Κουκάκι!

double D

2010-03-12T10:37:00.000+02:00

Συγγνώμη κιόλας, αλλά σε ποια φυσιολογική τάξη θα ακούγονταν οι λέξεις string και double d και οι μαθητές θα εξακολουθούσαν να σκέφτονται γλώσσες... προγραμματισμού;!

Στην ίδια προφανώς που είχε γίνει και αυτή η συζήτηση...

Παραιτούμαι!

Τι μουρμουρίζει ρε παιδιά;;;

2010-03-02T23:12:00.000+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες [σύμφωνα με τον χαφιέ του google έχω τουλάχιστον 6!],

έχω να σας θέσω ένα πολύ σημαντικό ερώτημα!
Θέλω να ακούσετε Π Ρ Ο Σ Ε Κ Τ Ι Κ Α το παρακάτω κα-τα-πλη-κτι-κό κομμάτι του Καρβέλα και να μου πείτε ρε πιαδια....

ΤΙ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΙ ???

Τι μπορεί να μουρμουρίζει δηλαδή;

Περιμένω με ανυπομονησία τις απαντήσεις σας.

Άντε, Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά, Και του Χρόνου κτλ...

2009-12-31T23:48:00.001+02:00

Τι θέλετε δλδ; Κάθε τρεις και λίγο κάτι γιορτάζουμε! Όλο εορταστικά post θα ανεβάζω; Ουφ πια! :-P

Ε, τι θα γίνει πια με τα κάλαντα;;;

2009-12-24T11:20:00.002+02:00

Κάθε χρόνο τα ίδια θα έχουμε; Πού είναι τα πιτσιρίκια με τα τριγωνάκια;;;

Ναι, οκ, το ξέρω ότι μέχρι να ακούσω το κουδούνι το πρώτο έφυγε... Αλλά που είναι το δεύτερο; Το τρίτο;;; Τσάμπα ξύπνησα;;; Γκρρρρ...

Περί string ο λόγος...

2009-12-14T11:11:00.000+02:00

Μάθημα C++, συζήτηση καθηγητή - μαθητή...

Καθηγητής : Χρησιμοποίησες string;
Μαθητής : Α, ναι! Στην αρχή δε με βόλευε, αλλά τώρα που το έμαθα το χρησιμοποιώ συνέχεια!

Είχε δίκιο...

2009-12-08T11:58:00.000+02:00

- Αν έχω πολλά εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας επιβαρύνω τον υπολογιστή μου;
- Να σου πω, αν εσένα σου βάλω 10 παλτά και σε βάλω να τρέξεις κατοστάρι θα σε επιβαρύνω;

Fun (reaaaaally fun) session DnD...

2009-11-17T13:02:00.003+02:00

Κατά τη διάρκεια μάχης, κι ενώ το half-orc και ένα αόρατο halfling τσοπάρουν, ο μάγος και ο druid της παρέας έχουν αράξει στα μετόπισθεν...

DM: Στο 17 παίζει... ο μάγος. Αλκιβιάδη, τι κάνεις;
Μάγος (κρατώντας ένα κατοστάπλευρο στο χέρι): Picatsu! Διαλέγω εσένα!

Θα αγόραζες ποτέ αυτοκίνητο από το Super Market;

2009-11-15T05:41:00.001+02:00

Τότε γιατί αγοράζεις υπολογιστή;;;

Παίζοντας TABOO...

2009-11-13T07:55:00.001+02:00

- Η Microsoft φτιάχνει λειτουργικό για...........
- Τον π**τσο!

Τι σκέφτεσαι; #4

2009-09-28T22:55:00.001+03:00

Σκέφτομαι ότι όταν φοράς μάσκαρα και μολύβι κλαις πράγματι με μαύρο δάκρυ...

Τι σκέφτεσαι; #3

2009-09-19T13:26:00.003+03:00

Ό,τι δεν καταλαβαίνουμε εμείς το λέμε κινέζικο... Οι Άγγλοι το λένε ελληνικό... Οι Κινέζοι πως το λένε;

Curiosity killed the cat (?)

2009-09-19T02:02:00.001+03:00

Αισθανόμουν άβολα. Πάντα αισθανόμουν άβολα όταν με άφηναν μόνη σε ένα ξένο σπίτι. Ακόμη κι αν ο οικοδεσπότης είχε απλά πεταχτεί μέχρι το περίπτερο. Εγώ ποτέ δε θα άφηνα κάποιον μόνο του στο δικό μου σπίτι. Δε μου άρεσε η ιδέα ότι αυτός ο κάποιος θα μπορούσε να ανοίξει τα συρτάρια μου. Να περιπλανηθεί στο σπίτι μου αγγίζοντας τα πράγματα μου. Ανακατεύοντας χαρτιά, ανοίγοντας κλειστές πόρτες.
Και να που τώρα ήμουν μόνη στο σπίτι του Χ. "Σε πέντε λεπτά θα είμαι πίσω" μου είπε και έφυγε τρέχοντας πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ. Έμεινα καθισμένη στον καναπέ. Κοιτώντας τον απέναντι τοίχο. Σταύρωσα τα πόδια μου. Ένα μικρό τρίξιμο ακούστηκε από το ξύλινο πάτωμα. Κράτησα την ανάσα μου. Προσπάθησα να μείνω τελείως ακίνητη. Αισθανόμουν σαν να είχαν περάσει αιώνες από τη στιγμή που έφυγε. Κοίταξα το ρολόι. Δεν είχαν περάσει παρά τρία τέσσερα λεπτά. Μετακινήθηκα πάλι λίγο στον καναπέ.
Ωχ... Ήθελα να πάω στο μπάνιο. Ήξερα που είναι. Σε αυτό το σπίτι είχα έρθει άλλωστε πολλές φορές. Αλλά δε μου άρεσε η ιδέα να σηκωθώ όσο αυτός έλειπε. Προσπάθησα να κρατηθώ. Μάταιος κόπος. Θα ήταν άραγε τόσο κακό να σηκωθώ να πάω μέχρι το μπάνιο;
Σηκώθηκα. Έμεινα όρθια, στην ίδια θέση, για ένα λεπτό, ελπίζοντας ότι να, τώρα θα ανοίξει η πόρτα και θα επιστρέψει. Όμως όχι, ο Χ. δε γύριζε... Πήγα προς το μπάνιο. Με όσο πιο ανάλαφρα βήματα μπορούσα. Και νοιώθοντας τους παλμούς μου να αυξάνονται.
Τα ντουλαπάκια του μπάνιου με προκαλούσαν. Για κάποιο άγνωστο λόγο είχα μια επιθυμία να τα ανοίξω. Τι περίμενα να βρω; Γιατί γινόμουν τόσο ανόητη; Τόσο αδιάκριτη; Κατανίκησα την περιέργεια μου και γύρισα στο σαλόνι. Κάθισα στη θέση μου για πέντε περίπου λεπτά, αδειάζοντας το μυαλό μου. Κοίταξα το ρολόι. Που ήταν επιτέλους;
Έριξα μια ματιά στη βιβλιοθήκη. Δε φορούσα τα γυαλιά μου και δε μπορούσα να διαβάσω τους τίτλους. Να σηκωθώ; Ξανακοίταξα το ρολόι. Κοίταξα το δευτερολεπτοδείκτη μέχρι να κάνει μια πλήρη περιστροφή. Κι έπειτα άλλη μία. Σηκώθηκα. Πλησίασα τη βιβλιοθήκη και άρχισα να διαβάζω τους τίτλους των βιβλίων. Πέρασα το δάχτυλο μου από τη ράχη ενός λεξικού. Κοίταξα το δάχτυλο μου. Τι έψαχνα;
Νόμισα ότι άκουσα έναν ήχο στην πόρτα. Κράτησα την ανάσα μου. Οι χτύποι της καρδιάς μου έγιναν πιο δυνατοί. Να γυρίσω γρήγορα στον καναπέ; Ή αυτό θα φαινόταν πιο περίεργο; Αποφάσισα να μείνω εκεί. Θα του έλεγα ότι σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά στα βιβλία. Και αυτό δεν έκανα άλλωστε;
Μια πόρτα ακούστηκε να κλείνει. Τελικά πρέπει να ήταν κάποιος γείτονας...
Γύρισα στον καναπέ. Δε μπορούσα όμως να χαλαρώσω. Ξανασηκώθηκα και πήρα ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη. Ήταν το "Όνομα του Ρόδου", του Έκο. Το ήξερα απ' έξω αυτό το βιβλίο. Το ξεφύλλισα αναζητώντας την περιγραφή της βιβλιοθήκης. Διάβασα μερικά κομμάτια στην τύχη. Διάβασα ξανά το τέλος.
Όταν σήκωσα τα μάτια μου είχε σκοτεινιάσει. Μα, που ήταν επιτέλους; Πλέον αισθανόμουν πιο άνετα στο σπίτι. Ακούμπησα το βιβλίο στον καναπέ και σηκώθηκα να ανάψω το φως. Έκανα μια βόλτα στο χώρο. Έριξα μια ματιά στον καθρέφτη. Ίσιωσα τον πάκο με τα φυλλάδια δίπλα στο τηλέφωνο. Σήκωσα το τηλέφωνο, το έφερα στο αυτί μου. Τι έκανα; Γύρισα στον καναπέ, πήρα το κινητό από την τσάντα μου και κάλεσα το κινητό του Χ.
Από το δίπλα δωμάτιο ακούστηκε ένα κινητό να χτυπάει. Όχι... Δεν το είχε πάρει μαζί του. Έκλεισα το κινητό και ο ήχος σταμάτησε. Πήγα προς την κουζίνα. Το κινητό του ήταν πράγματι ακουμπισμένο στο τραπέζι. "1 αναπάντητη κλήση" έγραφε στην οθόνη. Το πήρα στα χέρια μου, το ξεκλείδωσα. Κλίκαρα μέχρι να εμφανιστεί το νούμερό μου στην οθόνη. Το ξανακλείδωσα και το άφησα στο τραπέζι.
Άνοιξα το ψυγείο και έριξα μια αφηρημένη ματιά. Μύρισα το κουτί με το χυμό. Μέτρησα τα αυγά. Έκλεισα το ψυγείο και γύρισα στο σαλόνι, στον καναπέ. Ξανασηκώθηκα για να πάω στο μπαλκόνι. Έριξα μια ματιά στο δρόμο. Ένα αυτοκίνητο πέρασε. Σε λίγο άλλο ένα. Ένα μηχανάκι. Έμεινα εκεί μέχρι που μέτρησα δέκα αυτοκίνητα. Ξαναμπήκα μέσα. Πήγα μέχρι την εξώπορτα και την άνοιξα. Την ξανάκλεισα. Γύρισα στον καναπέ. Έπιασα ένα από τα τετράδια που ήταν πάνω στο τραπεζάκι. Σημειώσεις για τη σχολή. Το τηλέφωνο κάποιου Νίκου. Αφηρημένα σχέδια. Η λέξη "κοινόχρηστα" κυκλωμένη πέντε-έξι φορές...
Ωχ! Είχα κάνει χαζομάρα με το κινητό... Αν ο Χ. έβλεπε στις κλήσεις του τον αριθμό μου; Αν καταλάβαινε ότι είχα ανοίξει το κινητό του; Πήγα μέχρι την κουζίνα και το πήρα. Μπήκα στο αρχείο των κλήσεων με χέρια που έτρεμαν και έψαξα να δω αν μπορούσα να τη σβήσω. Ουφ! Ευτυχώς τα κατάφερα. Ξανακλείδωσα το κινητό και το άφησα στη θέση του.
Ξαναέπιασα το κινητό. Μπήκα στα μηνύματα. Διάβασα μερικά. Δε βρήκα τίποτε ιδιαίτερο. Ένα δικό μου μήνυμα, μερικά μηνύματα από τον κολλητό του, την Μαρία και κάποια Γιώτα που του έλεγε ότι θα αργήσει δέκα λεπτά γιατί έχασε το λεωφορείο…
Άνοιξα το φάκελο με τα εξερχόμενα. Το πιο πρόσφατο έγραφε «Είναι εδώ. Θα της πω ότι πρέπει να λείψω για πέντε λεπτά. Έλα.»
Πέταξα το κινητό στο πάτωμα και έτρεξα στο σαλόνι. Άρπαξα την τσάντα μου, άνοιξα την εξώπορτα και έτρεξα στις σκάλες αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα πίσω μου. Φτάνοντας στο ισόγειο άκουσα την πόρτα του ασανσέρ να ανοίγει μερικούς ορόφους πιο πάνω. «Που πήγε η καριόλα;» ακούστηκε μια φωνή.
Δεν περίμενα να ακούσω άλλα. Άρχισα να τρέχω.

Ας γράψουμε μια ιστορία - Μέρος 3ο

2009-07-24T01:24:00.001+03:00

Πόσο καιρό ξέχασα την ηρωίδα μου στις... σκάλες; Ας την κατεβάσουμε μερικούς ορόφους παρακάτω. Κι ας κάνουμε μερικές..

Παράλογες (;) σκέψεις

Κουρασμένη από το κλάμα και την άσκοπη κάθοδο πρέπει να αποκοιμήθηκε. Ξύπνησε και πάλι πιασμένη, στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας χωρίς να μπορεί να υπολογίσει πόση ώρα είχε περάσει. Μόνο το στομάχι της που διαμαρτυρόταν ολοένα και πιο έντονα της έδινε μια υποτυπώδη αίσθηση του χρόνου.
Σκέφτηκε να κατέβει μερικούς ορόφους ακόμη. Πήγε να σηκωθεί και ξανακάθησε. Έβγαλε το βραχιόλι από το χέρι της, το έπαιξε νευρικά στα δάχτυλά της και τελικά το άφησε σε ένα σκαλοπάτι. "Λες;" μουρμούρισε. Και συμπλήρωσε "Πρέπει να σταματήσω να μιλάω μόνη μου. Είναι ανόητο!"
Σηκώθηκε αποφασιστικά και κατέβηκε έναν όροφο. Κοίταξε αν το βραχιόλι βρισκόταν εκεί. Προφανώς και όχι! Αφού το είχε αφήσει στον πάνω όροφο! Αν υπήρχε κόσμος τριγύρω πιθανότατα να κοκκίνιζε. Τώρα απλά ανέβηκε βαριεστημένα να το μαζέψει. "Πρέπει να κόψω τα RPG... Και το πολύ Science Fiction..." είπε, μιλώντας για άλλη μια φορά στον εαυτό της.
Κατέβηκε τρεις ακόμη ορόφους. Καμιά αλλαγή. Κι εδώ υπήρχαν δυο πόρτες, το χαλασμένο ασανσέρ, ένα παράθυρο που δεν άνοιγε...
Δοκίμασε τα κουδούνια χωρίς μεγάλες ελπίδες. Έκανε το ίδιο και για τους επόμενους τρεις ορόφους. Στην τελευταία πόρτα τα νεύρα της τεντώθηκαν. Άρχισε να την κλωτσάει. Έπεσε πάνω της με όλη της τη δύναμη. "Σκατά!", στις ταινίες φαίνεται τόσο εύκολο... Στην πράξη δεν κατάφερε να σπάσει ούτε ένα μεντεσέ. Και σίγουρα θα αποκτούσε μερικές εντυπωσιακές μελανιές. Έριξε μια τελευταία κλωτσιά και σωριάστηκε στο πάτωμα μπροστά στην πόρτα...

Η κατάρα (;) της τσιγγάνας και ο ευγενικός ταρίφας....

2009-07-09T00:58:00.003+03:00

Πιστεύετε στις κατάρες;
Στις κατάρες της τσιγγάνας;

"Ασήμωσε κούκλα μου να σου πω ποιος σε αγαπά..."
"Πάρε ένα λουλουδάκι, ομορφούλα μου εσύ!"

Όχι ρε παιδιά... Δεν πιστεύω! Και δεν τις φοβάμαι τις κατάρες! Μέχρι σήμερα τουλάχιστον...
Τη συγκεκριμένη τσιγγάνα την έχω πετύχει τρεις τέσσερις φορές, Κουκάκι, Πετράλωνα, Ψυρρή... Πάντα πουλάει λουλούδια και πάντα με ζαλίζει. Σήμερα την πέτυχα στο Κουκί.
"Πάρε ένα λουλουδάκι ομορφούλα" και "Μάζεψε τα μαλλιά σου από το πρόσωπό σου".
Μου αφήνει τα λουλούδια στο τραπέζι. Οι κλασσικές δικαιολογίες "Δεν έχω λεφτά", "Αλήθεια", "Έχω μόνο 5 ευρώ για το ποτό"... Αφήστε δηλαδή που δεν είναι και ψέμα... Πολλές αφραγκιές τελευταία...
Κάθεται λίγο ακόμα πάνω από το κεφάλι μου και τελικά φεύγει αφήνοντας και τα λουλούδια! (πρώτη φορά μου συμβαίνει να μου τα αφήσουν τα λουλούδια)

Δεν περνάνε δέκα λεπτά που έφυγε η τσιγγάνα, πάω να ανάψω τσιγάρο και αρπάζει φωτιά το μαλλί μου! Παραλίγο να κάνω emo φράντζα!

Είναι τυχαίο αυτό δηλαδή; Μου είπε να μαζέψω τα μαλλιά μου και λίγο αργότερα παραλίγο να γίνω παρανάλωμα του πυρρός;!

Τα λουλούδια πάντως τα κράτησα... Ίσως χρειαστεί να τα κάψω για να φύγει η κατάρα;
(καλύτερα να σταματήσω να βλέπω supernatural...)

Ο ταξιτζής του τίτλου που κολλάει θα μου πείτε;
Α, αυτό ήταν το επόμενο παράδοξο της σημερινής ημέρας!
Είναι αδύνατο να μετρήσω πόσες φορές οι ταξιτζήδες μου κρατάνε 20 λεπτά παραπάνω και το θεωρούν δεδομένο. Τις φορές όμως που μου χαρίζουν έστω και πέντε λεπτά τις θυμάμαι!
Ο σημερινός όμως έσπασε ρεκόρ! Το ταξίμετρο έγραφε 5.45... Του έδωσα ένα τάληρο και ένα ευρώ και... μου έδωσε το ευρώ πίσω!!! Μου χάρισε 45 λεπτά και ΟΧΙ γιατί του έδωσα 20άρικο και βαριόταν να ψάχνει...

No comment..........

Big Brother...

2009-03-03T04:46:00.001+02:00

- Άσε, στη δουλειά έχουμε γίνει Big Brother!
- Τι; Σας έβαλαν κάμερες;
- Όχι, αλλά κάθε βδομάδα έχουμε και μια αποχώρηση!

Ας γράψουμε μια ιστορία - Μέρος 2ο

2009-02-28T05:10:00.004+02:00

Για να δούμε πόσο συνεπής θα είμαι στο νέο μου σχέδιο. Άλλο ένα κεφάλαιο της ιστορίας έχει γραφτεί. Η ηρωίδα βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης...

Η εκδοχή του zero2one έχει αρχίσει να γράφεται σαν ανεξάρτητη ιστορία... Δεν έχει διακλαδώσεις και θα δημοσιευτεί αφού τελειώσουμε με αυτήν εδώ.
Κάποιες από τις ιδέες που δόθηκαν στο προηγούμενο δεν έχουν χρησιμοποιηθεί. Ακόμα! ;)

Κρίση πανικού

"Οκ... Δε μπορεί να συμβαίνει αυτό..." μονολόγησε. Πάτησε νευρικά το κουμπί του ασανσέρ τέσσερις πέντε φορές. Καμία αλλαγή. Κλότσησε εκνευρισμένη την πόρτα. Πήγε στο παράθυρο του φωταγωγού. Δεν άνοιγε. Φαινόταν να είναι φτιαγμένο ώστε να μην ανοίγει. Κόλλησε τη μύτη της στο τζάμι, χωρίς όμως να καταφέρει να δει κάτω. Το χτύπησε με τη γροθιά της. Το μόνο που κατάφερε ήταν να χτυπήσει λίγο.
Κατέβηκε άλλους δυο ορόφους. Δεν είχε νόημα. Έπρεπε να μάθει που διάολο βρισκόταν. Ας χτύπαγε ένα από τα κουδούνια...
Στάθηκε μπροστά σε μία από τις πόρτες. Έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα με το χέρι πάνω στο κουδούνι χωρίς να αποφασίζει να το πατήσει.
"Ντλιιιιιιν ντλοοοοον..." ακούστηκε ο εκνευριστικός του ήχος. Κράτησε την ανάσα της. Προσπάθησε να σκεφτεί ένα λογικό τρόπο να εξηγήσει την κατάστασή της σε όποιον άνοιγε την πόρτα. Μετά σκέφτηκε πώς μπορεί να ήταν αυτός ο κάποιος που μπορεί να άνοιγε την πόρτα. Και φυσικά, αν τελικά θα άνοιγε κάποιος την πόρτα. Ή κάτι. Και τι διαθέσεις θα είχε αυτό το κάτι. Στα δέκατα του δευτερολέπτου που χρειάστηκε για να τα σκεφτεί όλα αυτά κατάφερε να πανικοβληθεί. Ήταν έτοιμη να κάνει μεταβολή και να αρχίσει να κουτρουβαλάει τις σκάλες. Και το έκανε.
Όταν σταμάτησε να τρέχει είχε χάσει πια το μέτρημα. Είχε λαχανιάσει. Η καρδιά της χτύπαγε σαν τρελή. Κατέρρευσε στα σκαλιά. Όταν πλέον συνήλθε κάπως ένιωσε ανόητη. Τρόμαζε τον εαυτό της χωρίς λόγο. Μπορούσε να συνεχίσει να κατεβαίνει σκάλες ή μπορούσε απλά να χτυπήσει μια πόρτα και να μάθει. Ξανασηκώθηκε και πήγε αποφασιστικά προς μία από τις πόρτες. Πάτησε το κουδούνι και άκουσε για άλλη μια φορά το εκνευριστικό του κουδούνισμα. Πίεσε τον εαυτό της να παραμείνει ψύχραιμη. Προσπάθησε να ακούσει. Κανένας θόρυβος δεν ακουγόταν από το διαμέρισμα. Χτύπησε το διπλανό. Τίποτε. Έκανε το ίδιο και με τα διαμερίσματα των επόμενων τριών ορόφων. Καμιά απάντηση. Κανένας ήχος...
Ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Έβαλε τις φωνές. Άκουσε τη φωνή της να αντηχεί στο χώρο μέχρι που σταμάτησε κι αυτή.

Ας γράψουμε μια ιστορία - Μέρος 1ο

2009-02-25T21:55:00.005+02:00

Πόσες φορές, διαβάζοντας ένα βιβλίο, δε θα θέλατε να ψιθυρίσετε κάτι στο αυτί του ήρωα, να τον συμβουλέψετε, να του πείτε "ψιτ; φίλε; λάθος πας!"; Να επέμβετε στην ιστορία και - γιατί όχι; - να την αλλάξετε;

Τι θα λέγατε λοιπόν να γράψουμε μαζί μια ιστορία;

Στο τέλος κάθε μέρους θα προτείνετε εσείς τι θέλετε να κάνει η ηρωίδα. Θα ψηφίζετε, θα το κουβεντιάζετε κι αυτή θα κάνει ό,τι τελικά αποφασίσετε! Τι λέτε;

Η ιστορία δεν έχει ακόμα τίτλο. Σιγά σιγά θα τον βρούμε κι αυτόν!

Προς το παρόν μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος:

What the f*ck ???

Ξύπνησε πιασμένη και με τρελό πονοκέφαλο. Κοίταξε τριγύρω. Βρισκόταν στις σκάλες μιας πολυκατοικίας. "Πω, τι ήπιαμε χτες..." μουρμούρισε ενώ προσπάθησε να ανασηκωθεί. Έψαξε την τσάντα της. Δεν ήταν πουθενά. "Φτου!" Είχε το κινητό της μέσα, μια παντόφλα ευτυχώς - που έτσι κι αλλιώς ήταν ώρα να το ξεφορτωθεί, τα κλειδιά της, τα λεφτά για το νοίκι.... "Σκατά!" Κι ένα σωρό άλλα πράγματα που όσο θα τα θυμόταν θα καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που ήπιε εκείνα τα σφηνάκια.
Τεντώθηκε και σηκώθηκε. Άρχισε να κατεβαίνει. Σίγουρα δεν ήταν στη δική της πολυκατοικία. "Τι διάολο..." Πώς είχε βρεθεί εδώ;
Κατέβηκε δυο ορόφους νοιώθοντας τελείως ξύπνια πλέον. Κατέβηκε άλλους τρεις ορόφους ενώ ήδη ονειρευόταν ζεστό καφέ και τυρόπιτα. Το στομάχι της ήταν πραγματικά χάλια. Κατέβηκε χοροπηδώντας τα σκαλιά ενός ακόμη ορόφου... "Τι διάολο;" μουρμούρισε πάλι. "Γιατί ανέβηκα μέχρι εδώ πάνω;" Προσπάθησε να δει πόσοι ακόμη όροφοι υπήρχαν προς τα κάτω. Δεν έβγαλε κανένα συμπέρασμα. Βαριεστημένα πήγε προς το ασανσέρ. Πάτησε το κουμπί. Κανένα φωτάκι δεν άναψε. Τράβηξε την πόρτα. Δεν άνοιγε. Κατέβασε μερικά καντήλια και ξαναπήγε στις σκάλες.
Είχε κατέβει δέκα ορόφους και ακόμα δεν είχε φτάσει κάτω...

Η ηρωίδα μας, μπερδεμένη, αγανακτισμένη και με το στομάχι να διαμαρτύρεται μετά τις χτεσινοβραδινές τεκίλες έχει καθήσει στα σκαλιά...
Τι θα κάνει μετά; Ή - πιο σωστά - τι να κάνει μετά;

Τι σκέφτεσαι; #2

2009-02-11T19:12:00.003+02:00

Ποιό το νόημα να το λένε hands free όταν όλοι χρησιμοποιούν και τα δυο τους χέρια όταν μιλάνε;

Πότε καταλαβαίνεις ότι πρέπει να αρχίσεις να μαγειρεύεις;

2009-02-11T19:09:00.003+02:00

Όταν η τηλεφωνήτρια στο σουβλατζίδικο μόλις πεις τη διεύθυνση σου λέει "Α, στον πρώτο;"!
:P

Μια πλήρης γειτονιά

2008-12-31T00:04:00.013+02:00

Το πρόσεξα πριν καναδυό χρόνια... Το σχολιάζω επίσης καναδυό χρόνια... Έβγαλα τις φωτό δέκα μήνες πριν... Και το post ακόμα; Ε, ας το γράψω επιτέλους!

Κάθε φορά που περιμένω το λεωφορείο σε αυτή τη γειτονιά χαζεύω τα καταστήματα. Εννιά κι άρρηκτα συνδεδεμένα! Είπαμε, να στέλνει πελάτες ο ένας στον άλλο, αλλά τόσο απροκάλυπτα;!

Ας ξεκινήσουμε από τη σχολή οδηγών!

Κι ακριβώς από δίπλα το γραφείο τελετών! Λίγο μακάβριο, όχι;

Απέναντι ακριβώς το μαγαζί με τα εκκλησιαστικά είδη! (χωρίς σχόλιο)

Διαγώνια απέναντι είναι και το τυπογραφείο (θέλετε Ν για το αμάξι; κηδειόχαρτα; ό,τι θέλετε...)

Πάντως αν θέλετε ασφάλεια ζωής, κι αυτό απέναντι είναι!

Λίγο πιο πέρα το φαρμακείο (για τις ελαφριές περιπτώσεις) και στην άλλη γωνία το κατάστημα με τα ορθοπεδικά (νάρθηκες και πατερίτσες για τα... βαριά)...

Το προποτζίδικο δίπλα για τι είναι; Αν τη γλυτώσεις να πας να παίξεις ΛΟΤΤΟ;

Κι έτσι για να συμπληρωθεί η εικόνα, ο φούρνος της γειτονιάς λέγεται "Μπουκιά και Συγχώριο"! Μπρρρ...

Kι εγώ είμαι χιονάνθρωπος...

2008-12-22T23:50:00.003+02:00

ΕΙΜΑΙ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ 6+1 λόγοι που το αποδεικνύουν

Αν μπορείς ξύπνα με στις 6! :-Ρ

2008-12-19T02:39:00.004+02:00

Τα περί πρωινού ξυπνήματος τα έχω γράψει και παλιότερα... [Το πρωινό ξύπνημα (...ή αλλιώς: μη με ξυπνάς απ'τις έξι)]
Τώρα βέβαια το βιολογικό μου ρολόι κάνει απεργία διαρκείας! Οπότε αν θέλει κάποιος να με ξυπνήσει στις έξι μπορεί να δοκιμάσει κάτι από τα παρακάτω!
(όχι! πώς σας πέρασε από το μυαλό ότι τελευταία postάρω ό,τι έχω βάλει στο μάτι και θέλω να μου πάρετε δώρο; συκοφαντίες!)

Ιπτάμενο Ρολόι Ξυπνητήρι!

Κι αν μπορείς, μη σηκώνεσαι!
Μόλις χτυπήσει το ξυπνητήρι ο έλικας απογειώνεται! Και ο μόνος τρόπος να το κλείσεις είναι να σηκωθείς, να βρεις τον έλικα και να τον ξαναβάλεις στη θέση του! Φαντάσου να είναι και άνω κάτω το σπίτι και να μην τον βρίσκεις! Ξυπνάς ή δεν ξυπνάς;

Ηχητική Χειροβομβίδα

Τέρμα πια στη μάχη για το πρωινό ξύπνημα! Τέρμα είπα; Γράψτε λάθος!
Η μάχη τώρα αρχίζει! Αφαιρείς την ασφάλεια, πετάς και απομακρύνεσαι! Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα αυτό το μαραφέτι αρχίζει να στριγκλίζει μέχρι να το πιάσεις και να το απενεργοποιήσεις! Αρχιτεμπέλα, μάλλον για σένα χτυπάει η καμπάνα! Έτσι θα σε ξυπνάω στη Ρουμανία! :-Ρ

Don't Shoot the Puppy

2008-12-17T05:10:00.004+02:00

Σημείωση: Παίξτε με δική σας ευθύνη...

(τα νεύρα μουυυυυυυ...)
(δείτε και τα υπόλοιπα παιχνιδάκια! αξίζει!)

USB κολοκύθια!

2008-12-17T01:43:00.035+02:00

Όλα κλασσικά ξεκίνησαν από το μέγεθος του σπιτιού μου! Τι δέντρο λέει να στολίσεις σε 30 τετραγωνικά; Η αρχιτεμπέλα μου έστειλε τη λύση!
Δεντράκι usb! Μικρό, πρακτικό, έχω που έχω τον υπολογιστή ανοιχτό 24 ώρες το 24ωρο...

Έλα όμως που είμαι gadgetάκιας... Κόλλησα! Ένα μικρό search στο google μου έδωσε δεκάδες χαριτωμένα - και φυσικά άχρηστα - gadgets που συνδέονται στη usb θύρα του υπολογιστή! Σας παραθέτω μια λίστα, για να παίρνετε ιδέες για το τι δώρα θέλω στις γιορτές! Και για το τι δώρα μπορείτε να πάρετε σε εξίσου καμένους φίλους σας! :)

Ας αρχίσουμε με τα χριστουγεννιάτικα!

Δεντράκια, αγιοβασίληδες, χιονάνθρωποι!

Κάτι για να σε ζεσταίνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα; Usb θερμαινόμενα γάντια! Και παντόφλες!

Αντίστοιχα, αν αρχίσεις να φουντώνεις από τη ζέστη, μπορώ να προτείνω ανεμιστηράκι (σε κλασσικό και τροπικό στυλ), ψυγειάκι και τον υπέρτατο usb asscooler που κάνει ακριβώς αυτό που φαντάζεστε!

Για μικρές μάχες στο γραφείο με τους συναδέλφους μπορώ να προτείνω κανονάκι και ρουκετοβόλο...

Και αν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο, ορίστε το προσωπικό σου κουμπί πανικού!
Θα σας σώσει από τον προϊστάμενο που μπουκάρει στο γραφείο (ή τη μαμά σας που νομίζει ότι διαβάζετε) καθώς κατεβάζει όλα τα παράθυρα ή βγάζει σε πρώτο πλάνο μια αθώα εφαρμογή που δείχνει ότι... σκοτώνεστε στη δουλειά!

Ακολουθούν μερικές... γευστικές προτάσεις για flashάκια.

Μια usb οδοντόβουρτσα!

Ένα usb-καθρεφτάκι-card reader!

Flash disk μενταγιόν σε σχήμα καρδιάς με swarovski! (πάντα έλεγα ότι τα δεδομένα μου είναι πολύτιμα!)

Ένας bodyguard για να φυλάει εσένα και το pc σου!
Αλτ! Τις ει;

Flashάκια από το Star Wars και το υπέρτατο Darth Vader hub!!!

Happy Tree Friends flash disks!

Σκυλάκια που... συνουσιάζονται με το pc σου!

Γατοπατουσάκια!

Για ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού στο γραφείο έχουμε μίνι γκολφ και μπασκετάκι!

Για πιο kinky καταστάσεις μια στρίπερ μαζί με το στύλο της!

Μια ντισκομπάλα και μια lava lamp για ατμοσφαιρικό φωτισμό!

Σκούπα και σκουπάκι για να μαζέψετε μετά!

Και τέλος ένα χαμστεράκι, ένα ψαράκι ή ένα παπαγαλάκι για να σας κρατούν συντροφιά.

Τελικά usb καφετιέρα που να την προγραματίζεις μέσα από το pc δεν υπάρχει?!?!?!
Πραγματικά, ζω για τη στιγμή που θα μπορέσω να πω ότι - κυριολεκτικά - το pc μου ψήνει και καφέ! :-P

Αφήστε τα ποτά...

2008-12-14T07:14:00.002+02:00

...κι ελάτε στην πορεία!

Ή ακόμα καλύτερα "Πάρτε τα ποτά κι ελάτε στην πορεία"...

Κι αν ψάχνουμε εναλλακτικού τίτλους: "Αίσθημα ενοχής"

Σε ένα ρακάδικο στο Θησείο, γύρω στις 12. Κάθομαι με μια φίλη. Συζητάμε γι αυτά που είδαμε στην καθιστική διαμαρτυρία έξω από τη Βουλή. Την απουσία δημοσιογράφων (γιατί άλλωστε; δε γινόντουσαν επεισόδια. μάλλον δεν πουλάγαμε). Παίζουμε το παιχνίδι με τις διαφορές: Εικόνες από την Tv και η πραγματική Αθήνα... Στέλνουμε την... ανταπόκρισή μας στους φίλους στο εξωτερικό.

"Φαντάζεσαι να πέρναγε πορεία από εδώ; Ανάμεσα από τις τρεντοκαφετέριες; Να έφτανε μέχρι εδώ;"

Το είπα για πλάκα.

Λίγα λεπτά μετά όμως πράγματι μια ομάδα ατόμων κατηφορίζει φωνάζοντας συνθήματα. Πορεία στην Ηρακλειδών;!

"Αφήστε τα ποτά κι ελάτε στην πορεία" φωνάζουν.
Ένας τύπος αρχίζει να βρίζει μια παρέα σε ένα διπλανό τραπέζι.
Μια κοπελιά τσιρίζει υστερικά. "Ένας! Έστω ένας ας σηκωθεί!".
Κάποιοι άλλοι επιχειρούν να τραβήξουν τον κόσμο από τις καρέκλες τους.

Η κοπελιά που τσίριζε βρίσκεται κοντά μου. Τη φωνάζω να της μιλήσω. Αρχικά με απολογητική διάθεση. Μετά προσπαθώ να επιχειρηματολογήσω.
Έτσι κι αλλιώς δεν έχει νόημα... Δεν ακούει. Είναι σε μια κατάσταση που αναγνωρίζω. Είναι τσιτωμένη, σχεδόν έτοιμη να βάλει τα κλάματα από αγανάκτηση.

Δυστυχώς τα λόγια που θα ήθελες να πεις τα σκέφτεσαι πάντα μετά...

Κι εγώ έχω φωνάξει πολλές φορές "Εσείς που τώρα κοιτάτε την πορεία ελάτε να παλέψουμε για ..." (συμπληρώστε κατά περίσταση) (γιατί η γενιά μας έχει βγει πολλές φορές στους δρόμους) (και δεν εννοώ το Euro, το Eurobasket ή τη Eurovision όπως μου είχε πει μια κοπελιά πρόπερσυ στις φοιτητικές κινητοποιήσεις)
Κι εγώ το έχω φωνάξει όσο πιο δυνατά μπορώ, πολλές φορές κοιτώντας με αγανάκτηση τους περαστικούς που μας κάναν χάζι. Κι εγώ έχω αισθανθεί έτοιμη να κλάψω από τα νεύρα μου απέναντι σε άτομα που αρνούνται να με καταλάβουν.

Αυτό όμως με δικαιολογεί αν αρχίσω να βρίζω αυτούς που κοιτάν από τα μπαλκόνια τους;
Δικαιούμαι να αρχίσω να τραβάω από το χέρι κάποιον να με ακολουθήσει;

Και στο κάτω κάτω, θέλουμε στις πορείες άτομα που δεν ξέρουν γιατί είναι εκεί;;;

Κοπελιά, το γεγονός ότι εσείς ήσαστε ακόμα στο δρόμο ενώ εγώ είχα πάει να πιω το ποτό μου, ναι, μου δημιούργησε τύψεις.
Και ίσως ταρακούνησε και κάποιους ακόμη.
Αυτό ήταν που κερδίσατε. Δε χρειαζόταν να μας βρίσετε. Ούτε να μας τραβήξετε.
Αυτός που ήθελε να ακούσει άκουσε. Αυτός που ήταν δεκτικός το πήρε το μήνυμα.
Οι άλλοι ίσως δεν το πάρουν ποτέ. Σίγουρα όμως όχι με αυτόν τον τρόπο.

Λίγο αργότερα κατηφόρισε και ο Χ.. Χαιρετηθήκαμε. Μου είπε ότι υπάρχει ακόμα κόσμος στο Σύνταγμα.
Για άλλη μια φορά ένιωσα ένοχη που έπινα το ποτό μου. Εδώ ο κόσμος καίγεται...
"Κράτα εσύ τη βραδινή βάρδια. Εμείς κάνουμε διάλειμμα.." ξεκίνησα να αστειευτώ.
"Κι εγώ πάω να βρω τους άλλους τώρα. Είναι έξω ο Α. και είπαμε να βρεθούμε για μια μπύρα".

Χμμμ... Η ζωή - περιέργως - συνεχίζεται...
Δε σημαίνει ότι ξεχνάμε.
Ούτε ότι σταματήσαμε.

Η επανάσταση στο facebook...

2008-12-10T21:39:00.003+02:00

...και γιατί μετάνιωσα που έφτιαξα προφίλ

Κι επειδή είμαι ανάποδη, θα αρχίσω από το δεύτερο!

Όχι! Δε θα γκρινιάξω για το ότι το facebook δημοσιεύει τα στοιχεία μας, το τι κάναμε και πότε το κάναμε. Το facebook το δηλώνει ξεκάθαρα στους όρους χρήσης ότι έχει κάθε δικαίωμα να μας φακελώνει και να χρησιμοποιεί τα στοιχεία που καταχωρούμε σε αυτό.
Ναι, ο προϊστάμενος σου μπορεί να δει ότι στις 10:35 έπαιζες "Who Has The Biggest Brain?".
Όλοι μας μπορούμε να δούμε ότι χτες χώρισες.
Μπορώ να δω ότι τώρα είσαι online.
Μπορώ να δω τις φωτογραφίες των φίλων σου, ατόμων που δε γνωρίζω!

Αν και δεν ξεκίνησα να γράφω αυτό το post για να δώσω συμβουλές "σωστής συμπεριφοράς" στο διαδίκτυο, δε μπορώ να αντισταθώ στο να δώσω μερικές συμβουλές σε όποιον θέλει να τις ακούσει.

Οι default ρυθμίσεις του facebook είναι να βγάζουν τα άπλυτα μας στη φόρα! Παρ' όλ' αυτά, μας αφήνει το περιθώριο να προστατεύσουμε τα προσωπικά μας δεδομένα.
Πέρα από το αυτονόητο, ότι δηλαδή αν δε θέλεις να μαθευτεί κάτι, απλά ΔΕΝ το γράφεις!
Κατ' αρχάς, μπορείς να ελέγξεις ποιοι βλέπουν το προφίλ σου, να το κλείσεις δηλαδή και να είναι ορατό μόνο στους φίλους σου.
Μπορείς να ρυθμίσεις επίσης τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες σου να είναι ορατά ΜΟΝΟ στους φίλους σου - και όχι και στους φίλους των φίλων σου όπως είναι η προεπιλογή.
Και τέλος όλα τα applications έχουν πίνακα ελέγχου στον οποίο καθορίζεις αν και τι θες να δημοσιεύουν.

Αυτά τα ολίγα πάνω σε αυτό το θέμα...

Α! Ξέχασα... Ξεκίνησα να πω εγώ γιατί το μετάνιωσα...

Εγώ λοιπόν το μετάνιωσα γιατί το facebook μου λέει τι κάνετε. Και μερικές φορές καλύτερα να μην ήξερα!
Δε θέλω να βλέπω σε ποια γκρουπ γράφεστε!
Θα 'θελα να μην είχα διαβάσει κάποια σχόλια σας...

Δε θέλω να σχηματίζω άποψη για τους φίλους μου από τις δυο γραμμές που γράφουν στο status τους. Θα ήθελα να μπορούσα να μιλήσω με τον κάθε έναν από σας. Να σας βλέπω πιο συχνά και να μην μαθαίνουμε ο ένας τα νέα του άλλου από το facebook.

Προσπαθώ να τηρήσω αυτό που γράφω. Να μην κρίνω από δυο αράδες στο wall σας. Αλλά δεν σας κρύβω ότι έχω μουτζώσει πολλούς από σας, ειδικά τις τελευταίες μέρες. Δε σας κρύβω ότι έχω αγανακτήσει. Κι ότι μερικές φορές έχω απογοητευτεί.

Αλλά κόβω το μελόδραμα. Την ελευθερία της έκφρασης δε θα μας τη στερήσει κανείς. Είτε μέσω facebook είτε όπως αλλιώς.

"Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες." είχε πει ο Einstein.
Εγώ πάλι έχω μια υποψία ότι ο 3ος θα γίνει μέσω internet!

Η δύναμη του διαδικτύου είναι αδιαμφισβήτητη! Και αυτό είναι καλό! (σημειώστε πόντο)
Η πληροφορία κινείται γρήγορα και μεταδίδεται παντού. Υπάρχουν δεκάδες τρόποι έκφρασης. Τίποτε δε μπορεί να μείνει κρυφό και ασχολίαστο από όλους εμάς που παρακολουθούμε τον κόσμο μέσα από την οθόνη των υπολογιστών μας.
Δε θα μιλήσω για παραπληροφόρηση. Αυτό ισχύει σε κάθε μέσο. Στο internet τουλάχιστον όλες οι απόψεις απέχουν ένα κλικ και η κριτική μας σκέψη μπορεί να κάνει τα υπόλοιπα.

Ξέρω πως οι μαυρισμένες εικόνες στο facebook και τα λουλουδάκια στο msn δε θα φέρουν πίσω κανέναν. Ούτε από μόνα τους θα αλλάξουν την κατάσταση. Αλλά τουλάχιστον είναι ένα δείγμα ότι υπάρχει ζωή εκεί έξω! Ότι ο κόσμος αντιδρά. (δεύτερος πόντος)

Προσέξατε πόσα γκρουπ δημιουργήθηκαν στο facebook; Πόσα βιντεάκια ανέβηκαν στο youtube; Πόσες συζητήσεις έγιναν σε fora; Πόσα κείμενα δημοσιεύστηκαν σε blogs;

Μπορούν όμως να γίνουν αλλαγές όσο εμείς είμαστε καθισμένοι μπροστά στην οθόνη;
Όσα εξοργισμένα post και να γράψουμε, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο;
Ακόμη κι αν η φωνή μας περάσει τα σύνορα της Ελλάδας μας, αν εμείς δε βγούμε από την πόρτα, αλήθεια, θα καταφέρουμε τίποτε;

_________

Ψιτ; Μην ψάχνετε άδικα. Η φωτό είναι από photoshop...

Η είδηση ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Ανάλυση του Σ.Κούλογλου

2008-12-10T19:54:00.002+02:00

Ολόκληρο το κείμενο θα το βρείτε εδώ.

Αυτοί όμως που λένε "είναι σωστό δηλαδή να καίνε τα μαγαζιά του κοσμάκη;" ας διαβάσουν τουλάχιστον αυτό. Κι ας προσπαθήσουμε να μη χάνουμε το δάσος πίσω από το δέντρο της πλατείας Συντάγματος που καίγεται!

Ως συνήθως, η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να χειρισθεί το θέμα επικοινωνιακά. Αυτό εξυπηρετούν και οι παραιτήσεις των Παυλόπουλου - Χηνοφώτη που δεν έγιναν δεκτές από τον πρωθυπουργό. Οπως και στη περίπτωση των φοιτητικών διαδηλώσεων δύο χρόνια πριν, θα προσπαθήσει να συσπειρώσει τη σιωπηρή πελιοψηφία, προβάλλοντας τους απαράδεκτους βανδαλισμούς στην Ερμού και στις άλλες περιοχές της Αθήνας.

Oh Christmas Tree!

2008-12-10T19:16:00.002+02:00

Φέτος ζήτησα από τον Άι Βασίλη να μου αφήσει κάτω από το δέντρο μια χώρα όπως την ονειρεύομαι... Μια χώρα που η αστυνομία δε θα σκοτώνει αυτούς που θα έπρεπε να προστατεύει. Μια χώρα που οι νόμοι δε θα είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των λίγων. Μια χώρα που η κυβέρνηση δε θα κλείνει τ' αυτιά της στα αιτήματά μας...

Μόνο που πλέον ξέρω ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης...
Και αυτά που θέλουμε δε μπορούμε να περιμένουμε να μας τα χαρίσουν τυλιγμένα σε πολύχρωμο χαρτί...

Στους δρόμους, να απαιτήσουμε το αυτονόητο._

Τι σκέφτεσαι;

2008-12-05T15:30:00.002+02:00

Σκέφτομαι ότι τελικά το "Είμαι στα χάι μου" πρέπει να εντάσσεται στα χασισοτράγουδα.

________

Οι δικές μας απαντήσεις στην ερώτηση "Τι σκέφτεσαι;"...

Πηγή έμπνευσης το βιβλίο
Όλα τα μανιτάρια τρώγονται
Αν και ορισμένα μόνο μια φορά ή Χίλιες απαντήσεις στην ερώτηση "Τι σκέφτεσαι;"
του Ερβέ Λε Τελιέ
(σε μετάφραση - φυσικά - του Αχιλλέα Κυριακίδη)

[αποσπάσματα από το βιβλίο]

Τι σκέφτεσαι;
Σκέφτομαι πως θα θελα να χω έναν αυτόματο τηλεφωνητή που να προσαρμόζει το μήνυμά του στο πρόσωπο που καλεί.

Τι σκέφτεσαι;
Σκέφτομαι πως στη Γκόθαμ Σίτι ο καιρός είναι πάντα μουντός, έτσι ώστε να μπορούν να προβάλλουν στα σύννεφα το σύμβολο του Μπάτμαν.

Τι σκέφτεσαι;
Σκέφτομαι πως ο Νταλί είχε δίκιο: ο σκεπτόμενος του Ροντέν είναι σαν να κάθεται στην τουαλέτα.

[δείτε το βιβλίο]

W T F ? ! ? ! ? !

2008-12-03T16:19:00.002+02:00

Οι επαφές μου στο facebook έπιασαν κουβέντα;!

Δε γ@μάς που δε γ@μάς...

2008-11-25T03:52:00.003+02:00

...δεν πας για ψάρεμα;

Και για όσους δε γνωρίζουν την προέλευση της φράσης... το άνεκδοτο.

Πότε καταλαβαίνεις...

2008-11-23T20:20:00.001+02:00

...ότι παραγγέλνεις πολύ συχνά σουβλάκια;

Όταν παραγγέλνεις σουβλάκια από το σπίτι των γονιών σου και ο deliverάς σε ρωτάει "Μα, εσύ δε μένεις Περικλέους;"

The Taxi

2008-11-14T22:56:00.002+02:00

Τις προάλλες ψάχνω απεγωσμένα για ταξί... Δεν περνάει τίποτε! Κι ένας δηλαδή που πέρασε είχε μέσα άλλους τρεις! Που θα με βάλεις ρε φίλε;

Στο τέταρτο ευτυχώς εμφανίζεται το πολυπόθητο ελεύθερο ταξί! Ανοίγω την πόρτα και πάω να μπω στο πίσω κάθισμα. Στην πλάτη της θέσης του συνοδηγού είναι κολλημένο ένα χαρτάκι. Από τυπική περιέργεια προσπαθώ να το διαβάσω (την ίδια στιγμή που προσπαθώ να πω στον ταξιτζή που να με πάει - με ακατανόητο προφανώς αποτέλεσμα)

Τέλος πάντων, λέω τη σωστή διέυθυνση, διαβάζω και το περίεργο χαρτάκι:

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΑ

Ε; Πώς είπατε;
Χασκογελάω σκεπτόμενη τον ταρίφα, να έχει πάρει κούρσα τύπο-τύπισσα που κάνει phone sex... lol όμως!
Όπως γελάω παρατηρώ ότι πάνω από το ταξίμετρο υπάρχει κολλημένο άλλο ένα χειρόγραφο χαρτάκι.

ΔΕΝ ΤΡΩΜΕ ΕΔΩ
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Δηλαδή τι; Έβγαλε κάποιος το πιτόγυρο κι έτρωγε στο ταξί;

Τα χαρτάκι όμως δε σταματούν εδώ! Δίπλα στο τιμόνι υπάρχει η επιγραφή:

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΨΙΛΑ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ

Μμμμ... Αυτό λογικό το βρίσκω... Αλλά το όλο στόλισμα με τα χαρτάκια είναι πολύ σουρεάλ!

Κι έτσι, για το επιδόρπιο, μπροστά υπάρχει άλλο ένα σημείωμα, ακόμα μεγαλύτερο:

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΤΑΞΙ ΕΧΕΤΕ 10% ΕΚΠΤΩΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΜΑΣ "ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ"
ΚΡΕΜΟΥ 16
ΚΑΛΛΙΘΕΑ

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τι να πω;;;

Όχι, πείτε μου!

Απόδειξη πάντως δεν πήρα... :(

Καγκελόπορτα - Η Επιστροφή!

2008-11-12T15:06:00.003+02:00

Ναι! Ναι! Η καγκελόπορτα επέστρεψε!

Με την ίδια κλειδαριά!

Αλλά με νέο ωράριο!
Παρακαλώ κλειδώνετε μετά τις 21:30!!!

Ααααχ... Να θες να παραγγείλεις σουβλάκια και να το σκέφτεσαι... Πού να ντύνομαι και να κατεβαίνω ρε φίλε;

Όσο για τους επισκέπτες..; Ποιοί δεν έχετε κλειδί να σας βγάλω! Αλλιώς να έρχεστε και να φεύγετε σε γκρουπ! :-Ρ

It has to be a bunny...

2008-11-07T02:18:00.005+02:00

Αισιόδοξο ή απαισιόδοξο, ένα είναι το σίγουρο!

Πρέπει να είναι λαγουδάκι!

:-Ρ

Δρόμος...

2008-11-06T02:27:00.001+02:00

Τον είχαν πληρώσει. Τον είχαν πληρώσει για να με πάει εκεί. Ήταν στυγνός επαγγελματίας. Από την αρχή δε μου απηύθυνε καμία ερώτηση. Ήταν συγκεντρωμένος στο δρόμο μπροστά. Εγώ είχα κουρνιάσει στο πίσω κάθισμα. Στην αρχή έψαχνα τη ζώνη. Σύντομα διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε. Έπαιζα μηχανικά με ένα σκίσιμο στο δέρμα του καθίσματος. Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον τύπο που οδηγούσε. Έβλεπα το χοντρό λαιμό του. Τα μυώδη χέρια που έσφιγγαν το τιμόνι. Προσπάθησα να πιάσω το βλέμμα του στον καθρέφτη. Ψυχρό και παγωμένο. Δε μου έδινε καμία σημασία. Έκανε αυτό για το οποίο είχε πληρωθεί και δεν άφηνε περιθώρια για οποιαδήποτε προσωπική επαφή.
Ο δρόμος κυλούσε κάτω από τις ρόδες βρεγμένος, σκοτεινός. Το ίδιο τοπίο. Υγρό, θλιβερό. Κάποια στιγμή ο δρόμος άλλαξε. Άρχισε να ανηφορίζει. Απότομες στροφές. Κι από κάτω κενό. Έμπηξα τα νύχια μου στην τρύπα του καθίσματος, ανοίγοντας την κατά λάθος περισσότερο. Σήκωσα πάλι τα μάτια μου να δω τον οδηγό, αν είχε ακούσει το σκρατς. Προσηλωμένος στο τιμόνι, ακολουθούσε τη διαδρομή που του είχαν ορίσει.
Ήθελα να πάω στο μπάνιο. Αλλά δεν τολμούσα να του το πω. Άνοιξα μια δυο φορές το στόμα μου μα δεν κατάφερα να αρθρώσω λέξη. Κουλουριάστηκα λίγο περισσότερο και προσπάθησα να σκεφτώ κάτι άλλο. Σκέφτηκα να ανοίξω την τσάντα μου μήπως βρω καμιά καραμέλα. Αλλά φοβόμουν, δεν ήθελα να κάνω θόρυβο. Μετρούσα τις κινήσεις μου, προσπαθούσα σχεδόν να μένω ακίνητη. Πότε θα τελείωνε;

Μπήκαμε πλέον σε κατοικημένη περιοχή. Το ταξί έστριψε σε ένα γνώριμο στενό. Η γιαγιά ήταν στην αυλή και με περίμενε. Ο οδηγός σταμάτησε το αυτοκίνητο και κατέβασε τις βαλίτσες μου.
- Έφτασες καλά; με ρώτησε η γιαγιά.
Γιατί διασκεδάζω τόσο να τρομάζω τον εαυτό μου;

Κλειδωμένη καγκελόπορτα - Τέλος (?)

2008-09-22T00:49:00.002+03:00

Τις τελευταίες μέρες η καγκελόπορτα κλείδωνε και ξεκλείδωνε όλο και πιο δύσκολα... Και φοβόμουν ότι θα σπάσει το κλειδί στην κλειδαριά.
Σήμερα είδα ότι δεν υπάρχει πλέον κλειδαριά...

Κι εγώ τώρα που θα στηρίζω τις θεωρίες μου;;;

Τέσπα, όσοι είχατε κλειδιά, άκυρα... :-Ρ

Το παράθυρο

2008-09-08T21:29:00.001+03:00

Το παράθυρο μου βλέπει στον πλαϊνό τοίχο μιας πολυκατοικίας. Σε έναν άδειο τοίχο, χωρίς μπαλκόνια και παράθυρα. Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι. Έχω την ησυχία μου...
Την Τετάρτη η ζέστη ήταν αφόρητη. Δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Στριφογυρνούσα στο κρεβάτι, τσαλακώνοντας τα σεντόνια.
Δεν ήμουν σίγουρη τι με ξύπνησε. Ήχος; Φως; Κάτι έθεσε σε πλήρη επιφυλακή τις αισθήσεις μου.
Γύρισα τα μάτια μου προς το παράθυρο. Φως ερχόταν από τον απέναντι τοίχο!
Τρόμαξα. Γύρισα από την άλλη. Αγκάλιασα το μαξιλάρι και προσπάθησα να κοιμηθώ. Δεν μπορεί να υπήρχε κάτι στον τοίχο. Ήταν άδειος...
Δε μπόρεσα να κοιμηθώ. Από τη μία η περιέργεια.... Από την άλλη ένα αίσθημα ότι δυο μάτια είναι καρφωμένα πάνω μου... Φοβόμουν να γυρίσω.
Ένας σιγανός, μονότονος ήχος...
Γύρισα ξανά προς το παράθυρο. Αυτή τη φορά είδα πια καθαρά το παράθυρο.
Στη μέση ακριβώς του άδειου τοίχου, ένα μεγάλο φωτισμένο παράθυρο. Κι ένας ανεμιστήρας οροφής που γυρίζει προκαλώντας τον μονότονο θόρυβο.
Πάγωσα για άλλη μια φορά. Κι έμεινα στο παράθυρο, μισοκρυμμένη από τα στόρια να κοιτάω το φως.
Οι θόρυβοι της νύχτας άρχισαν να ξεχωρίζουν καλύτερα. Εκτός από τον ήχο του ανεμιστήρα, από το δωμάτιο έβγαινε μια απαλή μελωδία. Λίγες, επαναλαμβανόμενες νότες. Σα μουσικό κουτί...
Έψαξα για σκιές στο χώρο. Άρχισα να κοιτάω επίμονα στο παράθυρο περιμένοντας να δω κάποιον. Και ταυτόχρονα τρομοκρατημένη στην ιδέα να δω κάποιον.
Ένα αγριεμένο νιαούρισμα από κάπου μακριά έκανε την καρδιά μου να χτυπάει ακόμα πιο δυνατά. Πιο πολύ τρόμαζα τον εαυτό μου πλάθοντας εικόνες του μυστηριώδη ξένου. Που τον περίμενα να εμφανιστεί ξαφνικά στο φως. Κρατώντας ένα μαχαίρι. Φορώντας μια απαίσια μάσκα. Σχεδόν τον έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας μου. Σχεδόν παρακαλούσα να εμφανιστεί επιτέλους και να δώσει τέλος στο μαρτύριο μου.
Και πράγματι δυο σκιές εμφανίστηκαν στο παράθυρο. Δυο άντρες που έμοιαζαν να παλεύουν. Ο ένας ήταν εμφανές ότι θα έχανε τη μάχη. Αντιστεκόταν όμως όσο μπορούσε. Καθυστερώντας το μοιραίο. Κάποια στιγμή όμως ο άλλος άντρας κατάφερε να τον πιάσει και να τον σηκώσει. Με φρίκη διαπίστωσα ότι προσπαθούσε να τον σηκώσει προς τον ανεμιστήρα. Κραυγές... Αίματα...
Τσίριξα...
Ξύπνησα το πρωί λουσμένη στον ιδρώτα. Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ο τοίχος ήταν και πάλι άδειος. Το παράθυρο δεν υπήρχε πουθενά. Όνειρο…
Έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν όνειρο. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Τρεις μέρες αργότερα, διαβάζοντας μια εφημερίδα, τα μάτια μου έπεσαν σε μια συγκεκριμένη είδηση. Τραγικό ατύχημα... Ανεμιστήρας οροφής... Συνέχισα να διαβάζω.
Είχε συμβεί σε άλλη περιοχή. Και σχεδόν όλα έδειχναν ότι ήταν ατύχημα. Για κάποιο λόγο όμως κάτι δε μου κολλούσε... Συνέχισα να κοιτάω το άρθρο. Υπήρχε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του χώρου. Σε μια γωνιά διέκρινα ένα μικρό μουσικό κουτί που είχε ανοίξει...

Pub Crawling

2008-08-21T22:22:00.004+03:00

Ο τίτλος του πάρτυ ήταν "pub crawling". Θεώρησα κι εγώ ότι θα κατεβούμε στην πόλη και θα γυρίζουμε από pub σε pub μέχρι να γίνουμε λιώμα! Έλα όμως που έκανα λάθος...
Φτάνοντας στην κεντρική πλατεία της Νις μας χώρισαν σε ομάδες και μας έδωσαν μια λίστα με αποστολές κι ένα χάρτη. Κάτι σαν κυνήγι θησαυρού με πολύ αλκοόλ όμως!
Ισπανία, Εσθονία, Ελλάδα (x2) και Πορτογαλία ενώσαμε τις δυνάμεις μας και καταφέραμε να... γίνουμε λιώμα!

Ήπιαμε μπύρα με καλαμάκι, βότκα ξυπόλυτοι, σφηνάκια φορώντας τα εσώρουχα μας στο κεφάλι! Χορέψαμε με αγνώστους, κλέψαμε τασάκια, ποτήρια και χαρτί υγείας! Βάλαμε παγάκια στις τσέπες μας, ζητήσαμε αυτόγραφα και προφυλακτικά από περαστικούς, καθαρίσαμε τασάκια και... ανταλλάξαμε φιλιά - για τους έξτρα πόντους! ;-)
Δεν ξέρω αν ποτέ ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. Όταν φτάσαμε στο σημείο του τερματισμού ήμουν ήδη τύφλα... Όπως κι όλοι άλλωστε!
Αυτό το παιχνίδι πάντως πρέπει να το παίξουμε και στην Ελλάδα!!!

Hostel Central Station

2008-08-18T00:51:00.005+03:00

Αν το έβλεπα απ' έξω σε καμία περίπτωση δε θα έμπαινα. Είμαστε όμως έξι άτομα και η Ylva λέει ότι είναι καλό. Και το σημαντικότερο, είναι κοντά! Είμαι τόσο κουρασμένη που δεν προβάλω αντίσταση.

Μας δείχνουν ένα δωμάτιο με οχτώ κουκέτες. Στο ένα από αυτά κοιμάται ήδη ένας ημίγυμνος τύπος. Διαλέγω ένα από τα κάτω κρεβάτια. Είναι όμως τόσο χαμηλό που δε μπορείς να καθήσεις χωρίς να χτυπάς στο πάνω. Τα πρωινά κουτούλησα αρκετές φορές. Και κάθε φορά που ο Bruno άλλαζε πλευρό αισθανόμουν ότι θα πέσει πάνω μου.

Ήταν όμως ένα πραγματικά πολύ καθαρό και χαριτωμένο hostel. 12 € το βράδυ, σεντόνια, πετσέτες και δωρεάν ίντερνετ. Με ένα χαριτωμένο μπαλκονάκι το οποίο τιμήσαμε δεόντως πίνοντας τις μπύρες μας το βράδυ και τον καφέ μας το πρωί.

Εκεί γνώρισα και τον Ολλανδό που είχε γυρίσει όλη την Ευρώπη με το ποδήλατό του. Μια Πολωνή που ταξίδευε μόνη ένα μήνα τώρα, γιορτάζοντας το τελευταίο καλοκαίρι των φοιτητικών της χρόνων. Έναν Ιταλό που εξαιτίας μιας λάθος συνεννοήσης είχε ξεμείνει στο Βελιγράδι... Μια Βραζιλιάνα, ένα Γάλλο, μια Νεοζηλανδή (28 ώρες πτήση!)...

Μόνο Έλληνα δε συνάντησα...

Κι ίσως πραγματικά είμαστε από τους λίγους ευρωπαίους που δεν μένουμε σε hostel. Είναι έξω από τη νοοτροπία μας στην τελική. Ειδικά οι κοιτώνες.
Τι φταίει όμως; Γιατί αν οι Σουηδέζες μένουν χαλαρά σε μεικτά δωμάτια, που και λεφτά έχουν και είναι συνηθισμένες σε ανέσεις, πραγματικά δεν καταλαβαίνω εμείς που κολλάμε. Στο να μείνουμε με αγνώστους; Στο να μας κλέψουν τις βαλίτσες; Ή συνηθίσαμε ίσως τις τιμές των ενοικιαζόμενων στα νησιά μας και τα hostel μας φαίνονται τόσο φτηνά που τα προσπερνάμε;

Γιατί ωραία και τα ξενοδοχεία, αλλά το hostel είναι άλλη εμπειρία... Έχει άλλο χρώμα... Έχει κάτι χύμα, κάτι multilingual, κάτι που θυμίζει teen movies. Δεν είναι απλά το μέρος που θα γυρίσεις το βράδυ να κοιμηθείς. Είναι εκεί που θα γνωρίσεις κόσμο, θα ανταλλάξεις εμπειρίες, θα πάρεις τις καλύτερες ταξιδιωτικές πληροφορίες (και δεν εννοώ από το προσωπικό). Εκεί που θα βρεις παρέα να βγεις το βράδυ, άτομα για να συνεχίσεις το ταξίδι σου, νέους φίλους...

(btw στη Σόφια, αν και κοιτάξαμε πρώτα τα hostels, τελικά σε διαμέρισμα καταλήξαμε... έτσι για να επιβεβαιώνουμε τα περί ελληνικής νοοτροπίας...)

Ό,τι ξέρω για το Βελιγράδι το έμαθα από το(ν) Κθούλου

2008-08-17T01:30:00.007+03:00

Τον παρακάτω εμπνευσμένο ταξιδιωτικό οδηγό του Βελιγραδίου μου τον έστειλε ο FB κάνοντας με να λυθώ στα γέλια!

1) Στο Βελιγράδι δεν μιλάει κανείς Αγγλικά, εκτός από τους αρχαίους παλαιούς.

2) Οι ντόπιοι χρησιμοποιούν σύγχρονες μεθόδους υδροκαλλιέργειας που περιλαμβάνουν το να παίρνεις μια ανήλικη τσιγγάνα και να την περιφέρεις ωσάν αρκούδι από σπίτι σε σπίτι για να πάει καλά η σοδειά

3) Το γεγονός οτι λατρεύουν την Shub-Niguraath, μια μαύρη κατσίκα, ως τη θεά της γονιμότητας, υποδεικνύει οτι οι τσοπαναίοι του Βελιγραδίου έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο στα χέρια τους όταν βόσκουν τα κατσικάκια τους σε απόμερες πλαγές

4) Μακρυά από γιαγιάδες

5) Μακρυά από πόδια κότας

6) Γενικότερα, μακρυά και αγαπημένα

7) Οταν βγαίνουμε βόλτα στην αγορά, δεν φοράμε εσώρουχο: φοράμε απλά ένα φαρδύ, εφαπτώμενο στο κώλο μας, πορτοφόλι

8) Τη στιγμή που θα πεσει το μάτι σου πάνω σε κάτι μωβ και κεραμικό, take cover πριν πέσουν τα πρώτα πιστολίδια

9) Αν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο οι χωρικοί φοβούνται να πάνε, δεν είναι επειδή είναι αμόρφωτοι και ηλίθιοι, αλλά επειδή έχουν παρατηρήσει πως κάθε φορά που πάνε κάποιοι εκεί, ο νεκροθάφτης του χωριού παίρνει καινούργια πόρσε

10) Αν σε έχουν καλέσει για δείπνο αλλά δεν βλέπεις πουθενά το φαγητό, μην πανικοβάλλεσαι. Μπορεί οι ώρες σου να είναι μετρημένες, αλλά σκέψου οτι θα γελάς σατανικά στο καζάνι σου όταν μεθαύριο η Baba Yaga πεθάνει απο υψηλή χοληστερίνη και τριγλυκερίδια

__________

Κι όμως! Πράγματι σε αυτό το ταξίδι ένοιωσα σαν να ήμουν μέσα στο παιχνίδι!
Ακόμη και η Florence ήταν εκεί! Ο Todorovic... Τα παζάρια που φοβόσουν ότι κάποιος θα σου βουτήξει το πορτοφόλι... Τα χωριουδάκια με τα περιέργα ονόματα. Το σπίτι της Μπάμπα Γιάγκα στο δάσος! Οι μαύρες κατσίκες...

Ευτυχώς πάντως δε συνάντησα ούτε τη Sub Nigurath!

Ούτε τον Cthulhu! :)

Το σπίτι της Μπάμπα Γιάγκα είναι τελικά στη Vranje?

Στο παζάρι δε βρήκα αγάλματα αλλά ίσως η Miss Owens θέλει μια... καινούρια μηχανή;

Βλέπω καλά τι γράφει στο τζάμι;;;

Thanks FB για τα... c(l)opy rights! :)

Τζιτζίκια στην Αθήνα;!

2008-08-16T11:08:00.001+03:00

Κλειδωμένη καγκελόπορτα - Μέρος 2ο

2008-08-14T21:47:00.001+03:00

Εγώ επέστρεψα... Η Αθήνα όμως είναι άδεια! Όλοι λείπουν! Τα μισά μαγαζιά στου Ψυρρή είναι κλειστά! Και στη Μορφή, στο Θησείο, βρίσκεις εύκολα τραπέζι! Δεν πάμε καλά...

Τι γίνεται όμως στην πολυκατοικία μου;
Η καγκελόπορτα ελπίζω να με διαφωτίσει...

Χτες κατά τη μία βρήκα τα φώτα της εισόδου σβηστά και την καγκελόπορτα ξεκλείδωτη...
Μμμμ...
Δύο πράγματα ταυτόχρονα πρέπει να συμβαίνουν.
Βρισκόμαστε στο χρονικό διάστημα: 12 με 2 ξεκλείδωτη... (οι λιγότερο ευσυνείδητοι κάτοικοι βγαίνουν ή δέχονται επισκέψεις ή παραγγέλνουν σουβλάκια και αφήνουν ανοιχτά...)
Και επίσης η σπιτονοικοκυρά πρέπει να λείπει, για να εξηγήσουμε και το σβηστό φως...

Για να μη διαψεύσω και την μέχρι τώρα μελέτη μου, ούτε εγώ κάθησα να κλειδώσω την καγκελόπορτα μέσα στα μαύρα σκοτάδια. Άναψα όμως το φως για να κλειδώσει τουλάχιστον ο επόμενος!

Και σήμερα κατά τις οχτώ το βράδυ που αποφάσισα να συρθώ μέχρι το σούπερ μάρκετ βρήκα την καγκελόπορτα κλειδωμένη!

Μια πρώτη διάγνωση δείχνει ότι το πολύ να είμαστε δυο άτομα στην πολυκατοικία. Και πιθανότατα και ο δεύτερος είναι εξίσου βαμπίρ και αποφεύγει τις πρωινές εξορμήσεις μες στον καύσωνα...

Για να δούμε...

It's just cigarettes...

2008-08-11T14:19:00.002+03:00

Με μουσική υπόκρουση: Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε!

3 Αυγούστου. 5 το πρωί. Στο κουπέ είμαι μόνο εγώ και μια ταλαιπωρημένη Ελβετίδα η οποία προσπαθεί να φτάσει στην Ελλάδα. Ξέχασε όμως ότι δε μπορεί να περάσει τη Macedonia χωρίς διαβατήριο και τώρα κάνει κύκλους.
Πριν κοιμηθούμε μου έλεγε για την περιπέτεια της στο προηγούμενο τρένο, όπου αμέσως μόλις πέρασαν τα σύνορα, οι συνεπιβάτες της στο κουπέ άρχισαν να βγάζουν τσιγάρα κάτω από τα μαξιλάρια, πίσω από τα καθίσματα κι από κάθε άλλο περίεργο μέρος! Για πλάκα ελέγχω πίσω από το κάθισμα μου. Τίποτε.
Λίγο πριν τα σύνορα μας ξυπνάνε άγαρμπα δυο τύποι που μπαίνουν στο κουπέ. Ο ηλικιωμένος χώνει κάτι τσάντες κάτω από το κάθισμα μου. Ο άλλος, ο οποίος είναι υπερβολικά αδύνατος, στριμώχνει το μπουφάν του πίσω από το backpack μου. Όπως κινείται πακέτα από τσιγάρα πέφτουν από τις τσέπες και μέσα από τα ρούχα του. Η Ελβετίδα με κοιτάει τρομαγμένη. "Πάλι;". Ανασηκώνω τους ώμους. Ο υπάλληλος στα σύνορα φαίνεται να τους γνωρίζει. Τους προειδοποιεί ότι σε λίγο θα περάσουν για έλεγχο. Αλλάζουν θέσεις, κλείνουν τις κουρτίνες και ο ηλικιωμένος φυλάει τσίλιες όσο ο άλλος ανεβαίνει πάνω στο κάθισμα, βγάζει από την τσέπη του ένα κατσαβίδι (!) και αρχίζει να ξεβιδώνει το φως της οροφής. Τοποθετεί μέσα ένα κουτί τυλιγμένο σε μαύρη σακούλα. Η Ελβετίδα βουτάει τη βαλίτσα της και βγαίνει από το κουπέ. Την ακολουθώ με συνοπτικές διαδικασίες όσο ο νεαρός μου φωνάζει "It's just cigarettes"...

Για τη βαλίτσα έχετε εισιτήριο;

2008-08-11T14:15:00.002+03:00

Σόφια. 3 Αυγούστου, δύο η ώρα το μεσημέρι. 40 βαθμοί υπό σκιά. Backpack, τσάντες, σακ βουαγιάζ... Δύο ταλαιπωρημένες τουρίστριες περιμένουν επί 45 λεπτά ένα λεωφορείο που δεν περνάει. Μια πολύ ευγενική κοπελιά που είχαμε ρωτήσει νωρίτερα για τη στάση, μας λέει ότι μόλις έμαθε ότι λόγω έργων το λεωφορείο δε σταματάει εδώ!!!
Περνάμε απέναντι στη σωστή στάση και επιτέλους μπαίνουμε στο ρημαδολεωφορείο. Χτυπάμε τα εισιτήρια και καταρρέουμε στα καθίσματα. Για την ακρίβεια χτυπάμε μόνο το ένα εισιτήριο γιατί πάνω στη μία θέση βρίσκουμε ένα ήδη χτυπημένο και η κοπέλα μας λέει ότι μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε κανονικά. Και φυσικά μπαίνει ελεγκτής! Με το άγχος για το χτυπημένο εισιτήριο του τα δείχνουμε και αρχίζει να μας μιλάει στα βουλγάρικα! Η κοπελιά προσπαθεί να μας βοηθήσει. Ο τύπος ζητάει εισιτήριο για το backpack μου! Του δείχνω τα αχτύπητα που έχω στο πορτοφόλι με την ελπίδα ότι μπορώ να τα χτυπήσω τώρα. Κουνάει το κεφάλι αρνητικά και συνεχίζει την πολυλογία στα βουλγάρικα. Η κοπελιά μας λέει ότι θέλει να κατεβούμε. Κατεβαίνουμε στη στάση και μας ζητάει 10 ΛΕΒΑ (5 ευρώ). Κατεβάζω καντήλια σε ελληνικά και αγγλικά. Φωνάζει και ένα συνάδελφο του. Μου δείχνουν ένα φυλλάδιο που λέει ότι πράγματι χρειάζομαι εισιτήριο για τις μεγάλες αποσκευές. Προσπαθώ - μάταια προφανώς - να διαμαρτυρηθώ ότι κανένας δε με ενημέρωσε όταν αγόρασα τα εισητήρια. Η Ειρήνη μου λέει να πληρώσω να τελειώνουμε. Εμένα όμως με έχει πιάσει το πείσμα μου και συνεχίζω να φωνάζω. Ζητάω να μου φωνάξουν έναν αστυνομικό. Τα μόνα αγγλικά που καταφέρνει τελικά και λέει ο τύπος είναι "Here ten ΛΕΒΑ. Police hundred ΛΕΒΑ"!!! Κατεβάζω ακόμα περισσότερα καντήλια για το παράλογο της απειλής, αλλά στο τέλος ακολουθώ τη φωνή της λογικής - της Ειρήνης δηλαδή;;;!!! - και πληρώνω το καταραμένο το πρόστιμο. Ε, εδώ που τα λέμε δεν είναι και η καλύτερη ιδέα να περάσουμε όλη την πρώτη μέρα στη Σόφια σε αστυνομικά τμήματα. Άει στο διάολο όμως! Ουφ!

**** ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Χρήσιμη ταξιδιωτική συμβουλή: Όσοι ταξιδέψετε στη Σόφια μην ξεχάσετε να χτυπήσετε εισιτήριο και για τη βαλίτσα σας! ****

Ηρεμίες...

2008-08-11T14:08:00.003+03:00

Η σχέση μου με την τάξη και τον προγραμματισμό θα έλεγα ότι είναι μάλλον.. σχετική! Αλλά σίγουρα όταν πρόκειται για ταξίδι μου αρέσει να προγραμματίζω τα πάντα. Να έχω βρει από πριν εισιτήρια, δωμάτιο, να έχω ίσως κάνει συνάλλαγμα, να έχω βρει χάρτες, αξιοθέατα. Σε αυτό όμως το ταξίδι τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι...
Καταρχάς έκανα το "λάθος" να εμπιστευτώ το Σπύρο να κανονίσει τα περί του ταξιδιού μέχρι τη Νις! Ο Σπύρος όμως είναι το πιο χαλαραααα άτομο που έχω γνωρίσει! "Ηρεμίες" μου είπε! "Δε θα με αγχώσεις εσύ με τις ερωτήσεις σου"! Και το αποτέλεσμα;
Πρώτον δε βρήκαμε τρένο για Θεσσαλονίκη! Ευτυχώς υπάρχουν και τα ΚΤΕΛ και δεν πήγαμε με ωτοστόπ... Την επόμενη μέρα πραγματικά με άγχωσε μέχρι να επιβιβαστούμε στο ρημαδοτρένο (να επισημάνω ότι δεν ξύπναγε και με τίποτε;;;). Και αν και όλα πήγαν τέλεια, εγώ φρίκαρα φτάνοντας στη Νις 3 η ώρα το βράδυ χωρίς χρήματα και χωρίς να έχω ιδέα που είμαι και τι κάνω. Ο couchsurfer όμως με τον οποίο είχε συνεννοηθεί ο Σπύρος ήρθε και μας παρέλαβε με αμάξι, μας τάισε (!) και μας κοίμισε. Ένα ζεστό μπάνιο, έξι ώρες ύπνου και πολλά cartoon στη Σέρβικη τηλεόραση αργότερα μας έκανε και ξενάγηση στην πόλη, μας πήγε για καφέ και φαγητό και μας έστειλε και στην ώρα μας για το σεμινάριο!

Το δεύτερο μέρος του ταξιδιού ήταν εξ' ορισμού φλου καθώς είχα πέντε μέρες κενές αό τη λήξη του σεμιναρίου μέχρι να συναντήσω την Ειρήνη στη Σόφια. Και καθώς δεν είχα ιδέα πως θα είναι τα πράγματα στη Νις, ποιον θα γνωρίσω και που θα θέλω να πάω μετά, δε θα μπορούσα να κάνω κανένα πρόγραμμα. Κατέληξα ότι δεν έχω καμία όρεξη να γυρίσω Θεσσαλονίκη κι ότι προτιμώ να ταξιδέψω λίγο ακόμα παρατείνοντας κι άλλο την ώρα του αποχωρισμού με τα παιδιά. Και φυσικά βρέθηκα πάλι με το... γκρουπ των ανοργάνωτων! Τελευταία στιγμή και αφού οι διοργανωτές μας είχαν ρωτήσει εκατό φορές πότε θα φύγουμε και για που, οι τρεις Πορτογάλοι, η Σουηδέζα συγκάτοικος και η αφεντιά μου πήραμε το απογευματινό λεωφορείο για Βελιγράδι! Και στο σταθμό των λεωφορείων βρήκαμε και την άλλη Σουηδέζα να μας περιμένει, μετανιώνοντας που είχε φύγει τόσο νωρίς! Μας πήγε σε ένα hostel που είχε βρει στο μεταξύ και αράξαμε εκεί τρελαίνοντας πλήρως την ιδιοκτήτρια η οποία απλά ήθελε να ξέρει πόσο θα μείνει ο καθένας μας! Έλα όμως που ούτε εμείς ξέραμε!

Μερικές ώρες πανικού σχετικά με το πως και πότε θα έρθει η Ειρήνη στη Σόφια, ξεκίνησα και το τρίτο μέρος του ταξιδιού μου, το οποίο ήταν επίσης σχεδόν ανοργάνωτο. Η κράτηση είχε γίνει τηλεφωνικά, με σπαστά αγγλικά και χωρίς να έχω καμιά περεταίρω επιβεβαίωση και φυσικά οι ώρες άφιξης δε συνέπιπταν! Παρ' όλ' αυτά όμως και την Ειρήνη βρήκα, και το δωμάτιο και όλα!

Κι αν σας πω ότι το πιο δύσκολο απ' όλα σε αυτό το ταξίδι ήταν να βρω πως θα γυρίσω; Ένας τεράστιος σιδηροδρομικός σταθμός δίπλα στο μεγαλύτερο σταθμό λεωφορείων των Βαλκανίων έκαναν την επιλογή πιο δύσκολη από ποτέ, ειδικά εφόσον εγώ ήθελα τρένο και η Ειρήνη λεωφορείο! Κι όμως, ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ! :)

...

2008-07-09T19:31:00.001+03:00

Ξέρεις, πολλές φορές όταν ακούω ένα από κείνα τα αστεία που μόνο εσύ θα καταλάβαινες, κοιτάω τριγύρω για να δω αν γελάς… Αλλά δεν είσαι εκεί…

Κλειδωμένη καγκελόπορτα...

2008-06-07T21:33:00.001+03:00

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να διαπιστώσεις αν γύρισες αργά στο σπίτι...
Υπάρχει ο απλός: να κοιτάξεις το ρολόι σου!
Αν είσαι ένα από εκείνα τα περιέργα πλασμάτα που ζουν χωρίς ρολόγια (!!!) μπορείς να κοιτάξεις το κινητό σου για να δεις την ώρα...
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον τρόπο του μικρού εξερευνητή - φυσιολάτρη και να κοιτάξεις τον ουρανό...
Να κρίνεις από τις εκνευρισμένες φωνές των γειτόνων όταν μεθυσμένος θα σκοντάφτεις στις γλάστρες...
Από το αν ξύπνησε η μικρή Ελισάβετ απέναντι...
Ακούγοντας παιδικά από την τηλεόραση του γείτονα...
Ή πρωινάδικα από τον απέναντι...
Ακούγοντας τον κόκορα...
Την καμπάνα...
Κρίνοντας από το αν σε κόβουν οι φακοί...
Αν το βιολογικό σου ρολόι έχει αρχίσει να χάνει...
Από το ξυπνητήρι που βρίσκεις στο διαμέρισμα να χτυπάει (και φυσικά ξεχνάς να το κλείσεις για το Σαββατοκύριακο)...

Στην πολυκατοικία μου λοιπόν υπάρχει και ένας επιπλέον τρόπος!
Η καγκελόπορτα!
Κλειδωμένη ή ξεκλείδωτη;

Στατιστικές μελέτες έχουν δείξει τα παρακάτω:

10 με 12 κλειδωμένη... (οι ευσυνείδητοι γείτονες επιστρέφουν και κλειδώνουν για ασφάλεια)
12 με 2 ξεκλείδωτη... (οι λιγότερο ευσυνείδητοι κάτοικοι βγαίνουν ή δέχονται επισκέψεις ή παραγγέλνουν σουβλάκια και αφήνουν ανοιχτά...)
2 με 5:30 κλειδωμένη... (ε, όλο και κάποιος φιλοτιμείται να συνετιστεί στους κανόνες της πολυκατοικίας και να κλειδώσει)
5:30 ανοιχτή... (εδώ παίζεται... ή ο πρώτος πρωινός άφησε ανοιχτά, ή ο τελευταίος βραδυνός ήταν απλά πολύ τύφλα για να ξαναβρεί την κλειδαριά...)

Κι η μελέτη πάνω στην καγκελόπορτα συνεχίζεται...

Πώς καταλαβαίνεις ότι πάλι έχεις μείνει μόνος στην πολυκατοικία κι όλοι λείπουν σε διακοπές;
Η καγκελόπορτα είναι κλειδωμένη από τις έξι το πρωί μέχρι τις δέκα το βράδυ!

Πώς καταλαβαίνεις ότι η σπιτονυκοκοιρά λείπει διακοπές;
Η καγκελόπορτα είναι διάπλατα ανοιχτή!
Γιατί τα φώτα της εισόδου είναι σβηστά και φυσικά κανείς δε βλέπει για να ξανακλειδώσει!

Πώς καταλαβαίνεις ότι τωωωωωρα την πάτησες;
Έχεις κατέβει βιαστικά να ξεκλειδώσεις και πάνω στη βιασύνη σου πιάνονται τα κλειδιά στο πόμολο της εξώπορτας - από τη μέσα πλευρά! Και βρίσκεσαι στην αυλή με κάλτσα και σαγιονάρα! Ανάμεσα σε μια κλειστή και μία κλειδωμένη πόρτα! Και χρησιμοποιείς κάποιον από τους παραπάντω τρόπους για να εκτιμήσεις τις συνέπειες τους να χτυπήσεις ένα κουδούνι να σου ανοίξουν να πιάσεις τα κλειδιά σου! Και η φίλη σου το βρίσκει εξαιρετικά αστείο! Και τα μυαλά... στην καγκελόπορτα!

Το χέρι στο παράθυρο

2008-06-07T20:43:00.006+03:00

Κάποιος ίσως με έλεγε ψυχωτική... Δεν είμαι όμως. Δεν αναβοσβήνω 13 φορές το διακόπτη του ρεύματος για να μην πεθάνει η οικογένειά μου. Ούτε ελέγχω 7 φορές την πόρτα πριν φύγω από το σπίτι.
Μπορεί καμιά φορά να προσέχω να μην πατάω τις γραμμές στο πεζοδρόμιο... Και να αθροίζω τα νούμερα στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Και να θεωρώ τύχη να βρω τουλάχιστον μία με άθροισμα 18 μέχρι να φτάσω σπίτι. Κι ίσως καμιά φορά να έχω κάνει κανέναν κύκλο παραπάνω για να βρω τον πολυπόθητο συνδιασμό. Κατά προτίμηση με διπλά. Αλλά και μια ακολουθία 567 ή 3456 πάλι είναι καλή...
Αλλά δεν είμαι ψυχωτική.
Είναι παιχνίδια όλα αυτά.
Παιχνίδια δεν είναι;
Και αυτό με το στοιχειωμένο σπίτι παιχνίδι είναι. Φοβάμαι κάθε φορά που περνάω απ' έξω βράδυ. Και σκέφτομαι επίτηδες τρομαχτικές ιστορίες. Και σκέφτομαι ότι θα δω το χέρι στο παράθυρο. Μια ματωμένη παλάμη. Να εμφανίζεται στο δεξί παράθυρο του τελευταίου ορόφου. Να σέρνεται για λίγα δευτερόλεπτα πάνω στο σκονισμένο τζάμι και να χάνεται. Αφήνοντας ένα ματωμένο αποτύπωμα που δύσκολα διακρίνεται μέσα στο σκοτάδι.
Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που περνάω μπροστά από το σπίτι.
Και χτες το είδα.
Είδα πράγματι το χέρι. Τη ματωμένη παλάμη. Να σέρνεται για μερικά δευτερόλεπτα πάνω στο τζάμι. Και να χάνεται.
Έτριψα τα μάτια μου. Ξανακοίταξα στο παράθυρο. Το δεξί παράθυρο του τελευταίου ορόφου. Στη σκόνη νόμισα πως διέκρινα ίχνη από αίμα. Σταμάτησα και αφουγκράστηκα.
Κανένας ήχος δεν ερχόταν από το στοιχειωμένο σπίτι. Το λιγοστό φως δε μου επέτρεπε να δω καλά το παράθυρο. Οι σκιές έπαιζαν παιχνίδια με τα μάτια μου. Το μυαλό μου μου έπαιζε παιχνίδια. Δε μπορεί να είδα το χέρι. Το φαντάστηκα.
ΤΟ φαντάστηκα...
ΤΟ Φαντάστηκα...
ΤΟ ΦΑντάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝτάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤάστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤΑστηκα...
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣτηκα...

Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)

2008-04-15T03:54:00.003+03:00

Ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος...

Τι λέτε;

Παίζουμε;

Απλά άλλο ένα παιχνίδι γρίφων ;-)

Me and my band!

2008-03-12T00:37:00.004+02:00

Να ένα εύκολο post!
Έτσι, για να μη λέτε ότι δε γράφω τίποτε στο blog μου!
Είναι ένα παιχνιδάκι που μου έστειλε η Χιονάτη!

Kανόνες:
1. Μπαίνεις στη wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Ορίστε λοιπόν τα αποτελέσματα μου!

Περιμένω τα νέα cds των ARTemeis, xamenos, Μαρία, Sweet and bitter και elgalla!

Τι ΔΕΝ έγραψα στο χαρταετό μου...

2008-03-11T14:54:00.003+02:00

Καταρχάς να δηλώσω ότι ακόμα μου αρέσει να πετάω αετό! Και δεν δέχομαι τις θεωρίες ότι αυτά είναι για τα πιτσιρίκια κτλ...

Εξάλλου τα πιτσιρίκια δεν πετάνε αετό! Οι μπαμπάδες τους πετάνε! Οι μπαμπάδες φτιάχνουν τα ζύγια, κάνουν πατέντες με την ουρά, τρέχουν πάνω κάτω σαν τρελοί (γι αυτό και αυτήν ειδικά τη μέρα μπορούν να καθήσουν χωρίς τύψεις στο τραπέζι!) κι όταν επιτέλους σηκώσουν τον αετό παραχωρούν στο πιτσιρίκι το δικαίωμα να κρατήσει την καλούμπα! Για πέντε λεπτά όμως! Γιατί μετά θα πρέπει να το ελέγξουν πάλι, να ξαναρχίσουν να τρέχουν για να μην πέσει στα καλώδια της ΔΕΗ ή στη θάλασσα κ.ο.κ.
Όχι βέβαια ότι και τα πιτσιρίκια πολυασχολούνται! Για πέντε λεπτά χαζοχαίρονται και μετά ασχολούνται με κάτι πιο διασκεδαστικό από το να κρατάς ένα σκοινί ενός αετού που ούτε που μπορείς να πολυδείς πλέον! (ναι, συνήθως το πιτσιρίκι δεν ξέρει ποιος είναι ο αετός του! από μια απόσταση και μετά όλοι ίδιοι είναι! ιδέα για μπαμπάδες που ΔΕΝ μπορούν ή βαριούνται να πετάξουν χαρταετό: δώστε στο πιτσιρίκι το σκοινί - σκέτο - και δείξτε του τον αετό του διπλανού - και πιο επιδέξιου - μπαμπά και αφήστε το να χαίρεται! δε θα καταλάβει ποτέ τη διαφορά πιθανότατα!)

Anyway, το θέμα μου είναι ότι δε θέλω να έχω άλλον έναν συνηθισμένο αετό, από αυτούς που πουλάνε ανά 100 μέτρα σε κάθε κεντρικό δρόμο! Θέλω ο αετός μου να έχει προσωπικότητα! Αν και ο Bob Σφουγγαράκης έχει πλάκα! Κι η Εθνική Ελλάδος σε χαρταετό ήταν μια αρκετά καλτ επιλογή! :-Ρ
Σκεφτόμουν λοιπόν να πάρω ένα μαρκαδόρο και να προσθέσω το προσωπικό μου μήνυμα στο χαρταετό μου! Φυσικά το ξέχασα... Αλλά οι ιδέες είναι εδώ για του χρόνου! Ή για την επόμενη απόπειρα φέτος (ναι, ομολογώ, δεν πέταξε ο αετός φέτος...) (προσπαθήσαμε όμως) (και παραλίγο να κάνω και το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα για φέτος, έστω και κατά λάθος)

Η πρώτη ιδέα ήταν σχετικά κλασσική! Μια φράση με βαθύ νόημα! Και μια ταξιδιάρικη αίσθηση. Μια μελαγχολία:
Χ*ζε ψηλά κι αγνάντευε!

Υπήρξαν βέβαια και μερικές πιο σοβαρές και βαθυστόχαστες ιδέες όπως το:
Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει...

Ή το πιο βαρύγδουπο:
Οσο πιο μεγάλος είσαι τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνεις όταν πέσεις

Επίσης - και γι αυτό φταίνε οι μαθητές μου - με έπιασε κι αυτό το... φίλαθλο αίσθημα και πολύ το σκεφτόμουν να γράψω:
Εκεί ψηλά στη θύρα 13...

Είχα και κάτι ιδέες εμπνευσμένες από τη μυθολογία... Να ονομάσω ίσως τον αετό μου Ίκαρο!

Ή έστω να γράψω το url του site μου και να κάνω λίγη δωρεάν διαφήμιση! "Υψηλού" επιπέδου!

Και του χρόνου (βλέπουμε)!
__________

Αυτό είναι το πρώτο post για το 2008! Οπότε να σας ευχηθώ καλή χρονιά! Και να εγκαινιάσω μια νέα κατηγορία με τίτλο ΔΕΝ! Γιατί πολλά σκέφτομαι να γράψω ή να κάνω και για x,y,z λόγους (βλέπε βαρεμάρα, αναβλητικότητα, κακό προγραμματισμό) δεν υλοποιώ ποτέ.

Είναι αθώος ο Μέρφυ;

2007-12-17T05:20:00.001+02:00

Κάθε φορά που περιμένω στην ουρά του σούπερ μάρκετ καταριέμαι τον Μέρφυ! Γιατί όποια ουρά και να διαλέξω πάντα τελευταία τελειώνει!
Γενικά τον Μέρφυ τον κατηγορώ συχνά πυκνά για ότι στραβό μου συμβαίνει! Αλλά σήμερα άκουσα μια ενδιαφέρουσα άποψη που τον απαλάσσει τον καημένο από ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης!
Ας το δούμε καθαρά μαθηματικά το θέμα. Πιθανότητες!
Έστω ότι υπάρχουν τρία ταμεία στο σούπερ μάρκετ. Και αντίστοιχα τρεις ουρές. Κάθε μία από αυτές έχει 1/3 πιθανότητα να τελειώσει πρώτη. Εσύ υποχρεωτικά διαλέγεις και στέκεσαι σε μία από αυτές. (διαλέγοντας αυτήν με τα λιγότερα καρότσια και τις λιγότερες γιαγιάδες!)
Η πιθανότητα να τελειώσει η δική σου ουρά πρώτη είναι λοιπόν μία στις τρεις...
Η πιθανότητα τώρα να τελειώσει μία από τις δυο άλλες ουρές πρώτη είναι 2/3...
Άρα για τα δύο τρίτα τουλάχιστον των περιπτώσεων ΔΕΝ φταίει ο Μέρφυ!
:Ρ

Broken Glass...

2007-11-10T03:55:00.001+02:00

Είχε περάσει αρκετός καιρός αλλά εγώ μπορούσα να δω ακόμα τα σημάδια του πάνω της. Όχι, προς θεού... Δεν εννοώ χτυπήματα. Ποτέ του δεν τη χτύπησε. Την είχε όμως τσακίσει σε τόσους άλλους τομείς. Είχε τσακίσει την αυτοπεποίθηση της, το ηθικό της, την εικόνα που είχε για τον κόσμο.
Τόσους μήνες μετά δεν είχε ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό. Κι ίσως να μην τον ξαναέβρισκε ποτέ.
"Πάντα παίρνουμε κάτι από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε", συνήθιζε να λέει, "και πάντα κι αυτοί παίρνουν κάτι από μας"...
Αυτός έμοιαζε να της έχει πάρει τα πάντα. Εξωτερικά ήταν η ίδια. Από μέσα όμως, από μέσα έμοιαζε κενή.
Κάθε της σκέψη, κάθε της κίνηση καθρέφτιζε αυτόν. Πίσω ακόμη κι από τις πιο απλές της συνήθειες κρυβόταν αυτός.
Είχα μάθει να τη διαβάζω τόσο καλά. Ακόμη κι οι πιο κρυφές της σκέψεις ήταν ορατές σε μένα. Κι ανησυχούσα. Προσπάθησα πολλές φορές να τη βοηθήσω. Να της μιλήσω. Να την κάνω επιτέλους να μιλήσει. Απέτυχα.
Την αγαπούσα όμως. Ήμουν ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Κι ας έβλεπα ότι δεν υπήρχε πια περίπτωση να το καταλάβει. Κι ας ήξερα ότι εγώ ποτέ δε θα μπορούσα να της το πω...
Συνέχιζα να την αγαπάω και να ψάχνω στα λόγια της, στο βλέμμα της, την κοπέλα που ήξερα... Και μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι ένα βράδυ Σαββάτου. Είχα πάει στο σπίτι της και την είχα βρει στη γνωστή της κακή διάθεση. Αράξαμε στον καναπέ βλέποντας μια ανόητη αμερικάνικη σειρά. Πρέπει να με πήρε ο ύπνος. Με ξύπνησε ο θόρυβος ενός ποτηριού που έσπαγε.
Στεκόταν στη μέση του δωματίου, με τα γυαλιά σκορπισμένα γύρω της. Τα χέρια της σφιγμένα σε γροθιές. Να τραντάζεται από τα νεύρα.
Προσπάθησα να την πάρω αγκαλιά, να την ηρεμήσω...
Αυτό φάνηκε να την εκνεύρισε ακόμα περισσότερο.
Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά λεπτά μέχρι να καταλάβω ότι εγώ ήμουν η αιτία του θυμού της.
Έχουν περάσει τρία χρόνια κι ακόμα δεν ξέρω γιατί._

Ποιος είναι ο επόμενος όρος;

2007-10-27T18:34:00.001+03:00

Σήμερα διάβασα την Ακολουθία της Οξφόρδης και... εκνευρίστηκα! (με την καλή έννοια)
Το βιβλίο ανήκει στη λεγόμενη μαθηματική λογοτεχνία αλλά έχει τα λιγότερα μαθηματικά απ' όσα έχω διαβάσει. Σου δίνει όμως άφθονο υλικό για παραπέρα έρευνα! Τόσο search στο google με άλλο βιβλίο δεν πρέπει να έχω κάνει!
Που είναι το πρόβλημα λοιπόν; Στο τέταρτο ήδη κεφάλαιο αναφέρει τους τρεις πρώτους όρους μιας ακολουθίας! Και πουθενά σε ολόκληρο το βιβλίο δε δίνει τη λύση της!

Τι κάνει λοιπόν ένας καμένος άνθρωπος; Ο οποίος τελείωσε το βιβλίο πέντε λεπτά πριν βγει; Σάββατο βράδυ; Καταρχάς ενημερώνει έταιρο καμένο για την ύπαρξη του προβλήματος! Και τον αφήνει κι αυτόν να παιδεύεται μέρα που είναι! Κι έπειτα - εν μέσω καπνών και ποτών - παρουσιάζει το πρόβλημα σε τρίτη καμένη! Κι αφού το λύσει; Έρχεται να παιδέψει κι εσάς!

Τι λέτε; Δέχεστε την πρόκληση;

Οι τρεις πρώτοι όροι είναι αυτοι:

Ή όπως τους περιγράφει το βιβλίο: Το πρώτο ήταν αναμφισβήτητα ένα κεφαλαίο Μ, το δεύτερο έμοιαζε με καρδιά πάνω σε μια γραμμή και το τρίτο ήταν ο αριθμός οχτώ...

Τεχνικός δι' αλληλογραφίας

2007-09-29T15:09:00.001+03:00

Όλα ξεκίνησαν όταν δήλωσα ότι δεν ξαναπάω σε κανενός το σπίτι να του φτιάξω το pc χωρίς αμοιβή!
Ε, είχα βαρεθεί να τρέχω και να... κυλιέμαι στα πατωματα όταν οι ιδιοκτήτες καθόντουσαν αναπαυτικά στις καρεκλίτσες τους πίνοντας καφέ και δίνοντας οδηγίες! Ενίοτε φωνάζοντας κιόλας: "Αν είναι να το κάνεις χειρότερα άστο!"
Αν πληρωνόμουν για κάθε τέτοιου είδους επίσκεψη τώρα θα είχα λύσει το οικονομικό μου πρόβλημα! Τι dsl έχω συνδέσει, τι format έχω κάνει, τι προγράμματα έχω εγκαταστήσει, τι σκληρούς και dvd-players έχω συνδέσει ούτε που θυμάμαι!
Το κόλπο φαινομενικά έπιασε!
Οι φίλοι μου σταμάτησαν να μου λένε την κλασσική ατάκα "Μιας και ήρθες, δε ρίχνεις και μια ματιά στο pc μου;"!
Και ανακάλυψαν ότι έχουν κι άλλους φίλους - θύματα - τεχνικούς!
Για λίγο καιρό ήμουν πανευτυχής!
Μετά άρχισα να αισθάνομαι λίγο πικαρισμένη... Αισθανόμουν "κάπως" όταν άκουγα ότι φώναξαν κάποιον άλλο να τους φτιάξει το pc... Και καλά αν ο άλλος τα έκανε μαντάρα! Τα έπαιρνα στο κρανίο όταν άκουγα ατάκες του στυλ "Ο Νίκος μου σύνδεσε επιτέλους ΚΑΙ το cd-player που εσύ βαριόσουν!" ή "Μου καθάρισε τον υπολογιστή και τον βίδωσε κιόλας, όχι σαν κι εσένα που κάθε φορά αποφάσιζες ότι και με μια βίδα στέκεται ο σκληρός!"...
Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει ακόμα!
Γιατί εγώ είχα δηλώσει ότι "δεν ξαναπάω σε κανενός το σπίτι να του φτιάξω το pc χωρίς αμοιβή"! Δεν είχα δηλώσει ότι δεν παρέχω τεχνική υποστήριξη ούτε τηλεφωνικώς!
Άρχισαν λοιπόν τα τηλέφωνα!
Για μια περίοδο σκεφτόμουν να σηκώνω το τηλέφωνο και να λέω "Έχετε καλέσει τη γραμμή δωρεάν τεχνικής υποστήριξης. Αυτή τη στιγμή όλες οι γραμμές μας είναι κατηλειμμένες. Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα"! Αλλά μιας κι ακόμα δεν έχω πάρει τηλέφωνο με αναγνώριση είπα να μη φρικάρω τη μάνα μου ή τη γιαγιά μου που θα με ψάχνουν να πάω να πάρω το τάπερ με τα γεμιστά!
Οπότε άρχισα να συνδέω dsl από το τηλέφωνο!
Βάζεις το καλώδιο του τηλεφώνου στο μόντεμ... Συνδέεις το καλώδιο δικτύου από το μόντεμ στον υπολογιστή.. Ε, που να ξέρω που ακριβώς είναι η υποδοχή;;; Κάπου πίσω! Ψάξε! Όχι... Αν δε χωράει προσπαθείς να το βάλεις στην υποδοχή του τηλεφώνου. Δίπλα!
Και άλλα τέτοια ωραία...
Με το τηλέφωνο στηριγμένο στον ώμο να ψάχνω στο ίντερνετ τι πακέτο έχει αγοράσει ο καθένας, τι μόντεμ έχει το συγκεκριμένο πακέτο και τι διάολο ρυθμίσεις θέλει!
Κι η πλάκα είναι ότι συνήθως δούλευε!
Μετά βέβαια περάσαμε και στο επόμενο στάδιο!
Τεχνική υποστήριξη μέσω κινητού! Εγώ στο μετρό κι η άλλη να με ρωτάει τι ρυθμίσεις χρειάζεται το e-mule! Κι οι συνεπιβάτες μου να κοιτάνε περίεργα!
Αφορμή γι αυτό το κείμενο (ναι, καλά, αφορμή για να γκρινιάξω εννοώ) ήταν η... καινούρια φωτογραφική μηχανή της αρχιτεμπέλας! Όνομα και πράγμα!
- Μα καλά, οδηγίες δεν έχει;
- Έχει, αλλά είναι στα αγγλικά και βαριέμαι!
Πρόβλημα πρώτο! Πού μπαίνει η κάρτα μνήμης; (πολύ με προκαλεί αυτή η ερώτηση... αλλά θα είμαι κυρία!) Και που να ξέρω εγώ; Ψάξε! Κάποια υποδοχή θα έχει! Αμ, δε!
Έμπνευση! Ρε συ, μήπως είναι πίσω από τη μπαταρία;;;
Το βρήκαμε!
Μετά από λίγο δεύτερο τηλέφωνο...
- Δε μπαίνειιιι...
(πάλι σκέφτομαι διάφορα περίεργα να απαντήσω αλλά διατηρώ τον επαγγελματισμό μου)
Αναλύουμε όλους τους τρόπους που μπορεί να μπει μια μνήμη σε μια υποδοχή... Από μπρος, από πίσω, μπρούμυτα, ανάσκελα! (γκουχ! γκουχ!)
Και πάλι δε μπαίνει...
- Ρε συ, όταν λέμε δε μπαίνει, τι εννοούμε; Δε χωράει; Περισσεύει; (hot line έχουμε γίνει)
Έμπνευση νούμερο δύο!
Ρε συ, μήπως η μνήμη είναι σε ανταπτοράκι;
Το βρήκαμε κι αυτό!
Να μη συνεχίσω καλύτερα... Μετά προσπαθήσαμε να βρούμε πως πας στην προεπισκόπηση, πως ρυθμίζεις το μέγεθος της φωτογραφίας και πως τραβάς βιντεάκι. Κι όλα αυτά με εμένα στο κρεβάτι, να ατενίζω το ταβάνι και να περιμένω την επιφώτηση!
Διευκρινίζω λοιπόν: δεν παρέχω πλέον δωρεάν τεχνική υποστήριξη ούτε κατ' οίκον, ούτε τηλεφωνικώς! Ούτε μέσω msn! :-Ρ

Η κρίση του Σεπτέμβρη

2007-09-22T03:22:00.001+03:00

Αν ήταν στο χέρι μου θα έσβηνα από το ημερολόγιο ορισμένες ημερομηνίες...
Καταρχάς θα έσβηνα την 17η Ιουνίου! Και θα έμενα για πάντα 24! Και πολλά είναι ήδη... (Αν βέβαια με το σβήσιμο αυτής της μέρας εγώ εξακολουθούσα να μεγαλώνω, άστην καλύτερα, ας υπάρχει... Να παίρνω και κανένα δώρο!)
Έπειτα θα έσβηνα την Πρωτοχρονιά. Μαζί με την παραμονή... Δε θέλω να ξανακάνω απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε! Δε θέλω να βάλω νέους στόχους - που σίγουρα δε θα εκπληρώσω! Ούτε να ξαναπνίξω τον... πόνο μου στη σαμπάνια! Άσε που έτσι θα γλιτώσω κι από τα κάλαντα! Κι από τη χασούρα στα χαρτιά! Και τη μόνιμη ατυχία μου στη βασιλόπιτα! (κι από την ηλίθια θεωρία ότι το πως θα σου πάει η χρονιά εξαρτάται από το πως θα σου πάει όπως η πρώτη μέρα! γιατί αν πάει έτσι... δεν πάει!)
Μιας και πήρα φόρα ας σβήσω και την 14η Φεβρουαρίου. Την οποία την απεχθάνομαι έτσι κι αλλιώς. Είτε είμαι μόνη είτε όχι... Όχι άλλες καρδούλες! Όχι άλλα λούτρινα αρκουδάκια που λένε σ' αγαπώ! Όχι άλλα κόκκινα τριαντάφυλλα και κάρτες που τραγουδάνε!
Να σβήσω και το Πάσχα; Μπα... Άστο! Τετραήμερο βγάζει... Βολεύει!
Και τέλος θα έσβηνα ολόκληρο το Σεπτέμβρη! Την κατεξοχήν μεταβατική περίοδο! Από τις διακοπές στα βάσανα! Την περίοδο που ουσιαστικά ξεκινάει ο χρόνος! Από τα έξι, που μας στέλνουν για πρώτη φορά σχολείο, μέχρι να βγούμε στη σύνταξη ο Σεπτέμβρης θα φωνάζει "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"! Τέρμα το καλοκαίρι! Πίσω στα θρανία, στη ρημαδοεξεταστική, στη δουλειά. Και καπάκι θα αρχίσει και να βρέχει. Το ραδιόφωνο θα παίζει τα τραγούδια που με κάνουν να θέλω να κόψω τις φλέβες μου. Θα με πιάνουν κι οι τύψεις μου που όλο ανέβαλα το διάβασμα και τώρα τρέχω και δε φτάνω... Θα με πιάνουν και τα νεύρα μου που οι άλλοι θα γυρνάνε μαυρισμένοι κι εγώ θα μετράω στα δάχτυλα του ενός χεριού τα μπάνια που έκανα φέτος (μαζί με τα βραδινά...).

Γαμώ το!
Με έπιασε πάλι η κρίση του Σεπτέμβρη...
I feel blue...
Τα νεύρα μου είναι τσιτωμένα.
Είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα με το παραμικρό.

Πώς γίνεται να περάσει αυτός ο μήνας σε fast forward;

Master Mind σε έξι κινήσεις...

2007-09-05T18:02:00.001+03:00

Μπλε. Πράσσινο. Κόκκινο. Γαλάζιο.
2 μαύρα...

Το κεφάλι μου πονάει. Και βαριέμαι να σκεφτώ.

Μωβ. Μωβ. Κίτρινο. Κίτρινο.
1 λευκό...

Μια κίνηση που πάντα μετανιώνω. Δε μου αρέσει να ξοδεύω έτσι τις κινήσεις μου. Αλλά πραγματικά αυτή τη στιγμή δε μπορώ να σκεφτώ. Πραγματικά πονάει το κεφάλι μου. Και θα ήθελα να σηκωθώ από τον υπολογιστή. Αλλά δε μπορώ. Ψυχαναγκασμός; Ίσως;

Κίτρινο. Πράσινο. Κόκκινο. Μπλε.
1 μαύρο, ένα λευκό.

Γιατί το κίτρινο και όχι το μωβ;

Κίτρινο. Κόκκινο. Κόκκινο. Γαλάζιο.
2 μαύρα, ένα λευκό.

Γιατί το κίτρινο και όχι το μωβ;

Κίτρινο. Γαλάζιο. Κόκκινο. Γαλάζιο.
2 μαύρα, δύο λευκά.

Κι όμως... Ήταν το κίτρινο...
Το μυαλό μου δε συμφωνεί με τις κινήσεις των χεριών μου. Τα χέρια μου όμως έχουν πάρει πρωτοβουλία.
Μία κίνηση μένει. Να το λύσω. Να κλείσω επιτέλους το pc. Το κεφάλι μου θα σπάει.
Προσπαθώ να ελέγξω τις πάνω σειρές. Πρέπει να είναι απλό πλέον. Οι χρωματιστές τελείες μπερδεύονται.
Να το λύσω...
Να το κλείσω...

Γαλάζιο. Κίτρινο. Κόκκινο. Γαλάζιο.

Ναι.

You solved it in 6 moves.
Do you wish to play again?

Ναι.

Τα χέρια μου πήραν για άλλη μια φορά την πρωτοβουλία...

Μπλε. Πράσινο. Κόκκινο. Γαλάζιο.

I wish it was over...

Το ερειπωμένο σπίτι

2007-09-03T19:47:00.001+03:00

Τρία πιτσιρίκια κλωτσάνε μια μπάλα έξω από το ερειπωμένο σπίτι. Κάθομαι απέναντι, μασουλώντας σποράκια και τα κοιτάω. Κοιτάω και το ρολόι μου. Έχει αργήσει.
Που και που η μπάλα ξεφεύγει και χώνεται στους θάμνους της αυλής. Τότε τα πιτσιρίκια κοιτιούνται με νόημα κι ένα από αυτά τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί, παίρνει τη μπάλα και γυρίζει στην ασφάλεια του δρόμου. Χωρίς να ρίξει μια δεύτερη ματιά στο σπίτι.
Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει. Τα σποράκια έχουν σχηματίσει ένα βουναλάκι δίπλα μου. Δεν πρόκειται να έρθει...
Δε φεύγω όμως ακόμα. Μένω λίγο ακόμα εκεί, παρατηρώντας τα παιδιά.
Ένα κρατς κι έπειτα μια περίεργη παγωμάρα επικρατεί. Τα παιδιά έχουν σταματήσει να παίζουν. Η μπάλα έχει ξεφύγει για άλλη μια φορά. Έχει μπει στο σπίτι από το ανοιχτό παράθυρο.
Τα δυο παιδιά αρχίζουν να σκουντάνε το τρίτο. "Είναι η σειρά σου", του λένε. Το παιδί όμως δεν κουνιέται. Συνεχίζουν να το σπρώχνουν. Το σέρνουν σχεδόν μέχρι την καγκελόπορτα της αυλής. Το παιδί γατζώνεται από τα κάγκελα. Βάζει τα κλάματα.
Σηκώνομαι και πλησιάζω. Μπαίνω αποφασιστικά στην αυλή. Τα παιδιά κάνουν δυο βήματα πίσω και παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα. Το παιδί που μέχρι πριν λίγο έκλαιγε σκουπίζει τα μάτια του με την ανάστροφη της παλάμης.
Τα ψηλά χόρτα γαργαλάνε τα πόδια μου. Ελπίζω να μην έχει τσουκνίδες.
Κοιτάω το παράθυρο στο οποίο έπεσε η μπάλα. Δεν τη βλέπω. Πρέπει να έχει κυλίσει πιο μέσα. Δοκιμάζω την πόρτα. Είναι κλειδωμένη. Κάθομαι στο περβάζι του παραθύρου και μπαίνω στο σπίτι. Τα παπούτσια μου σηκώνουν ένα σύννεφο σκόνης. Βρίσκομαι σε ένα άδειο δωμάτιο.

Τα μάτια μου σιγά σιγά συνηθίζουν στο μισοσκόταδο του σπιτιού. Η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Κλειστοφοβική.
Η μπάλα έχει κυλίσει στο βάθος. Σε ένα δεύτερο δωμάτιο. Προχωράω προς τα εκεί.
Πιάνω τη μπάλα.
Το δωμάτιο είναι κι αυτό άδειο. Σε μια γωνιά ένα μεταλλικό κουτί. Το παίρνω. Το ανοίγω. Φωτογραφίες και χαρτιά. Γράμματα. Μερικές κάρτες. Ένα κομμάτι φιλμ. Το σηκώνω και το κοιτάω στο λιγοστό φως που μπαίνει από το παράθυρο.
Μια παρέα που παίζει με μια μπάλα. Μια μπάλα που πέφτει στο ανοιχτό παράθυρο. Μια κοπέλα που πάει να την πιάσει. Ένα κουτί με φωτογραφίες. Η τελευταία στάση είναι καμμένη.
Ένας μεταλλικός ήχος ακούγεται πίσω μου. Γυρνάω απότομα. Ένας άντρας στέκεται στο άνοιγμα της πόρτας. Στα χέρια του κρατάει μια φωτογραφική μηχανή. Και ξέρω ότι έχει άλλη μια πόζα. Μία τελευταία πόζα...

Η κοπέλα στο παράθυρο

2007-09-02T23:04:00.001+03:00

Το παράθυρο του σπιτιού μου βλέπει στον ακάλυπτο. Και συχνά, όταν κάθομαι στο γραφείο, κοιτάω έξω. Σπάνια κάθεται κάποιος στο μπαλκόνι του. Μόνο μια κοπέλα είναι πάντα στο παράθυρο της. Χλωμή, με μακρυά, ξανθά μαλλιά. Καπνίζει ακουμπισμένη στο περβάζι. Με το βλέμμα άδειο.
Χτες την κοίταζα πάλι. Καθόταν εκεί. Ακίνητη. Κάθε φορά που σήκωνα τα μάτια μου την έβλεπα στην ίδια θέση. Που και που μόνο τίναζε τη στάχτη του τσιγάρου της. Που και που έσβηνε το ένα και άναβε ένα άλλο.
Πρώτη φορά την παρατηρούσα τόσο πολλή ώρα.
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει κι αυτή στεκόταν ακόμα εκεί. Ήθελα να φύγω από το γραφείο, να ξαπλώσω, αλλά για κάποιο λόγο δε μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω της.
Μια δυο φορές που έκανα να σηκωθώ νόμισα ότι άκουσα τη φωνή της μες στο κεφάλι μου. "Μη! Μη σηκωθείς. Μείνε λίγο ακόμη. Υπάρχει λόγος."
Κι έμεινα πράγματι αρκετή ώρα ακόμη στην ίδια στάση.
Έξω πια είχε βραδιάσει για τα καλά. Ούτε εγώ ούτε αυτή είχαμε ανάψει τα φώτα στο σπίτι. Αυτό που έβλεπα πια ήταν μια σκιά στο παράθυρο. Που φωτιζόταν που και που από την κάφτρα του τσιγάρου της.
Είχα αρχίσει να κουράζομαι. Και με είχε πιάσει μια διαολεμένη δίψα. Αλλά δεν μπορούσα να σηκωθώ. Ούτε για να διανύσω τα πέντε βήματα μέχρι το ψυγείο.
Ώσπου ξαφνικά τον είδα. Πλησίαζε αργά αργά από πίσω της. Στα χέρια του κρατούσε ένα κομμάτι σχοινί.
Την αγκάλιασε απαλά. Άρχισε να τη φιλά στο λαιμό.
Αυτή δε γύρισε να τον κοιτάξει. Δεν ανταποκρίθηκε στα χάδια του. Έγειρε απλά λίγο το κεφάλι στο πλάι. Αυτός συνέχισε να τη φιλάει. Σιγά σιγά πέρασε το σχοινί γύρω από το λαιμό της.
Η κοπέλα έμεινε σχεδόν ακίνητη. Έσκυψε ελαφρά το κεφάλι κι έμεινε εκεί. Σε στάση αναμονής.
Αυτός με μια αποφασιστική κίνηση έσφιξε το σχοινί.
"Μηηηηηηηηη!", φώναξα... Αλλά κανένας ήχος δε βγήκε από το στόμα μου. Προσπάθησα να σηκωθώ αλλά τα πόδια μου ήταν μουδιασμένα. Προσπάθησα να πιάσω το τηλέφωνο αλλά ένιωσα το κεφάλι μου βαρύ. Έκανα δυο αβέβαια βήματα προς το κινητό μου και σωριάστηκα στο κρεβάτι. Μετά από άλλες δυο αποτυχημένες προσπάθειες παραδόθηκα. Ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ αργά για να κάνω κάτι.
Με πήρε ο ύπνος. Ένας ύπνος ανήσυχος. Όλο εφιάλτες.
Το πρωί ξύπνησα κουρασμένη και πιασμένη. Διψώντας απελπιστικά. Πήγα στο μπάνιο, έβαλα το πρόσωπο μου κάτω από τη βρύση κι ήπια μέχρι να ξεδιψάσω. Σιγά σιγά τα χτεσινοβραδινά γεγονότα επέστρεψαν στο μυαλό μου. Κι ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
Πρέπει κάτι να κάνω οπωσδήποτε. Κάποιον να ειδοποιήσω. Πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου. Η γραμμή ήταν κατηλειμμένη. Δοκίμασα άλλες τρεις φορές. Βηματίζοντας πάνω κάτω. Δοκίμασα να πάρω την Άννα στο κινητό. Αλλά το είχε κλειστό.
Δε μπορούσα να περιμένω άλλο. Πήρα το 100. Την ώρα που άνοιξε επιτέλους η γραμμή την είδα. Ήταν και πάλι εκεί. Στο παράθυρο. Με τα μακρυά, ξανθά μαλλιά της και το βλέμμα άδειο...

Βοήθειαααααα!

2007-09-01T18:24:00.001+03:00

Τι δείχνει ρε παιδιά αυτή η εικόνα; Ποια διαδικασία περιγράφει; Όποιος έχει καμιά ιδέα ας βοηθήσει...

Έχω καεί με τις mystikes.selid.es κι αυτός είναι ο γρίφος 104...

ΤΩΡΑ

2007-09-01T00:55:00.001+03:00

Το δωμάτιο είναι τελείως σκοτεινό. Το μόνο φως προέρχεται από την οθόνη του υπολογιστή. Θα έπρεπε να σηκωθεί να ανάψει το φως. Να πιει λίγο νερό. Να ξεμουδιάσει. Αλλά μένει εκεί. Μπροστά στην οθόνη. Χτυπώντας ακατάπαυστα τα πλήκτρα. Δε μπορεί πια να δει το πληκτρολόγιο αλλά οι κινήσεις γίνονται ενστικτωδώς. Τα γράμματα γεμίζουν τη σελίδα ακατάπαυστα.
Από κάπου μακρυά ακούγεται ένας θόρυβος. Γυαλλιά που σπάνε. Μια σειρήνα. Ποδοβολητό. Η καγκελόπορτα του σπιτιού ανοίγει. Βήματα. Βήματα στις σκάλες. Βήματα που όλο πλησιάζουν. Είναι σχεδόν έξω από την πόρτα.
Αλλά δε μπορεί να σηκωθεί. Δε μπορεί να αντιδράσει. Δε μπορεί ούτε να φωνάξει. Δε μπορεί καν να σταματήσει να γράφει.
Τα βήματα έχουν σταματήσει έξω από την πόρτα. Δε μπορεί να θυμηθεί αν έχει κλειδώσει. Ακούει μια βαριά ανάσα. Κάποιος στηρίζεται στην πόρτα. Δοκιμάζει το πόμολο.
Δεν έχει κλειδώσει. Δεν έχει κλειδώσει.
Ίσως αν σηκωνόταν τώρα να προλάβαινε να κάνει κάτι. Να φωνάξει βοήθεια. Να καλέσει το 100.
Αλλά δε σηκώνεται. Συνεχίζει να γράφει.
Η πόρτα ανοίγει απαλά. Με ένα μικρό τρίξιμο. Κάποιος έχει μπει μέσα στο σπίτι. Σίγουρα έχει δει τη σκυμμένη φιγούρα που πληκτρολογεί ακατάπαυστα.
Δεν τολμάει να γυρίσει. Δεν τολμά να σταματήσει να γράφει. Τα βήματα πλησιάζουν. Αυτός ο κάποιος είναι ακριβώς πίσω της. Σχεδόν νοιώθει την ανάσα του στο σβέρκο της. Ακούει τους χτύπους της καρδιάς του. Ίσως να είναι κι η δικιά της. Που πλέον χτυπάει δυνατά και γρήγορα.
Συνεχίζει να γράφει. Συνεχίζει να γράφει ενώ αυτός ο κάποιος είναι ακριβώς πίσω της. Κι ίσως προσπαθεί να διαβάσει αυτά που γράφει.
Αυτά που γράφει... Αυτά που γράφει...
Πλέον δεν ξέρει τι άλλο να γράψει. Σίγουρα το τέλος είναι κοντά. Αχ. Ας δώσει ένα τέλος στην αγωνία της. Ας βάλει το μαχαίρι του στο λαιμό της. Ας δώσει ένα τέλος τώρα. ΤΩΡΑ. ΤΩΡΑ. ΤΩΡΑ. ΤΩΡ

Φτερωτοί μπελάδες

2007-08-16T23:34:00.001+03:00

Τα περιστέρια είναι μπελάς! Κανονικά θα έπρεπε να είναι απλά τουριστική ατραξιόν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου! Γιατί θα πρέπει δηλαδή να φτερουγίζουν κι ολόγυρα; Να κατασκηνώνουν στα μπαλκόνια μας; Να κουτσουλάνε παντού;

Ανόητα πτηνά που περπατάνε μες στη μέση του δρόμου! Και γουργουρίζουν! Και τσιμπολογάνε με το ράμφος τους - ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω τι - στην άσφαλτο! Και δεν πετάνε παρά την τελευτάια στιγμή, εκεί που σκέφτεσαι "ωχ! το πάτησα!"... ΄Άσε που έχω την εντύπωση ότι όσο πάνε και χαζεύουν περισσότερο! Και γίνονται πιο νωθρά... Αδυνατούν να πετάξουν και τρέχουν ολόγυρα αναπουπουλιασμένα.

Κι όλοι μας για να τα ξεφορτωθούμε από τα μπαλκόνια μας εφαρμόζουμε διάφορες απαίσιες κι εκνευριστικές πατέντες! Από πλαστικές σακούλες δεμένες στα κάγκελα μέχρι cd! Αυτό με τα cd βέβαια δεν το πολυπιάνω... Τα περιστέρια δε δείχνουν να πτοούνται κι η αντανάκλαση από τα cd που έχει κρεμάσει ο γείτονας είναι πραγματικά ενοχλητική!

Και μην ξεχάσω και τις... εναέριες βόμβες που αμολάνε σε ανυποψίαστους περαστικούς! Ειδικά στη στάση του 040 στο Σύνταγμα πάντα υπάρχει κάποιος κακομοίρης που προσπαθεί - με αρωματικά μαντηλάκια από τα Hondos Center και εκείνη την έκφραση αηδίας στο πρόσωπο - να ευπρεπιστεί ενώ οι υπόλοιποι κοιτάμε με κατανόηση.

Μια σφεντόνα! Το βασίλειό μου για μια σφεντόνα!

_________

Και μιας και το θυμήθηκα...

Ένα σχετικό ανέκδοτο:

Τρεις δεκαετίες τώρα δύο ηρωικά αγάλματα, μιας γυναίκας κι ενός αντρα,
στέκονται απέναντι - απέναντι στο κεντρικό πάρκο της πόλης. Ωσπου μια μέρα, κατεβαίνει ένας άγγελος από τον ουρανό και τους λέει:
- Επειδή υπήρξατε υποδειγματικά αγάλματα θα σας κάνω ένα μεγάλο δώρο. Θα σας ξαναφέρω και τους δύο για μισή ώρα στη ζωή, στην οποία θα μπορέσετε να κάνετε ότι θέλετε.
Και με ένα χτύπημα των χεριών του, ο άγγελος πραγματοποίησε την υπόσχεσή του. Οι δυό τους στην αρχή πλησίασαν δειλά-δειλά ο ένας τον άλλο, αλλά πολύ γρήγορα αγκαλιάστηκαν και κρύφτηκαν μέσα σε κάτι πυκνούς θάμνους. Αρχισαν να ακούγονται γέλια, παράξενοι θόρυβοι, αναστεναγμοί και ήχοι από κλαδιά που σπάνε. Σε ένα τέταρτο περίπου βγήκαν από τους θάμνους τα δύο αγάλματα με ένα ευτυχισμένο χαμόγελο στα πρόσωπά τους.
- Εχετε ακόμα δεκαπέντε λεπτά, τους λέει ο άγγελος.
Οπότε, με ακόμα πιο ευτυχισμένο χαμόγελο το θηλυκό άγαλμα λέει στο αρσενικό:
- Ελα, έλα πάμε να το ξανακάνουμε καλέ μου. Μόνο τώρα εσύ θα κρατάς το
περιστέρι και εγώ θα χέζ* στο κεφάλι του.

Και μια απίστευτη διαφήμιση:

Υ.Γ. Έψαχνα και τη διαφήμιση της Red Bull με τον περαστικό και το περιστέρι αλλά δεν τη βρήκα πουθενά... :-(

Περί γραφής...

2007-08-13T02:18:00.001+03:00

Το έχω γράψει και το έχω πει πολλές φορές. Οι λευκές σελίδες με προκαλούν. Θέλω να πιάσω το στυλό μου και να τις γεμίσω. Να μεταφέρω στο χαρτί όσα έχω στο κεφάλι μου. Ολόκληρα άρθρα. Μισοτελειωμένα βιβλία. Θεατρικά έργα. Μερικά ποιήματα. Κάποιες ατάκες και ευφυολογήματα της στιγμής.
Που και που σημειώνω δυο τρία πραγματάκια σε κάποιο τετράδιο, στο κινητό μου, στα άπειρα αρχεία του notepad που έχω αποθηκευμένα στην επιφάνεια εργασίας μου. Και συνήθως μένουν εκεί. Ποτέ δεν τα συνεχίζω, δεν τα ολοκληρώνω, δεν τα δημοσιεύω.
Γελώντας με το πρόβλημα μου, σήμερα ανακοίνωσα ότι η μόνη λύση θα ήταν να έχω κάποιον να του τα υπαγορεύω. Κάποιοι νομίζω προσφέρθηκαν, με το αζημείωτο βέβαια. Κάποιοι άλλοι μου είπαν να πάρω ένα κασετοφωνάκι. Λες;
Λες να αρχίσω να καταγράφω έτσι τις σκέψεις μου; Και άραγε αυτό που έχει μια λογική και συνεχή ροή στο μυαλό μου θα ακούγεται εξίσου συγκροτημένο όταν θ' ανοίξω το στόμα μου;
Τι έχω να χάσω όμως άλλωστε; Οι γείτονες έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να με αγαπάνε ιδιαίτερα! Κι η σπιτονοικοκυρά μου - που μου είχε πει ότι θέλει να βάλει κοπέλα στο σπίτι για να είναι πιο ήσυχη - μάλλον θα κουτουλάει το κεφάλι της στον τοίχο. Οπότε ίσως να το δοκιμάσω κι αυτό!
Είναι μια "θεραπεία" κι αυτή άλλωστε...

Το Σύνδρομο Μαρκόνι

Ο Γκρογκ ομολόγησε πως κι ο ίδιος ήταν τρόφιμος του Οίκου Σπινόζα. Τον βασάνιζε μια πάθηση που ήταν γνωστή ως Σύνδρομο του Μαρκόνι. Μια ασθένεια που τον έκανε να φαντάζεται άπειρα λογοτεχνικά κείμενα, χωρίς να μπορεί να γράψει μήτε μια αράδα.
"Συγκεντρωνόμαστε κάθε Σάββατο στο υπόγειο της πτέρυγας Βουδαπέστη και αφηγείται ο καθένας τα απραγματοποίητα μυθιστορήματά του. Είμαστε εφτά, σπανιότερα οχτώ. Μιλάμε ακατάπαυστα, διακόπτει ο ένας τον άλλον. Κανένας δε μπορεί να γράψει, κανένας από εμάς δεν έχει γράψει μήτε μία λέξη. Είμαστε απραγματοποίητες υποσχέσεις, είμαστε φαντάσματα συγγραφέων, μηχανές που μιλούν και ποτέ δε σταματούν. Μιλάμε ακατάπαυστα σ' εκείνο το ερειπωμένο υπόγειο, ώσπου έρχεται η στιγμή να μας διώξει ο συντονιστής. Είναι ένας ψυχολόγος, που υπήρξε κι αυτός θύμα του Συνδρόμου Μαρκόνι αλλά τώρα πια έχει ευτυχώς θεραπευτεί. Δε γράφει τίποτα, μα ούτε ονειρεύεται να γράψει. Φεύγουμε όλοι παρέα, πάντοτε περιγράφουμε τα βιβλία μας, μα δε μπορούμε να γράψουμε ούτε μια λίστα με τους τίτλους των βιβλίων μας."

Απόσπασμα από το βιβλίο Μαύρη Λογοτεχνία του Πάμπλο Δε Σάντις, Εκδόσεις opera.

Γραφομανία

Άνοιξε την πόρτα ενός μικρού, φωτεινού δωματίου. Υπήρχε ένα μεταλλικό κρεβάτι κι ένα τραπέζι (ή μάλλον, παντού υπήρχαν χαρτιά, κι από κάτω μάντευες την ύπαρξη ενός τραπεζιού κι ενός μεταλλικού κρεβατιου). Τα χαρτιά σκέπαζαν εντελώς έναν άντρα που ήταν πεσμένος στο πάτωμα και συνέχιζε να γράφει. Οι τοίχοι ήταν γραμμένοι, οι πόρτες και το πουκάμισο του άντρα ήταν γραμμένα.
"Δε μπορεί να σταματήσει να γράφει" αποκρίθηκε η γιατρός Μπερναμπέ.
"Δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ. Μερικές φορές στον ύπνο του τα χέρια του ψάχνουν χαρτί και μολύβι και χαράζουν ακατανόητα σημάδια. Το πρωί τα καθαρογράφει." [..] "Λέει πως πρέπει να συνεχίσει να γράφει για να μην εξαφανιστούν τα πράγματα που έχει γύρω του. Είναι μια πάθηση σπάνια, πολύ λίγα τέτοια περιστατικά έχουν αναφερθεί. Ακόμα δεν υπάρχει ακριβής κλινική περιγραφή. Προσωρινά το ονομάζουμε γραφομανία ή ασθένεια του Βαν Χολστ, που είναι το όνομα του πρώτου ασθενούς."

Απόσπασμα από το βιβλίο Μαύρη Λογοτεχνία του Πάμπλο Δε Σάντις, Εκδόσεις opera.

_______

Το άρθρο για τα είδη του τουρίστα παρακάτω ήταν ένα κείμενο το οποίο είχα γράψει και ξαναγράψει στο μυαλό μου πάνω από 4 φορές. Σκέφτηκα το θέμα πριν μια βδομάδα. Και σιγά σιγά το διαμόρφωνα στο κεφάλι μου. Κατέληξα στην οριστική του μορφή σήμερα το μεσημέρι και το επαναλάμβανα μες στο κεφάλι μου πηγαίνοντας να συναντήσω την παρέα για καφέ. Το κείμενο που πληκτρολόγησα τελικά είναι απλά το φάντασμα του αρχικού. Μια πρόχειρη αναπαράσταση, μια εικασία σαν αυτές των αρχαιολόγων που προσπαθούν από ελάχιστα κομμάτια να αναπαράγουν το πρωτότυπο...
Ε, λοιπόν, το αποφάσισα! Θα πάρω ένα μαγνητοφωνάκι! Και θα το ονομάσω Μαρούσκα! Μαρούσκα γράφε! :-Ρ

Τα είδη του τουρίστα

2007-08-13T01:17:00.001+03:00

Ο μπατιροτουρίστας

Τον αναγνωρίζεις: από τα ιδρωμένα, τσαλακωμένα μακό και το backpack.
Τον συναντάς: παντου! Αν και προτιμά τις πόλεις που πετά η easyjet, ο μπατιροτουρίστας καταφέρνει να φτάσει - με αεροπλάνα και βαπόρια - κυριολεκτικά παντού! Με λίγη περισσότερη ταλαιπωρία βέβαια αλλά φτάνει!
Μένει: σε hostel, φιλοξενείται σε γνωστούς (και αγνώστους), κοιμάται σε τρένα και λεωφορεία, παίζει καμιά νύχτα να ξεμείνει και σε κανένα παγκάκι.
Τρώει: φυσικά και τρώει! Νηστικό αρκούδι δε χορεύει! Εντοπίζει αμέσως όλες τις καντίνες και τα εστιατόρια με προσφορές, ψωνίζει από τα σούπερ μάρκετ και κουβαλάει και τις κονσέρβες του!

Ο την βγάζω ίσα ίσα

Τον αναγνωρίζεις: δύσκολα! Είναι μια ενδιάμεση κατηγορία. Θα μπορούσε να είναι μπατιροτουρίστας αλλά έχει κάνει μερικές οικονομίες παραπάνω, είναι λίγο πιο οργανωμένος και χρειάζεται και λίγη πολυτέλεια.
Τον συναντάς: σε φτηνές οργανωμένες εκδρομές και γενικά όπου μπορείς να φτάσεις άνετα και οικονομικά. Κατά προτίμηση σε άκυρες εποχές που τα εισητήρια είναι πιο φτηνά.
Μένει: σε hostel (με δικό του μπάνιο όμως), σε bed and breakfast ή σε ξενοδοχεία της κακιάς ώρας που βρίσκει στο internet σε τιμή ευκαιρίας και - σχεδόν πάντα - μακρυά από το κέντρο.
Τρώει: μια φορά τη μέρα αλλά το ευχαριστιέται! Τη βγάζει με κρουασανάκια και πατατάκια όλη τη μέρα για να μπορέσει το βράδυ να καθήσει να φάει σαν άνθρωπος και να παραγγείλει και μια μπύρα παραπάνω!

Ο της αστικής τάξης

Τον αναγνωρίζεις: από τον αέρα και την άνεση που αποπνέει! Είναι αυτός που δε θα διστάσει να πάρει ταξί από το αεροδρόμιο ακόμη κι αν το λεωφορείο τον αφήνει έξω από το ξενοδοχείο του!
Τον συναντάς: Όπου πετάει η Ολυμπιακή κι οι υπόλοιπες εταιρίες που... σε ταϊζουν κατά τη διάρκεια της πτήσης. Καθώς και σε οργανωμένα tour για τους εκτός Ευρώπης προορισμούς.
Μένει: σε ξενοδοχεία - αρκετών αστέρων. Με πρωινό! Κι αν γίνεται και ημιδιατροφή!
Τρώει: μια φορά τη μέρα αλλά πάντα σε καλά εστιατόρια τα οποία έχει εντοπίσει στον τουριστικό οδηγό. Και γενικά σε μέρη που τα τραπέζια έχουν οπωσδήποτε τραπεζομάντηλο!

Ο κυριλοτουρίστας

Τον αναγνωρίζεις: από το σετ βαλίτσες και τα βαλιτσάκια που σέρνει ακόμη κι αν ταξιδεύει για 2-3 μέρες. Είναι πάντα ατσαλάκωτος και προτιμά να ταξιδεύει στην πρώτη θέση.
Τον συναντάς: σε οργανωμένες συνήθως εκδρομές μαζί με άλλους λεφτάδες σε in και εξωτικούς προορισμούς.
Μένει: σε κυριλάτα ξενοδοχεία, σε σουίτες και στούντιο.
Τρώει: σε καλά εστιατόρια. Πίνει ακριβά κρασιά και πληρώνει με πιστωτική.